“ฝนเอยฝนตก นายกได้ใจ ล้มหวยออนไลน์ ท่านเอาแต่ใจรู้มะ?
แล้วพอน้ำแห้ง เสื้อแดงได้ท่า กรูกันออกมา เพราะว่าได้เปิดประเด็น
ล้มหวยเซงจังเลยเจ้ามือคงดีใจ ล้มแล้วกรูกำไรทันที
ล้มแล้วได้อะไร ประหลาดใจเต็มที Loxley อารมณ์ดีครื้นเครง”

(โปรดร้องด้วยทำนองเพลง “คางคกร่าเริงเลย” ของวง “นูโว” สำหรับใครที่เกิดไม่ทันให้เปิดช่อง “มะจัง” ทางเคเบิ้ลเถื่อนเพื่อฝึกก่อน)

เห็นข่าว(ดี?)รับปีใหม่ของทั่นนายกอภิสิทธิ์เรื่องโครงการล้มหวยออนไลน์ (การล้มโครงการก็นับเป็นโครงการอย่างหนึ่งนะ) ผ่านทางสื่อต่างแขนงแล้วก็พาลหงุดหงิดใจพิกล ยิ่งได้เห็นสีหน้าแววตาและฟังน้ำเสียงที่มุ่งมั่นของทั่นด้วยแล้ว ยิ่งรู้สึกว่างานนี้คงมิใช่เป็นเพียง “การกลับไปศึกษาถึงความเป็นไปได้ในการที่จะล้มโครงการ” อย่างที่ทั่นว่าเสียแล้ว แต่ดูเหมือนงานนี้มันคือการ “ประกาศเจตนารมย์อย่างโจ๋งครึ่ม” เสียมากกว่า

ก่อนอื่นขอออกตัวเอี๊ยดก่อนว่า ผมเป็นไม่ซื้อล็อตเตอรี่ เล่นหวยใต้ดินบ้างนานๆ ครั้ง (ความถี่ไม่เกินปีละหนเห็นจะได้) แต่โตพอที่จะรู้ว่าซื้อล็อตเตอรี่(เกินราคา)และแทงหวยใต้ดิน(แบบไม่ต้องจ่ายเงินสด)ได้ที่ไหน ของพรรค์นี้อยู่ใกล้ตัวเราจะตาย นั่งกินก๋วยเตี๋ยวริมทางทีไรก็มีพ่อค้าแม่ขายมาไดเร็กท์เซลกันถึงหน้าชาม ส่วนเจ้ามือหวยเถื่อนก็เหมือนอากาศ

“แม้เราจะไม่เคยเห็นเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีอยู่จริง”

วันนี้จึงขอเขียนถึงมุมมองผมต่อโครงการหวยออนไลน์(ล้มลุก)เสียหน่อย ก่อนอื่นขอทำความเข้าใจตรงกันสำหรับผู้ที่หลงมาอ่าน ดังนี้

• ความเห็นต่อไปนี้ไม่ครอบคลุมถึงมุมมองด้านการคอรัปชั่นหรือผลประโยชน์เบื้องหลังใดๆ ทั้งสิ้น
• และแน่นอนไม่รวมเอามุมมองต่อเกมการเมืองหรือคะแนนนิยมของรัฐบาลและแรงเสียดทานจากฝ่ายต่อต้านรัฐบาลเช่นกัน
• ผมไม่ได้ถือศีล 5 ไม่ได้ศึกษาธรรมะในพระพุทธศาสนาเท่าไรนัก ดังนั้นความเห็นนี้ขอข้ามประเด็นดังกล่าวไปด้วย

สิทธิมนุษยชนในการเล่นหวย

ผมว่าคนเราควรมีสิทธิโดยชอบธรรมที่จะเล่นหวยนะ ไม่ว่าหวยออนไลน์หรือออฟไลน์ บนดินใต้ดิน(หรือแม้กระทั่งลอยฟ้า) ตราบใดที่ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนหรือกระทบสิทธิของผู้อื่น (เช่นปล้นจี้คนอื่นเอาตังค์มาแทงหวย) ไม่ต่างจากการกินเหล้าหรือแม้กระทั่งเมายา(A-Z) พนันฟุตบอล หรือตั้งวงเล่นป๊อกเด้งกินตังค์กับเพื่อน เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่มนุษย์เราทุกคนสามารถเลือกได้ด้วยตัวของเขาเอง คำกล่าวอ้างว่า “อบายมุข” นั้นทำหน้าที่เตือนสติและชี้ให้เห็นโทษ แต่มิได้มีหน้าที่ บังคับขู่เข็ญดั่งผู้คุมโหดกระทำต่อนักโทษที่แตกแถวจากเส้นทางที่สังคมว่าดี

แม่ผมชอบแทงหวย เห็นแกโทรไปแทงกับ “คนที่ผมไม่รู้ว่าใคร” อยู่ประจำ แต่แกเล่นเอาสนุกไม่หวังรวย นานๆ ทีที่ผมนึกครึ้มก็ใส่ไปมั่วๆ บ้าง ให้แกตีฝันเป็นตัวเลขบ้าง แทงดูห้าสิบร้อยนึง ได้ก็ไม่รวยขึ้นเสียก็ไม่จนลงกว่านี้หรอก ที่ได้มาคือความสนุกและตื่นเต้นเวลาฟังผลและพูดคุยสนทนากันในบ้าน เหมือนเวลาดูละครน้ำเน่าแล้วเอามาคุยกันนั่นแหละ หากจะเรียกมันว่า “ความสุข” ก็เกรงว่าผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนาจะย้อนแย้งว่าไม่ใช่ “ความสุข” ที่แท้จริง

ขอเลี่ยงไปใช้คำว่า “ความสนุก” ก็แล้วกัน

ผมเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตเพื่อแสวงหา “ความสนุก” บางคนเล่นหวยไม่สนุก ก็เล่นพนันบอล เล่นไพ่ เล่นไฮโลโปถั่ว เล่นยาปาร์ตี้ เล่นถ่ายคลิปลับส่วนตัว เล่นเกมส์ออนไลน์ เล่นไฮไฟว์เฟซบุ๊คทวิตเตอร์ ฯลฯ เหล่านี้ปัจเจกบุคคลควรมีสิทธิอันชอบธรรมในการใช้ชีวิตด้วย “ความสนุก” ตามเจตจำนงค์อิสระของตนเอง แต่ไม่ได้หมายรวมถึงสิทธิอันไม่จำกัดที่กระทบต่อคนร่วมสังคม เช่น ตดในลิฟท์ คายหมากฝรั่งบนฟุตบาธ โทรศัพท์ในโรงหนัง กระทั่งลักวิ่งชิงปล้นฆ่าข่มขืน ซึ่งมันสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเขา “ไม่สนุกด้วย”

ยิ่งไปกว่านั้น ผมว่าคนรักสนุกทั้งหลาย ก็ควรยืดอกรับผลที่อาจตามมาตามกฏเกณฑ์ของสังคม(ที่อาจยุติธรรมหรือไม่ยุติธรรมสำหรับคุณ)ด้วย คุณเล่นไพ่/ไฮโล/จัดปาร์ตี้ยากันในบ้านก็ต้องพร้อมรับโทษหลังจากวิ่งแจ้นหนีตำรวจแล้วไม่รอดแบบในรายการคดีเด็ด หรือคุณแทงม้าแทงบอลแทงหวยก็ต้องก้มหน้ารับชะตาเข็ญที่เลือกเองโดยไม่มีข้ออ้างยามสิ้นเนื้อประดาตัว ในเมื่อเราต่างเลือกใช้ชีวิตของเราเอง

