30 ตุลาคม 2002เด็กกับรถไฟฟ้า
วันนี้เจอเหตุการณ์ชวนให้ประทับใจจ๊อดบนรถไฟฟ้าบีทีเอส พาหนะมหาชนที่แน่นเป็นปลากระป๋องตอนเช้า เงียบเหงาตอนบ่าย ก่อนจะกลายเป็นรถโดยสารของชาวต่างชาติยามดึกสงัด ไอ้เรื่องประทับใจที่ว่าเนี่ยเกี่ยวกับเด็กๆ ครับ
…
เรื่องแรกเป็นภาพประทับใจ
ไอ้หนูวัยประถมคนหนึ่ง สวมเสื้อลายการ์ตูนสไปเดอร์แมน แมงมุมสี่ขานั่งบนตักของชายหนุ่มคนหนึ่ง(น่าจะเป็นคุณพ่อ) ที่หน้าเจ้า
หนูน้อยมีหน้ากากซูเปอร์ฮีโร่ “ไอ้มดแดงคูก้า” สวมอยู่
…คงสงสัยว่าแล้วมันน่าประทับใจตรงไหน(วะ)?…
ประทับใจสิ ก็หนูน้อยคนนั้นคุยจ้ออยู่กับคุณพ่อที่สวม “หน้ากากสไปเดอร์แมน” ที่หน้าอยู่น่ะสิ…
บังเอิญไม่มีสัตว์ประหลาดหรือมนุษย์ดัดแปลงโผล่มาบนขบวนนั้นเสียด้วย เลยอดดูฉากบู๊ของพ่อลูกยอดมนุษย์คู่นี้ว่าเป็นซูเปอร์ฮีโร่
ตัวจริงหรือเปล่า
…แต่คุณพ่อแบบนี้เป็นซูเปอร์ฮีโร่สำหรับลูกเสมอแหละ…
…
เรื่องที่สองก็เด็กอีกเช่นเคย คราวนี้เป็นเด็กเล็กๆวัยขวบกว่าๆได้มั้ง… เคยได้ฟังเรื่องแบบนี้มาแล้วแต่วันนี้ได้เจอกับตัวเลยล่ะ
คุณแม่ยังสาวอุ้มหนูน้อยพาดบ่า เจ้าหนูร้องไห้จ้าแหกปากลั่นโบกี้ ผู้โดยสารเต็มขบวน บางคนทำหน้ารำคาญหนวกหู บางคน
เฉยๆ บางคนยิ้มซุบซิบกันเรื่องเด็ก ผมอมยิ้มสักพักเดียวไสยศาสตร์มีจริงครับ
…ฝนที่ตกทางนี้หนาวถึงคนทางโน้น!!!…
มีเสียงไอ้หนูจากโบกี้ไหนไม่ทราบแหกปากร้องไห้เอคโค่สะท้อนกลับมา หลังจากนั้นสองหนูน้อยต่างโบกี้ก็ประสานเสียงร้องไห้ใน
แนวอะแคปเปลล่า ระงมไปทั้งขบวน
…ที่เคยฟังมาว่าเวลาเด็กได้ยินคนอื่นร้องไห้แล้วมักจะร้องตาม มันอย่างนี้นี่เอง…
ใจนึกสงสารเจ้าหนูนั่นนะ แต่ก็อดอมยิ้มเสียแก้มปริไม่ได้แฮะ…
ไอ้หนูน้อยจงรู้ไว้เถิดว่า เอ็งสองคนช่วยชะลอให้ชีวิตเร่งรีบของผู้ใหญ่ในรถขบวนนั้นช้าลงได้
น้ำตาเอ็งไม่สูญเปล่าหรอก…
…