17 พฤศจิกายน 2005วินาทีธรรมดา – Amie The Railway Lady.
…
ลิ้นชักความทรงจำคนเราคงมีที่จำกัด โมงยามแห่งความสุขล้นเหลือ และโมงยามแห่งความทุกข์เศร้า จึงมักได้รับเลือกให้ได้ที่ทางทำมาหากินอยู่ภายในนั้นเป็นลำดับสำคัญเสมอๆ
ในทางวิทยาศาสตร์อาจอธิบายได้ในลักษณะการทำงานของสมองในส่วนความจำ บางตำรายืนยันแน่นหนักว่าคนเราสามารถจัดระเบียบลิ้นชักที่รกเป้นรังหนูของ เราเองได้ ไม่ต่างอะไรกับลิ้นชักโต๊ะทำงาน หากเราฝึกฝนควบคุมการทำงานของสมองได้จนเชี่ยวชาญพอ …
…
Amie.mp3
…
…
I think unusual, I think strange. Close to nothing at all.
The same old scenario, the same old rain.
And there’s no explosions here.
Then something unusual, something strange. Comes from nothing at all.
I saw a spaceship fly by your window.
Did you see it disappear?
…
ในเกมฟุตบอล เรามักจดจำวินาทีการทำประตู จังหวะหวาดเสียว การทำฟาล์วรุนแรงจนกรรมการแจกใบแดง หรือการเปลี่ยนตัวสำรองที่ลงมาพลิกสถานการณ์ ขณะที่เราไม่จดจำว่าวินาทีไหนใครเลี้ยงบอลไปมาอยู่กลางสนาม มันอาจไม่พิเศษพอ
เช่นกัน เราแทบจะแสดงแทนดารานำในหนังเรื่องโปรดที่ดูซ้ำแล้วซ้ำอีกเป็นสิบๆรอบจนจำ ได้ทุกบทสนทนา ขณะที่เรานึกชื่อหนังไม่ออก กับบางเรื่องที่ดูแล้วรู้สึกเฉยๆ ไม่มีอะไรให้จดจำ
นอกจากสุข-ทุกข์แล้ว ความพิเศษ-ความสำคัญ ก็เจ้ากี้เจ้าการกับลิ้นชักสมองเราพอๆกับแม่ที่มักบ่นเวลาห้องนอนเรารกตอนเด็กๆ
…
Amie come sit on my wall. And read me the story of O.
And tell it like you still believe That the end of the century Brings a change for you and me.
…
นีล อาร์มสตรองเหยียบดวงจันทร์เป็นคนแรก
แลนซ์ อาร์มสตรองคืนชีพมาคว้าแชมป์จักรยาน และนำแฟชั่นสายรัดข้อมือฟีเวอร์กันไปทั่วโลก
ใครนั่งจรวดไปกับคุณนีล และเหยียบดวงจันทร์เป็นคนที่สอง ผมไม่รู้…
ใครปั่นจักรยานได้อันดับสองสามสี่ห้า ผมไม่รู้… ..
และแน่นอนผมไม่รู้หรอกว่าหนังสติ๊กรัดข้อมือทุกวันนี้มีกี่สถาบัน กี่มูลนิธิ สีสันจะมากมายสิบหกล้านสีเหมือนสีทาบ้านในโฆษณาหรือไม่..
…
Nothing unusual, nothing’s changed Just a little older that’s all
You know when you’ve found it,
There’s something I’ve learned ‘Cause you feel it when they take it away
…
หญิงชราที่ผมไม่ทราบชื่อคนหนึ่ง ผมขอใช้ชื่อว่า Amie (นามสมมติ)
เธอ ดูคล้ายคนสติไม่ปรกติ ซึ่งผมไม่ทราบที่มาที่ไปหรอก เราต่างเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ผมพบเธอที่ริมทางรถไฟที่ผมมีเหตุต้องเดินผ่านทุกอาทิตย์
กิจวัตร ของเธอคือการยืนนิ่งๆ คอยยกมือไหว้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา เธอไม่ได้ขอทาน แต่ผมก็ไม่คิดว่าเธอแสดงเคารพนับถือคนแปลกหน้าทุกคนที่เดินผ่าน
สิ่งที่เธอทำดูไร้เหตุผลสำหรับผม ซึ่งถ้ามันจะมีเหตุผล ก็คงมีเพียงตัวหญิงชราเท่านั้นที่รับรู้ ไม่มีอะไรพิเศษ..
..ธรรมดาเหลือเกินสำหรับผม
…
Something unusual, something strange Comes from nothing at all
But I’m not a miracle And you’re not a saint
Just another soldier On the road to nowhere
…
ทุกครั้งที่ผมเดินผ่าน ..เธอไหว้ ..ผมไหว้กลับ
..เธอยิ้ม ..ผมยิ้ม …
ขณะที่หญิงชราเลือกยืนนิ่งคอยไหว้ผู้คนที่เดินผ่านไปมา ..และผมเลือกที่จะเดินไปมาจนต้องผ่านให้เธอไหว้อยู่ทุกสัปดาห์
ผม ไม่รู้ว่าผมจะพิเศษ สำคัญกับเธอหรือไม่ เธอจะทุกข์ สุขใจในวินาทีที่ชีวิตเราตัดผ่านกันไหม.. ..ภาพผมจะอยู่ในลิ้นชักเธอบ้างหรือเปล่า
…
Amie come sit on my wall And read me the story of O
And tell it like you still believe That the end of the century
Brings a change for you and me
…
แม้ ผมเองไม่ได้ยินดียินร้าย หรือรู้สึกพิเศษอะไรกับเธอ แต่วินาทีธรรมดาๆ นั้นก็ทำให้ผมจดจำได้ชัดเจนไม่ลืม ภาพเธอริมทางรถไฟ ได้เข้ามายืนสงบเสงี่ยม คอยยกมือไหว้ผมในลิ้นชักความทรงจำทุกครั้งที่ผมเลื่อนมันออกมา…
…
+++++++++++++++++
แด่ Amie หญิงชราริมทางรถไฟ และ Damien Rice นักร้อง/นักดนตรีไอริช เจ้าของเพลง “Amie”
+++++++++++++++++
Tags: Damien Rice, Life on Soundtrax., ความทรงจำ, เวลา