กล้า “รักสนุก” ต้องพร้อมรับ “ทุกข์ถนัด” สิจริงไหม

หวยออนไลน์สำหรับผมจึงหลุดไปจากมิติของ “ความถูกผิดเชิงศีลธรรม” โดยสิ้นเชิง ด้วยเหตุที่ว่า หวยใต้ดินมีอยู่แล้ว ซึ่งหากถูกศีลธรรมก็ควรแก้กฏหมายให้การเป็นเจ้ามือหวยและการแทงหวยใต้ดินถูกกฏหมายเสีย หรือหากผิดศีลธรรมระดับที่ไม่อาจปล่อยไว้ก็ควรปราบปรามเสียให้สิ้น บีบช่องทางความสนุกของผู้คนให้แคบลงและหันไปสนุกกับเรื่องอื่นๆ แทน

เร็วๆ นี้ลูกค้าวัยเรียนที่ร้านผม มาชวนผมแทงพนันบอลผ่านอินเตอร์เน็ต และไล่รายชื่อให้ดูหลายที่ทั้งไทยและต่างประเทศ ผมขำขื่นกับคำกล่าวอ้างของผู้ใหญ่ในสังคมที่บอกว่าหวยออนไลน์จะเป็นการมอมเมาเยาวชน

ผมจินตนาการเห็นภาพผู้ใหญท่านนั้นกำลังดูม้วนวิดีโอโป๊ กดปุ่มกรอกลับไปกลับมาแล้ววิเคราะห์ข้อเสีย ขณะที่เยาวชนไทยโหลดหนังโป๊ระดับบลูเรย์มาเก็บเต็มฮาร์ดดิสก์

ผมจึงมองว่าโครงการหวยออนไลน์ เป็นแค่การลงทุนอย่างหนึ่งของรัฐบาลเพื่อหาเงินเข้ามาใช้บริหารราชการแผ่นดิน(ก็เหมือนกับล็อตเตอรี่กระดาษนั่นแหละ) ตรงนี้เป็นแก่น ที่โดนพอกโปะด้วยเปลือกและคราบสกปรกมากมายเช่น ปัญหาล็อตเตอรี่เกินราคา ปัญหาหวยใต้ดิน ปัญหาผู้จำหน่ายคนพิการ ปัญหาผลประโยชน์การเมืองทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง
หากกลับมามองแค่แก่น (การลงทุนเพื่อหาเงิน) การทำการตลาดด้วยผลิตภัณฑ์ใหม่อย่างหวยออนไลน์ของรัฐ ก็น่าจะเป็นคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อหน่อยกับหวยใต้ดินที่เป็นเจ้าตลาดมานานโข ไม่ต้องเสียเวลาแนะนำผลิตภัณฑ์ให้เหนื่อยด้วย

แม่ผมแทงหวยเป็นกันอยู่แล้ว สอนแกแค่วิธีกดก็พอ

หวยออนไลน์สำหรับผม มันไม่ใช้ฮีโร่ที่จะมาแก้ปัญหาเปลือกๆ ที่มันไม่ได้สร้างเช่น “การโก่งราคาสลากเกินจริง” “อบายมุขกับเยาวชน” หรือแม้แต่ “ความเชื่อทางพุทธศาสนา” การทำคลอดหรือทำแท้งหวยออนไลน์จึงเป็นแค่คำถามว่า รัฐบาลมีช่องทางหาเงินเข้าประเทศแบบที่ไม่ต้องกู้หนี้ยืมสินจากต่างประเทศ จะเอาหรือไม่เอาเท่านั้นเอง เป็นแค่จุดเริ่มต้น เส้นทางที่คนเขารอดูกันน่าจะเป็นการใช้จ่ายเงินที่ได้มามากกว่า

ถ้าเอามาเป็นกระเป๋าตังค์คอยให้ผอ.กองสลากเดินควักจ่ายๆ นอกระบบเพียงหวังคะแนนเสียง ก็จบข่าว ว่าไหม?

[ร้านชำแห่งหนึ่ง]

ตีหนึ่งกว่าแล้ว ผมนอนไม่หลับ ใจหนึ่งอยากออกเดินทางสู่แดนฝันแต่ไม่อาจข่มตา ผมตัดสินใจออกเดินทางจากบ้านกลางดึกสงัด เพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านชำเล็กๆ แห่งหนึ่งในดินแดนห่างไกล ตามคำแนะนำของเพื่อนหญิงผู้มีศิลปะเจือปนอยู่ในห้วงลมหายใจ

ในเมืองเล็กๆ ซึ่งศาสนาเลือนหายจากสำนึกของผู้คน เมื่อขาดไร้ศีลธรรม การฆ่าตัวตายจึงไม่ผิดบาปต่อมาตรวัดใดๆ ครอบครัวเล็กๆ จึงอาศัยโอกาสทางการตลาดนี้ธุรกิจ ค้าขายความตายแก่ชาวเมืองผู้ปรารถนาจะจบชีวิตระทมของตน ที่แวะเวียนมาเป็นลูกค้าไม่ขาดสาย ด้วยสโลแกนของร้านที่ว่า “ไม่ตายยินดีคืนเงิน” คงบอกชัดอยู่แล้วว่าร้านนี้ไม่หวังลูกค้าประจำที่ย้อนมาอุดหนุนเป็นครั้งที่สอง

LittleThing.mp3

นั่งอยู่คนเดียว มันเปลี่ยว มันเหงา เขาไม่มาสนใจ
ใครจะไปทางไหน สุดแท้แต่ใจเขา
มากมายปัญหา จึงเกิดขึ้นมา โยนไปบนท้องฟ้า
เรา มันแค่ ลูกหมา ตาดำดำ

“ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” (Suicide Shop) กิจการเล็กๆ ที่ดำเนินกิจการโดยครอบครัวสกุล “ตูวาช” สองผัวเมียและลูกๆ ทั้งสามคนซึ่งถูกตั้งชื่อตามคนดังในประวัติศาสตร์ที่จบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย “วินเซนต์” ลูกชายคนโต (แวนโกะห์) “มาริลิน” ลูกสาวคนกลาง (มอนโร) และ “อลัน” ลูกชายคนเล็กที่นิสัยใจคอต่างกับสมาชิกคนอื่นในบ้านจนเป็นเหมือนแกะขาวผู้ร่าเริง อารมณ์สุนทรีย์ มองโลกในแง่งามท่ามกลางแกะดำ

คงสงสัยใช่ไหมว่า “อลัน” คนไหนในประวัติศาสตร์โลกที่ฆ่าตัวตาย นั่นไม่สำคัญหรอกในเมื่อเขาเป็นเด็กไม่พึงปรารถนาซึ่งเกิดจากความผิดพลาดในการทดสอบสินค้า “ถุงยางอนามัยสำหรับคนอยากตายด้วยกามโรค” รอยยิ้มของเขาจึงเสมือนสิ่งไม่เจริญตาแก่พ่อและแม่ เมื่อเทียบกับการมองดูลูกรักอีกสองคน

สุดแท้แต่ใจ ของใครจะฝัน อย่ากีดกั้นมันด้วยความรู้สึก
ตรวจตราตรึกตรองด้วยความสำนึก ว่าลึกๆ นั้นเบียดเบียนผู้ใด
และใครๆ ในโลกมันโศกมันเศร้า เราไม่มีกังวล
ทุกข์ที่เราผจญ นั้นเพียงอณู

ขณะที่ผมเดินเลือกสินค้าในร้านทีละหน้ากระดาษ ก็ต้องนึกทึ่งกับสินค้าที่ร้านชำนี้จำหน่าย ไม่ว่าจะเป็น “เชือกแขวนคอ” สินค้าเบสต์เซลเลอร์ของร้าน “จูบมรณะ” สู่ความตายอย่างดูดดื่มกับมาริลิน ไปจนถึง “ชุดฮาราคีรี” สำหรับคว้านท้องแบบญี่ปุ่นที่รับประกันความตายด้วยการทำเครื่องหมายกากบาทชี้ตำเหน่งในการเสียบมีดให้ไม่พลาดจุดสำคัญไว้ชัดเจน ระหว่างนั้นเสียงผิวปากเพลง “Don’t worry be happy” อย่างอารมณ์ดีของลูกชายคนเล็กแว่วเข้าหู

