8 พฤษภาคม 2003เด็กหญิงลูกโป่ง
…
เธอล่องลอยไปบนฟ้า
…ขาเธอไม่เคยสัมผัสพื้นผิวดินเลย
เธอมีรองเท้าคู่งามเสียด้วยนะ
…น่าเสียดายที่มันไม่ได้ใช้งานเลยเสียนี่
ในมือเธอมีลูกโป่งสวรรค์พวงใหญ่
หลายสี…
หลายสัน…
มากรูปร่าง…
มายรูปพรรณ…
…
เหตุนี้เอง…เธอจึงใช้ชีวิตอยู่เหนือพื้นดิน…
…
เธอล่องลอยไปตามถนนในเมือง
ผ่านหน้าต่างตึกรามบ้านช่อง
ทุกที่ๆ เธอลอยผ่าน ผู้คนจะพากันแหงนมอง
พากันสงสัยว่าเธอทำได้อย่างไร
…เด็กๆ ต่างตื่นตาตื่นใจ…
ฝันใฝ่อยากลอยไปกับพวงลูกโป่งเช่นเธอสักครั้ง…
…
เธอชอบใจลูกโป่งของเธอทุกใบ
…จะเรียกว่าหวงแหนก็ได้…
ก็เธอเคยชินกับมันแล้วนี่นา…
เจ้าใบใหญ่รูปช้างสีฟ้า นั่นก็ชอบ
ใบเล็กรูปพระจันทร์เสี้ยวสีเหลืองนวล นี่ก็น่ารัก
ไหนจะ เจ้าหัวใจสีชมพูอวบอ้วนนี่อีก…
เธอรักมันทุกใบ เท่าๆกับชีวิตของเธอเลยนะ
…
อันที่จริง…
เธอเองก็ใช่ว่าไม่อยากลองลงมาเดินบนพื้นดินหรอกนะ
แต่ลูกโป่งแต่ละใบของเธอมันบอบบางเสียเหลือเกิน…
…เธอไม่เชื่อว่าใครจะดูแลมันได้ดีเหมือนเธอหรอก
เธอจึงไม่คิดที่จะฝากมันให้ใครช่วยถือ หรือแม้แต่สัมผัสมันใกล้ชิด
เลยสักครั้ง
…เธอพึงพอใจให้มันเป็นสิ่งสวยงามที่อยู่ไกลตาแก่ผู้คนอื่น
เช่นเดียวกับสัมผัสแห่งการก้าวเดินบนพื้นดิน ที่อยู่ห่างไกลจาก
เธอเช่นเดียวกัน
…
เธออยากลองเดินบนพื้นดินดูบ้าง
… แต่หากมันต้องแลกด้วยการปล่อยลูกโป่งของเธอให้ลอยล่อง
ไปบนฟ้าแล้วล่ะก็
เธอเลือกที่จะล่องลอยบนฟ้าต่อไปดีกว่า…
…เธอคิดเช่นนั้น…
…