ผมหันไปยิ้มให้กับเด็กชายตัวน้อยต้นเสียงตรงมุมหนึ่งของร้าน

หากเปรียบกับโลกที่ใหญ่เท่าฟ้า
ดวงดารานับพัน จักรวาลยิ่งใหญ่กว่านั้น
ฉันก็ตัวนิดเดียว

[2]

[เมืองยามางาตะ ชนบทประเทศญี่ปุ่น]

“ไดโงะ” อดีตหนุ่มนักเชลโลประจำวงออเครสตร้าในเมืองใหญ่ กลับมายังบ้านเกิดในชนบทหลังจากเจอข่าวร้ายที่ตัวเองต้องตกงาน เขาหวังเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ปราศจากเสียงดนตรีคลาสสิคด้วยการสมัครงานบริษัททัวร์ แต่กลับต้องอึ้งเมื่อได้รู้ความจริงว่างานใหม่ของเขาไม่ได้เกี่ยวกับการเดินทางปกติ

งานใหม่ของเขากลับกลายเป็นอาชีพคนทำพิธีบรรจุศพคนตาย (“โนคัง”) ซึ่งจะว่าไปแล้วก็เป็นเหมือนไกด์ที่นำเที่ยวคนตายสู่โลกหน้านั่นล่ะ อาชีพไม่พึงปรารถนานักในสายตาผู้คนรอบข้าง แม้ภรรยาคนสวยของเขาจะเข้าใจในห้วงชีวิตยากลำบากของเขาและยินดีที่จะย้ายบ้านจากเมืองใหญ่สู่ชีวิตสมถะในเมืองห่างไกล แต่เขาก็เลือกที่จะปิดบังอาชีพใหม่ของเขาไม่ให้เธอล่วงรู้

สุดแท้แต่ใจ ของใครจะฝัน อย่ากีดกั้นมันด้วยความรู้สึก
ตรวจตราตรึกตรองด้วยความสำนึก ว่าลึกๆ นั้นเบียดเบียนผู้ใด
และใครๆ ในโลกมันโศกมันเศร้า เราไม่มีกังวล
ทุกข์ที่เราผจญ นั้นเพียงอณู

ผมมีโอกาสได้รู้จักกับไดโงะและติดตามดูการทำงานของเขากับประธานบริษัทผู้เป็นทั้งหัวหน้าและอาจารย์ ในบ่ายวันหนึ่งผ่านทางหน้าจอ หน้าที่ของโนคังเช่นเขาอันที่จริงแล้วควรจะเรียกว่า “งานศิลปะ” แขนงหนึ่งก็ไม่ผิดนัก การทำความสะอาดชำระล้างร่างไร้วิญญาณ เปลี่ยนเครื่องแต่งกายและแต่งหน้าทาปากให้ผู้ล่วงลับ ก่อนที่จะให้ญาติมิตรเข้ามาเคารพและส่งศพสู่การเดินทางล่วงหน้าสู่ดินแดนหลังความตาย

หากนี่คือ “พิธีกรรม” ก็เป็นพิธีกรรมที่เปี่ยมด้วยคุณค่าเชิงศิลปะ

หากนี่คือ “งานศิลปะ” ก็เป็นศิลปะที่เปี่ยมด้วยความเคารพนบนอบแด่ผู้ด่วนอำลา

และหากนี่คือ “อาชีพไม่พึงปรารถนา” เราคงต้องหันมาทบทวน “ความปรารถนา” กันเสียใหม่กระมัง

หากเปรียบกับโลกที่ใหญ่เท่าฟ้า
ดวงดารานับพัน จักรวาลยิ่งใหญ่กว่านั้น
ฉันก็ตัวนิดเดียว

[3]

[โซฟาสีส้มในห้องเล็กๆ ย่านเหม่งจ๋าย]

ผมละสายตาจากตัวอักษรในประโยคปิดท้ายเล่มของหนังสือ “ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” นวนิยายขันขื่นของ “ฌอง เติลเล่” นักเขียนฝรั่งเศส เหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาตีสี่กว่าเข้าไปแล้ว เวลาแบบนี้คนส่วนใหญ่คงคำนึงถึงการนอนหลับใหลมากกว่ามาใคร่ครวญเรื่องความตาย ผมชื่นชมผู้เขียนที่สามารถเสียดเย้ยเรื่องหนักหนาสาหัสของชีวิตผู้คนได้สนุกและเปี่ยมอารมณ์ขันที่ร้ายกาจอยู่ในที ขณะที่ไม่ลืมจะนึกถึงเรื่องราวความตายในอีกแง่มุมหนึ่งที่พบเจอในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง “Departures : The gift of last memories” ของผู้กำกับ “โยจิโร่ ทาคิตะ”

เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย อีกไม่นานก็ตาย
เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย ตายแค่เรื่องนิดเดียว

ในมุมหนึ่งบนหน้ากระดาษ ผู้คนปรารถนาความตายอันสุนทรีย์ของตนเอง ขณะที่อีกฟากฝั่งวัฒนธรรมบนจอเงิน ผู้คนอีกกลุ่มสรรสร้างศิลปะในการเดินทางภายหลังจากนั้น ผมค้นหาซีดีเพลงในบ้าน เพราะนึกอยากฟังเพลงๆ หนึ่งที่นึกถึงและไม่ได้เปิดฟังมาหลายปี

อีกไม่นานก็ตาย อีกไม่นานก็ตาย
เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย ตายแค่เรื่องนิดเดียว

แม้เราจะกล่าวว่า “ความตาย” เป็น “เรื่องนิดเดียว” แต่คงไม่ได้หมายความว่า “การมีชีวิตอยู่” เป็น “เรื่องใหญ่โต” หรอก ทั้งสองอย่างต่างก็เป็น “เรื่องๆ หนึ่ง” เท่านั้นเอง

==========================================

หมายเหตุท้ายบันทึก

• “ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” นวนิยายแปลของ ฌอง เติลเล่ สนพ. Freeform
• “Departures” หนังญี่ปุ่นเจ้าของรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมปีล่าสุด ชื่อไทย “ความสุขนั้น นิรันดร” ดูหนังตัวอย่างที่นี่
• เพลง “เรื่องนิดเดียว” ของศิลปินส่งเสริมพุทธศาสนาชื่อกลุ่ม “เรียนเชิญผู้มีจิตศรัทธา” ในอัลบั้ม “เกาะบันไดวัด”

• ชื่อบันทึกวันนี้ ดัดแปลงโดยไม่ขออนุญาตจาก “ด้วยรัก ความตาย หัวใจสลาย” ชื่อไทยของนวนิยายแปลของนักเขียนญี่ปุ่น Haruki Murakami เรื่อง “Norwegian Wood” สำนวนแปลของคุณ นพดล เวชสวัสดิ์

==========================================

11 ตุลาคม จากหน้าข่าวหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์

: ทีมสัตวแพทย์โรงพยาบาลช้างศูนย์อนุรักษ์ช้างไทย อ.ห้างฉัตร จ.ลำปาง นำโดย นายสัตวแพทย์สิทธิเดช มหาสาวังกุล หัวหน้าฝ่ายโรงพยาบาลช้างศูนย์อนุรักษ์ช้างไทย ต้องดูแลลูกช้างเพศผู้ ซึ่งคลอดเมื่อกลางดึกที่ผ่านมา ด้วยน้ำหนัก 80 กิโลกรัม สูง 83 ซม.อย่างใกล้ชิด เพราะมีแผลช้ำที่หลัง และขา เนื่องจากถูกแม่ คือ พังแหวน อายุ 20 ปี ที่เจ้าของนำมาฝากคลอดที่ศูนย์อนุรักษ์ช้างไทยเมื่อปลายเดือนกันยายน 2552 ใช้ขากดลูกและเตะซ้ำ จนลูกกระเด็นออกมา แต่ควาญและสัตว์แพทย์สามารถช่วยดึงลูกออกมาได้อย่างปลอดภัย ส่วนแม่ช้างสัตว์แพทย์ได้ฉีดยาซึมเพื่อให้อยู่ในอาการสงบ

เมื่อเดือนก่อนผมมีโอกาสได้ดูอ่านเจอข่าวแม่ช้างคลอดลูกแล้วทำร้ายลูกช้างแรกเกิดของมันเอง รวมทั้งได้ดูภาพเหตุการณ์ที่ว่าในรายการข่าวทางทีวี ความรู้สึกของผมตอนนั้นมันหดหู่ ทั้งสะเทือนใจและคับข้องใจในเวลาเดียวกัน นึกตั้งคำถามในใจว่าเหตุใดหนอ แม่ช้าง(ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเช่นเดียวกับคน) จึงทำกับลูกที่มันเฝ้าอุ้มท้องเนิ่นนานจนถึงวันให้กำเนิดได้ถึงเพียงนี้

นาทีที่แม่ช้างพยายามฆ๋าลูกน้อยของตัวเอง มันคิดอะไรในใจกันนะ

…

วันเสาร์ที่ผ่านมา ภาพบนจอโรงหนังกลางเมือง

: เกิดคดีฆาตกรรมโหดต่อเนื่อง คนร้ายสวมเสื้อกันฝนสีแดงสด บรรจงจ้วงแทงเชือดเหยื่อด้วยมีดคมกริบอย่างไร้ปรานีก่อนจะเฉือนเอาพวงสวรรค์ของเหยื่อทิ้งไป ทิ้งร่องรอยปริศนาแปลกประหลาดไว้ให้ตำรวจต้องปวดหัว

ภาพความโหดร้ายที่มนุษย์ทำกับมนุษย์ด้วยกันเองถูกนำเสนอบนจออย่างไม่ตัดทอนความรุนแรง แม้จะเป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้น แต่ผมไม่อาจแยกความแตกต่างระหว่างภาพบนจอกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในบ้านเมืองเรา หากผู้เขียนบทเพียงแต่ไม่ให้ฆาตกรสวมเสื้อฝนแดงบาดตาเกินกว่าฆาตกรที่เห็นทางหน้าหนังสือพิมพ์หัวสีรายวันเท่านั้น

…

22 เดือนก่อนหน้านี้ ภาพที่ยังไม่เป็นข่าวและผมไม่เคยเห็น

(ภาพจากข่าวสด)

: วิธีการดังกล่าว ชาวบ้านจะขึงล่ามโซ่ช้างตัวเมียที่ข้อเท้าให้ถ่างขาหลังและใช้เหล็กแหลมทิ่มบริเวณแก้มของช้างทั้งสอง ใต้คางและที่บริเวณใต้ท้องของช้าง โดยล็อคเท้าทั้งสี่ ของแหลมจ่อจุดสำคัญของช้างไว้ไม่ให้ดิ้น จากนั้นก็จะให้ช้างตัวผู้ทำการผสมพันธุ์ เรียกกันว่าเป็นการ “ทับช้าง” ซึ่งช้างเพศเมียจะถูกข่มขืนทั้งที่ไม่เป็นสัดหรือเป็นสัด เจ้าของช้างหวังจะได้ลูกช้าง โดยการให้ช้างตัวผู้ทำการผสมพันธุ์ในลักษณะเพศเมียถูกขึงไว้แบบนี้นับสิบครั้ง

พัง ‘แหวน’ ที่พยายามฆ่าลูกของตัวเองก็ประสบกับกรรมวิธีห่าเหวเช่นนี้ก่อนอุ้มท้อง

กับข่าวที่สื่อต่างประเทศนำเสนอถึงปัญหาการทารุณกรรมสัตว์ในประเทศไทย(ซึ่งนิยมใช้คำพ่วงท้ายเปี่ยมจริยธรรมว่า ‘เมืองพุทธ’) อย่างต่อเนื่อง ล่าสุดก็ได้หยิบยกปัญหาการ ‘ทับ(ข่มขืน)ช้าง’ มาตีแสกหน้าบ้านเราให้ได้สำนึกถึงสิ่งที่เรากำลังปฏิบัติต่อสัตว์คู่บ้านคู่เมือง(ที่เรายกเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติเช่นเดียวกับแพนด้าเป็นสัญลักษณ์ของจีน) และภาพข่าวเช้าวันนี้ที่ได้เห็นทางโทรทัศน์ ความรู้สึกปวดแปลบเฉือนใจผมในระดับเดียวกับการดูภาพยนตร์ไทยเรื่อง “เฉือน” เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

นางแสงเดือน ชัยเลิศ ผู้ก่อตั้งศูนย์บริบาลช้างแม่แตง จ.เชียงใหม่ กล่าวว่า “การทำแบบนี้ช้างตัวเมียจะไม่เต็มใจและไม่ยอมรับ แต่ทางเจ้าของช้างก็หวังแต่จะได้ลูกช้าง และเมื่อติดลูก ช้างเพศเมียเมื่อครบกำหนดคลอดช้างเพศเมียจะฆ่าลูกทันที โดยไม่ยอมรับลูกที่ถูกกระทำแบบนี้ โดยที่จังหวัดเชียงใหม่ นั้นมีช้างเพศเมียถูกกระทำแบบนี้และคลอดลูกออกมาก็ฆ่าลูกทันที จำนวน 5 เชือกแล้วที่คลอดลูกมาแล้วฆ่าลูก จากจำนวน 7 เชือก ส่วนที่เหลือ 2 เชือกที่คลอดออกมารอด เพราะว่าทางเจ้าของช้างเห็นก่อนและช่วยเหลือลูกช้างที่คลอดออกมาได้ทัน”

…

วันเสาร์ที่ผ่านมา เมื่อปริศนาฆาตกรรมในหนังคลี่คลายตอนท้ายเรื่อง

: ผมไม่ขอเล่าตอนจบของหนังเพื่อเคารพสิทธิของคนที่ยังไม่ได้ดู แต่หนังเรื่องนี้ทื้งอะไรหลายอย่างให้ผมเก็บออกมาหวนคำนึงถึงมากเหลือเกิน ไม่ใช่ฉากเลิฟซีนถึงใจที่เอามาโปรโมททั้งที่เป็นภาพกระพริบบนจอวินาทีเดียว และไม่ใช่ตูดเหี่ยวๆของพระเอกขวัญใจสาวๆแน่นอนที่ติดตาผม แต่เป็นประเด็นที่หนังพยายามนำเสนอต่างหาก ความมีตัวตนของคนๆ หนึ่งบนโลกใบนี้วัดจากอะไร ซอกหลืบเร้นลับจากแสงไฟของสังคมเมืองและชนบทที่มีอยู่มากมายบนโลกใบนี้มีเหตุการณ์แบบเดียวกับที่เกิดในหนังตลอดเวลา เราเพียงมองมันด้วยสายตาที่พร่าเลือนและไม่ยินดียินร้ายไม่ใช่หรอกหรือ

เมื่อคนยังหมางเมินความมีตัวตนของคนด้วยกัน จึงไม่แปลกที่ช้างต้องก้มหน้าสู้ชะตาทุกข์เข็ญ

…

เช้าวันนี้ : บทสัมภาษณ์นางแสงเดือน ชัยเลิศ ผู้ก่อตั้งศูนย์บริบาลช้างแม่แตง

: นี่ถือเป็นสาเหตุหนึ่งที่ช้างเพศเมีย ไม่รักลูกและไม่ยอมรับลูกที่คลอดออกมา บางตัวถูกกระทำในลักษณะแบบนี้ถึง 40 ครั้ง จนช้างเพศเมียเครียดและเป็นบ้าก็มี พวกนี้จะนำช้างไปกระทำในป่าล๊อคช้างเพศเมียขึงไว้ และให้ช้างตัวผู้กระทำการข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ช้างเพศเมียบางตัวถึงกับเป็นช้างโรคประสาท กลัว ช้างเพศเมียบางตัวถูกกระทำ จนกลัว แค่ช้างตัวผู้เดินผ่านขาสั่นก็มี ตนอยากจะรณรงค์ให้ชาวบ้านหรือเจ้าของช้างเลิกกระทำแบบนี้ ทำให้ช้างเพศเมียเมื่อคลอดลูกจะฆ่าลูก ไม่ยอมรับลูกตนเอง

ปกติแล้วช้างจะเป็นสัตว์ที่รักลูกมาก หากถูกผสมพันธุ์ตามธรรมชาติ หรือผสมพันธุ์ที่ไม่ได้บังคับจิตใจ หากช้างเพศเมียคลอดลูกแล้วลูกตาย ช้างเพศเมียจะเสียใจนับปี บางตัวน้ำตาจะไหลตลอดเวลา ช้างนั้นจะตั้งท้องนานถึง 22 เดือน แต่หากเป็นลูกที่มาจากการข่มขืน ช้างจะเกลียดลูกตนเองและฆ่าลูกทิ้งหรือไม่ยอมรับ แต่คนเลี้ยงช้างเจ้าของช้างหรือผู้ประกอบการต้องการลูกช้างก็จะใช้วิธีการ ข่มขืนช้างนำช้างมาขึงพืด มีตัวอย่างแม่ช้างไม่ยอมรับลูกตนเองให้เห็นบ่อย ๆ เพราะลูกที่เกิดมานั้นเป็นการกระทำการผสมพันธุ์แบบผิดวิธี บังคับขืนใจ เป็นการทารุณช้างเพศเมีย และผลกระทบจะเป็นลูกโซ่ถึงลูกช้างที่เกิดมา

…

ผมหวังใจให้ใครที่อ่านมาถึงตรงที่นี้ หรือไม่ได้อ่านแต่ได้ชมภาพยนตร์เรื่อง “เฉือน” หรือได้รับฟังข่าวสารเรื่องการทารุณกรรมช้างในรูปแบบนี้ได้ฉุกคิด และลองไถ่ถามถึงความสัมพันธ์ของท่านและสิ่งรอบข้างบนโลกใบนี้เพียงสักขณะจิตหนึ่ง

ขออิสรภาพและความดีงามจงเกิดแก่โลกของเรา (ในที่นี้รวมถึงช้าง หมีแพนด้า และสิ่งมีชีวิตร่วมโลกอื่นๆด้วย)

…

ที่มาของข่าวและบทสัมภาษณ์

ศูนย์ช้างลำปางได้ลูกช้างใหม่อีก 1 เชือก – ผู้จัดการ

สะเทือนใจ! วิธี”ข่มขืน”ต้นเหตุแม่ช้างฆ่าลูก – ข่าวสด

ฝรั่งเเฉ! “ช้างไทย” โดนข่มขืน – รายการเก็บตกจากเนชั่น

…

รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ปีนี้ได้แก่ บางรัก โอบามาร์ค (เพียะ!!) บารัค โอบามา มิสเตอร์เพรสิเด้นเทอะแห่งสหรัฐมะริกัน (คนนี้นี่เองงง!!)

เย้ยยย!! ลงรูปผิดนั่นมัน “โอบามาลูกทุ่ง” บ้านเรา… (เพียะ!!)

คนนี้ต่างหาก

(ขออภัยที่เลือกรูปท่านไม่หล่อ credit จากที่นี่)

สื่อบางสำนักค่อนแคะว่ารางวัลนี้เป็น “รางวัลปลอบใจ” ให้เขาที่เพิ่งเสียหน้าอย่างแรงงส์ จากการชวดเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกของนครชิคาโก ที่เขารับหน้าเสื่อเป็นหัวหอกออกหน้าในโค้งสุดท้ายเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว (แหม…คิดไปได้)

โอบามานั้นได้รับการเสนอชื่อหลังจากเข้าพิธีสาบานตนรับตำแหน่งประธานาธิบดี เมื่อวันที่ 20 มกราคม เพิ่งจะทำงานในตำแหน่งได้เพียง10 วันเท่านั้น เนื่องจากเส้นตายของการเสนอชื่อแก่คณะกรรมการผู้พิจารณาคือวันที่ 1 กุมภาพันธ์

หากมองในแง่นี้อาจดูว่า เอ๊ะ..หมอนี่ได้รางวัลง่ายไปหรือเปล่า ผลงานในตำแหน่งหน้าที่ก็ยังไม่ได้มีปรากฎชัดเจนแจ่มแจ๋ว ถ้าเป็นมวยโอลิมปิกก็เหมือนกรรมการขยันกดคะแนน ทั้งที่ต่อยไม่เข้าเป้าเท่าไหร่ (อาศัยว่าของเค้าแรง..)

แต่หากพิจารณาประวัติการทำงานการเมืองและสังคมของโอบามาที่ผ่านมา ก็พอจะกล้อมแกล้มได้ว่า เขาก็เป็นคนหนึ่งที่ยืนหยัดในอุดมการณ์นำสันติภาพคืนสู่โลกด้วยสันติวิธีและแนวทางการฑูตและการตั้งโต๊ะเจรจาต้าอ่วยมาตลอด (ย้อนหลังไปถึงสมัยยังไม่ได้เป็นปธน.ด้วยนะ)

บวกลบคูณหารแล้วการที่เฮียโอบาม่าคว้าชัยครั้งนี้คงมิใช่ทฤษฎีสมรู้ร่วมคิดอย่างที่ใครป้องปากเม้าท์ แม้จะค้านสายตาหักปากกาสื่อมวลชนและนักวิเคราะห์ทั่วโลกก็ตาม แต่รางวัลก็คือรางวัล มันไม่ได้ส่งผลใดๆ ต่อสันติภาพของโลกนี้อย่างมีนัยสำคัญนักหรอก ในสายตาผู้นำอิหร่าน เกาหลีเหนือ อย่างลูกพี่เนจ๊าดและลุงจองอิล คงไม่ได้ให้ราคาหรือน้ำหนักของรางวัลนี้ เท่ากับคนที่ยืนคนละฟากของนิยามต่อคำว่า “สันติภาพ”

ผลงานช่วงกว่าครึ่งปีของโอบามาในตำแหน่ง และก้าวย่างแรกๆ สู่ความเปลี่ยนแปลง “CHANGE” ที่เขาใฝ่ฝันจะทำให้สำเร็จ อาจเปรียบเสมือน “หนังตัวอย่าง” ที่ปล่อยออกมาเรียกน้ำย่อย แต่ก็เข้าตากรรมการจนได้รางวัลออสการ์ไปซะงั้น ทั้งที่ยังถ่ายทำไม่เสร็จสมบูรณ์ ตะวันออกกลางยังคงเต็มไปด้วยกำลังทหารและยุทโธปกรณ์ คาบสมุทรเกาหลียังคงมีการทดลองอาวุธร้ายอยู่เนืองๆ รวมถึงภัยก่อการร้ายที่ผุดเป็นดอกเห็ดในเมืองสำคัญๆ หลายประเทศ

ก็หวังว่าผู้ชมบนประเทศห่างไกลอย่างเราๆ (แต่ไม่ได้ไกลจากความคำนึงถึงสันติภาพเลย) คงจะได้ชื่นชมกับผลสัมฤทธิ์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ฉบับเต็ม ในวันใดก็วันหนึ่ง…

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เก็บตกมาแล้วจ้า

ในโลกคู่ขนานของรางวัลโนเบลที่มอบแด่ผู้มีผลงานทรงคุณค่าแก่โลก ก็ยังมีการมอบรางวัล “อิ๊กโนเบล” แก่คนเล็กๆที่มีผลงานทรงคุณค่า (น้อยหน่อย) แก่โลก เป็นเหมือนการจิกกัดล้อเลียนกลายๆ และสำหรับผู้ชนะสาขาสันติภาพประจำปีนี้ คือ นักพยาธิวิทยาชื่อ สเตฟาน โบลลิแยร์ กับเพื่อนร่วมงานที่มหาวิทยาลัยเบิร์นในสวิตเซอร์แลนด์ กับผลงานวิจัยอันทรงคุณค่าแก่สันติภาพของโลกเบี้ยวๆ ใบนี้

จากการศึกษาของพวกเขาพบว่า หากเกิดการทะเลาะวิวาทในผับ ให้เอาหัวรับกระป๋องเบียร์ที่ยังเต็มอยู่ดีกว่ากระป๋องเบียร์เปล่า เพราะกระป๋องเบียร์เปล่าจะสร้างความเสียหายให้แก่กะโหลกมนุษย์มากกว่ากระป๋องเบียร์ที่เต็มอยู่ เพราะกระป๋องที่มีเบียร์อยู่เต็มจะระเบิดเร็วกว่าจากแรงดันจากเบียร์และการอัดลม

โอววว์…แม่จ้าว!! โอ้ววบ้าามากก

เก็บตกจบแล้วคร้าบบบ!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

REFERENCES

ประวัติและผลงานปธน.โอบามาโดยสังเขป จาก Wikipedia

ข่าวเกี่ยวกับการประกาศรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ

ข่าวเกี่ยวกับรางวัล “อิ๊กโนเบล” (ฮามากมาย)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ผมจำรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเธอได้ดี

…

Once upon a time, there was a bird.

He was adorned with two perfect wings and with glossy, colorful, marvellous feathers.

In short, he was a creature made to fly about freely in the sky, bringing joy to everyone who saw him.

…

เหตุการณ์หลายอย่างในชีวิตผมที่เกิดขึ้น และชวนให้ย้อนมองกลับไปถึงความพลั้งพลาดอย่างเสียใจ

เสียใจกับการปล่อยให้เสี้ยวอารมณ์ความรู้สึกยิ้มหยันสติและสำนึกต่างๆ ที่พึงมีในตัวของผมเอง

…

One day, a woman saw the bird and fell in love with him.

She watched his flight, her mouth wide in amazement, her heart pounding, her eyes shining with excitement.

She invited the bird to fly with her, and the two travelled across the sky in perfect harmony.

She admired and venerated and celebrated that bird.

…

ผมคิดทบทวนถึงวันเวลาที่ผ่านมา

วินาทีแรกที่ตัดสินใจจะเริ่มต้นเป็น “คนที่เลือกที่จะรัก” เลือกที่จะอดทนและมั่นคงกับสถานภาพ และความสัมพันธ์ที่มองเห็นจุดหมายปลายทางอยู่ไกลลิบตา

เลือกที่จะเดินออกจากจุดเดิมที่เคยเป็นอยู่อย่างช้าๆ ใจหวังว่าสักวันผมอาจไปถึงจุดหมายแสนไกล อาจเป็น “คนที่ได้รับความรัก”

…

But then she thought ”He might want to visit far-off mountains!”

And she was afraid, afraid that she would never feel the same way about any other bird.

And she felt envy, envy for the bird’s ability to fly. And she felt alone.

And she thought ”l’m going to set a trap, the next time the bird appears, he will never leave again.”

… The bird, who was also in love, returned the following day, fell into the trap and was put in a cage.

…

ผมจำความสุขที่ผมเริ่มต้นจะรักแบบไม่มีเงื่อนไขในวันนั้นได้ดี

…

She looked at the bird every day. There he was, the object of her passion, and she showed him to her friends, who said

“Now you have everything you could possibly want.”

…

อาจบางทีผมยังอ่อนแอ และเป็นนักเดินทนที่อ่อนประสบการณ์เกินไปนัก เพียงบททดสอบเล็กๆ จากอุปสรรครายทางที่ชื่อว่า “ห้วงอารมณ์ “ ก็เกือบทำให้ผมต้องหลุดไปจากเส้นทาง

ผมเผลอก้าวเดินด้วยจังหวะที่เร็วเกินกว่ากรรมการที่ชื่อว่า “สถานภาพ” จะยอมรับได้

..เขาเตือนผมว่าอย่าวิ่ง

…

However, a strange transformation began to take place.

Now that she has the bird and no longer need to woo him, she began to lose interest. …

The bird, unable to fly and express the true meaning of his life, began to waste away and his feathers lose their gloss.

He grew ugly, and the woman no longer paid him any attention, except by feeding him and cleaning out his cage.

…

กรรมการ มีเมตตากับผมเหลือคณา ไม่แปลกอะไรหากท่านจะตัดผมออกจากเส้นทางสายนี้เสียจากข้อหาอุกฉกรรจ์ที่ผม เผลอวิ่ง แต่โอกาสแก้ไขในสิ่งที่พลาด เป็นสิ่งมีค่าที่ผมได้รับในคราวนี้

…

One day, the bird died. The woman felt terribly sad and spent all her time thinking about him.

But she dld not remember the cage, she thought only the day when she had seen him for the first time, flying contentedly amongst the clouds.

… If she had looked more deeply into herself, she would have realised that what had thrilled her about the bird was his freedom, the energy of his wings in motion, not his physical body.

…

ผมคิดได้แล้วว่า มันคงไร้ความหมายหากว่าการเดินทางมุ่งมั่นอะไรของผมนั้นเป็นการทำให้เธอต้อง ไม่สบายใจ ผมควรจะนึกถึงเธอในทุกๆจังหวะการก้าวเท้า หากยังจำได้ว่ารอยยิ้มและความสุขของเธอคือจุดมุ่งหมายแรก ณ วันที่ออกเดินมา

…

Without the bird, her life too lost all meaning, and Death came knocking at her door.

… “Why have you come?” she asked Death …

“So that you can fly once more with him across the sky,” Death replied.

“If you had allowed him to come and go, you would have loved and admired him even more, alas, you now need me in order to find him again.”

…

ก็อย่างที่พูดไว้ตอนต้นนั่นล่ะ

ผมจำรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเธอได้ดี

และผมก็จะก้าวเดินต่อไป

++++++++++++++++++++++++++++

แด่ “Eleven minutes” งานเขียนของ Paulo Coelho นักประพันธ์ชาวบราซิล

หมายเหตุ “นิทานเรื่องนก” คัดลอกจากบันทึกของ Maria ในวันก่อนหน้าที่เธอจะซื้อตั๋วเครื่องบินกลับบราซิล

++++++++++++++++++++++++++++

เช้าวันนี้อากาศดีเหลือเกิน…

ฉันตื่นมาในอ้อมกอดแห่งสายลมหนาวที่โชยพัดมาเยี่ยมเยือน

ณ ห้วงเวลาอันเป็นรอยต่อแห่งฤดูกาลอันยุ่งเหยิง

และรอยต่อแห่งจิตใจของฉันที่วุ่นวายสับสนไม่แพ้กัน

แม้จะได้ชื่อว่า “สายลมหนาว” …

แต่วงแขนเธอที่โอบล้อมฉันไว้ช่างอบอุ่นยิ่งนัก

…

ฉันรักเธอนะ

และปรารถนาให้เธอรักฉันเฉกเช่นกัน

…

ฉันตระหนักในใจเสมอ…
ว่าฉันสามารถแสดงความรักต่อเธอได้

ฉันรับรู้และสัมผัสความรักจากเธอได้

ฉันชื่นชมกลิ่นหอมแห่งมวลไม้ดอกนานาที่เธอพัดพามาฝากได้

ฉันขับขานดนตรีในท่วงทำนองอันสุนทรีย์แห่งโลกให้เธอฟังได้

…

แต่เธอคือความงามแห่งฤดูกาลที่ฉันมิอาจครอบครอง
…

เช่นเดียวกับที่ฉันเป็นต้นไม้ใหญ่ ที่หยั่งรากลึกในมิติแห่งตนจนมิอาจหักโค่น หรือแม้เพียงจะเอนไหวไล้ลู่ไปตามสายลมเช่นเธอได้

เราต่างดำเนินไปตามวิถีแห่งตน โดยรับรู้เสมอว่าต่างมีกันและกันอยู่

นั่นมิใช่ความรักหรอกหรือ?
…
…
…
…
…
…
…
…
…

ค่ำคืนนี้อากาศดีเหลือทน…
ฉันพยายามข่มตาให้หลับเพื่อหลุดพ้นจากความเปลี่ยวเหงา

“สายลมหนาว” ลาจากฉันไปแล้ว ความอบอุ่นคล้อยเคลื่อนคืนสู่ร่างกาย แต่จิตใจกลับพลันหนาวเหน็บยิ่ง

แม้ฉันรับรู้ในกฎเกณฑ์แห่งฤดูกาลเป็นอย่างดี แต่ห้วงเวลาแห่งการลาจากกันมาถึงเร็วจนน่าใจหายไม่น้อย

ฉันกลับสู่รากเหง้าแห่งตนอีกครั้ง ในขณะที่เธอโชยพัดสู่แดนดินถิ่นกำเนิดเช่นกัน
…

ฉันยิ้มรับการลาจากได้จากใจจริง และยินดีในรอยยิ้มของเธอยามอำลาสู่ดินแดนอื่น

เพลงโศกหาใช่บทเพลงที่ฉันจะบรรเลงในเวลาแห่งการพลัดพราก

ฉันขอเลือกที่จะขับขานลำนำอันรื่นรมย์แด่เธอ ในจังหวะที่สอดคล้องกับความเป็นไปของโลก ความงดงามของธรรมชาติ และสัจจะแห่งฤดูกาล

ฉันบรรจงเรียบเรียงท่วงทำนองเป็นอย่างดี เพราะนี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของต้นไม้ใหญ่อย่างฉันที่จะได้ทำอะไรให้เธอได้
…
…
…

ฉันมีความสุขนะ

และปรารถนาให้เธอมีความสุขเฉกเช่นกัน…

…

แล้วนี่มิใช่ความรักหรอกหรือ?
…

…

ดาวเปลี่ยว

แสงดาวเดียวเปลี่ยวคืนฝืนส่องฟ้า
ไร้แรงจ้าสาดฉายประกายฉาน
เพียงดาวเดียวเปลี่ยวนักในจักรวาล
รอพบพานสักดาวดวงล่วงราตรี
…
A Lonely Star.

Little lonely star shines her light.
But she can’t make this whole world bright.
She believes there is another star in this universe.
But waiting and finding sometimes make her hurts.
…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หมายเหตุ กลอนบทนี้บันทึกไว้และย้ายมาจากเว็บเก่า ที่ร้างไร้ผู้คนในโลกไซเบอร์แวะไปเยี่ยมเยียนมานานพอสมควร (รวมทั้งตัวผมเอง) แต่เมื่อมีโอกาสได้เข้าไปเยี่ยมบ้านเก่าก็พบว่า มีนักเลงกลอนมาแวะอ่านแล้วต่อเติมเสริมกลอนไว้สองท่าน ในวาระต่างกันหลายปีทีเดียว จึงขออนุญาตยกมาเผยแพร่ไว้ในหน้าเดียวกันนี้ให้ได้ลิ้มรสอักษรกัน

จาก: คุณน้องโอ๋ – (24/6/2003)
ชอบวรรคแรกของกลอนนี้มากๆ (ย้ำว่า “มากๆ”) เลยคับเสี่ย
มันมือ – - ขอนิดนึง
(ไม่รู้เสี่ยจะได้มาเห็นมั้ยคับ)

เธอใช่ดาวดวงเดียวที่เปลี่ยวร้าง
บนห้วงหาวฟ้ากว้างข้างนอกนั่น
ต่างเหงา ต่างอ้างว้าง ไม่ต่างกัน
ต่างฝัน ต่างเจ็บ เก็บกับตน

และอีกท่านหนึ่งที่ไม่ออกนามแต่ทำตัวหนังสือเป็นหน้าอมยิ้มไว้แทน

จาก: (”,) – (18/5/2009)
แสงดาวเรืองส่องต้องผืนพิภพ
ประกายจบพื้นทรายเหลืองรัศมี
ก้อนหินน้อยเฝ้ามองดวงดารี
แม้ตัวนี้เพีงหนึ่งในล้านเม็ดทราย

บางทีผมคงต้องหมั่นกลับไปเยี่ยมเว็บเก่าของตัวเองบ่อยๆ เสียแล้ว

…

นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างฝ่าสายฝนกระหน่ำจนเปียกชุ่มทั้งตัวเป็นลูกหมาตกน้ำ ได้อาบน้ำอีกรอบทั้งที่เพิ่งอาบมาก่อนหน้านี้แค่ไม่กี่นาทีเอง…
ฝนเดือนธันวาสอนให้ผมรู้ว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรที่แน่นอนหรอก ฤดูกาลร้อนฝนหนาวในวัยเยาว์กลับเปลี่ยนแปรไปเมื่อผมย่างเข้าเบญจเพสในเวลานี้…

…
เมษาที่จะถึงนี้อากาศอาจจะหนาว…
…
สงกรานต์ต้องสาดน้ำอุ่นใส่กัน…
…
หิมะอาจตกตอนผมแก่…
…
…
…
++++++++++++++++++++++++++
…
วันนี้ได้รองเท้าแตะคู่ใหม่ ขนาดพอดีเท้าก็จริง แต่เวลาเดินแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายteen ชอบกล.. มันไม่คุ้นเหมือนกับคู่เก่าที่ขาดเหวอะไปตั้งครึ่ง แต่ผมยังเอาไว้ใส่ในบ้านอยู่…

…แม้แต่รองเท้าแตะก็ต้องการการปรับตัวหรือเนี่ย?…

…ผมเองก็ต้องปรับteen ให้ชินกับพื้นแข็งหนาของมัน ส่วนมันก็คงเอาใจผมด้วยการทำตัวให้นุ่มลง ให้teenผมใส่ได้สบายด้วยเช่นกัน…
คงไม่นานนักหรอกน่า…ที่เราจะกลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคยของกันและกัน…
…
…ประเภทมองตาก็รู้ตีนน่ะ…
…
++++++++++++++++++++++++++
หมายเหตุ บันทึกไว้ในเศษกระดาษเมื่อช่วง
ต้นเดือนโน่นแน่ะแต่ยังไม่ได้เอาลงเว็บ วันนี้เลยเอามาลงไว้เนื่อง
จากรื้อเป้แล้วเจอกระดาษแผ่นที่ว่าพอดี …เก็บลงเว็บก่อนมันจะ
หายไปน่ะ…

“ขอฉันดูกระทงของเธอหน่อยได้ไหม” ผมเอ่ยถามเธอที่ริมน้ำในคืนวันเพ็ญเดือนสิบสอง
“ไม่ได้หรอก” เธอตอบสั้นๆ
“ทำไมล่ะ” ผมถามถึงเหตุผล
…

“เวลาที่เราอยู่ด้วยกันฉันมีความสุขมากนะ และฉันก็คิดว่าเธอคงคิดเหมือนกัน…แต่ฉันไม่อยากให้เธอดูกระทงของฉันจริงๆ” เธอยืนยันอีกครั้งโดยไม่ให้เหตุผล

“ถึงฉันจะให้เธอดูกระทงของฉันอย่างเต็มใจงั้นเหรอ?”

ผมตัดพ้อ ยื่นกระทงในมือให้เธอดูอีกที
เธอมองดูมันแล้วยิ้มเล็กๆเหมือนเคย
…
“เธอชอบกระทงฉันไหม?” ผมเปลี่ยนเรื่องพูด แม้ในใจยังติดค้างเรื่องกระทงของเธออยู่

“ชอบสิ ก็กระทงของเธอสวยเหลือเกิน ฉันไม่เคยเห็นกระทงไหนงดงามเท่านี้มาก่อนในชีวิตเลยนะ” เธอชมจากใจจริง(ผมเชื่อเช่นนั้น)
…

“ถึงฉันเคยทำกระทงมาหลายใบแล้ว แต่กระทงแต่ละใบก็ไม่เหมือนกันหรอกนะ มันเพียงแต่สื่อถึงตัวตนของฉันในช่วงเวลาต่างๆเท่านั้นเอง ทุกๆใบล้วนดูเหมือนตัวของฉันและชีวิตของฉัน ณ ช่วงเวลานั้น และมันยังผูกพันกับผู้ที่ฉันทำกระทงให้อีกด้วย มันประกอบๆ กันน่ะ”

“ฉันไม่คิดว่ากระทงของฉันจะต้องสวยที่สุดในสายตาของเธอหรอก ฉันดีใจนะที่เธอชอบมัน… เพราะฉันให้เธอได้ดูเพียงแค่คนเดียว จริงๆนะ ถ้าเธอไม่ชอบฉันก็คงผิดหวังนิดๆ น่ะ”

“ไม่ว่ายังไงฉันก็คงไม่ได้เห็นกระทงของเธองั้นเหรอ?” ผมทนไม่ไหว ต้องวกกลับเข้าเรื่องเดิมอีกครั้ง
…

เธอเลือกใช้ความเงียบแทนคำตอบ ซึ่งผมก็เข้าใจความหมายของมันเป็นอย่างดี…

…

ผมยื่นกระทงของผมให้เธอได้ดูมันอีกครั้ง ก่อนที่จะประคองมันไปลอยลงตามลำน้ำเวิ้งว้าง ก่อนปล่อยมันจากมือผมกระซิบบอกมันเบาๆว่า

“แกคงเหงาหน่อยนะที่ต้องออกเดินทางคนเดียว ฉันผิดเองที่เลือกมาลอยแกในที่ๆไม่มีใครมาแบบนี้…ลาก่อนนะ”
…

ผมเดินกลับไปหาเธออีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม…

…

ก่อนหน้านี้ผมเอาแต่คิดวาดภาพกระทงของเธอว่ามันจะสวยงามอย่างโน้นอย่างนี้ และแน่นอนว่าผมอดคิดไม่ได้ว่าเธอจะยินดีให้ผมดูกระทงของเธอเหมือนที่ผมให้เธอได้ดูกระทงของผม
แต่เวลานี้ผมเข้าใจเธอ เข้าใจชีวิตและโลกความเป็นจริงมากขึ้น…
…
การที่เราให้ใครดูกระทงของเราแล้ว เราไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหรือคาดหวังให้เขาเอากระทงของเขามาให้เราดูได้หรอก… มันไม่ใช่เรื่องของการแลกเปลี่ยน เราอาจผิดหวังและเศร้าเสียใจบ้างที่ท้ายสุดแล้วเราไม่ได้เห็นแม้แต่กลีบกระทงของเขา แต่เราไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธหรือเกลียดเขาเลย เพราะเราเองก็เป็นฝ่ายเอากระทงให้เขาดูแต่แรก เขาก็ไม่ได้เรียกร้องจากเราสักหน่อย
…
เราควรยินดีกับความสุขตอนที่เราบรรจงทำกระทงของเรา และความสุขตอนที่เรารู้ว่าเขาชอบกระทงของเราอย่างจริงใจ มากกว่าจะมาผูกติดกับความผิดหวังที่เขาไม่ให้เราดูกระทง

…เรื่องมันก็เท่านี้เอง…
…
“เอากระทงของเธอไปลอยสิ ฉันจะหลับตา สัญญาว่าจะไม่แอบดูกระทงของเธอหรอก…เสร็จแล้วบอกฉันแล้วกันนะ” ผมบอกเธอเช่นนั้นแล้วหันหลัง นั่งหลับตา
…
ผมรักษาสัญญาเสมอ
…
…
…
“ลืมตาเถอะ มันลอยไปไกลแล้วล่ะ” เธอสะกิดบอกผมเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก
เราออกเดินไปด้วยกัน ผมไม่หันหลังกลับไปมองลำน้ำเลย ด้วยกลัวว่าจะได้เห็นกระทงของเธอที่อาจบังเอิญลอยย้อนกลับมาแถวนั้นอีก
…
ความเงียบยาวนานกลับมาทดแทนบทสนทนาของเราสองคนอีกครั้ง
…
…
…

..ผมคิดในใจท่ามกลางความเงียบ…
“ใกล้ปีใหม่แล้วสินะ ได้เวลาที่ผมจะเตรียมกล่องของขวัญของผมอีกครั้ง และผมก็แน่ใจว่าผมก็คงเอากล่องของขวัญไปเปิดให้เธอดู ก็เหมือนกับกระทงนั่นแหละ…”
…

“…แต่คราวนี้ผมจะไม่ถามถึงกล่องของขวัญของเธอแน่นอน…”

…

คนเราต่างมีหัวใจของตัวเอง…
เขาว่ากันว่าหัวใจคนเราคล้ายบ้านเล็กๆ หลังหนึ่ง

มันมีสี่ห้อง
…

เมื่อเปิดประตูบ้านและก้าวพ้นประตูเข้าไปข้างใน จะเจอ

ห้องรับแขก…

บางบ้านไม่ล็อกประตู เปิดรับแขกผู้ผ่านทางอยู่เสมอ บางบ้านลงกลอนประตูแน่นหนา แขกไปใครมาต้องกดกริ่ง บางบ้านถึงกับติดตั้งกล้องวงจรปิดจับภาพแขกผู้ต้องสงสัยเลยก็มี…
บ้านแต่ละหลังมีวิธีต้อนรับแขกไม่เหมือนกัน บางบ้านเสริฟน้ำเย็นชื่นใจและหนังสือพิมพ์มาให้อ่านแก้เซ็งขณะที่บางบ้านไม่มีโซฟาให้ผู้มาเยือนได้นั่งพักเลยสักตัว
ที่น่าขำคือหลายๆ บ้านมักจะเอาบรรดาของสวยๆงามๆ ของมีค่ามีราคามาประดับตู้โชว์ และตั้งอวดโชว์แขกที่มาเยือน

แน่นอนเราจะไม่เห็นราวตากกางเกงในที่ห้องรับแขกแห่งนี้…
…

ถัดมาจากห้องรับแขก จะเป็นห้องน้ำ…ที่ทั้งแขกและเจ้าของบ้านใช้เป็นที่ปลดทุกข์…
บางบ้านทำความสะอาดห้องน้ำทุกวัน มีโถส้วมมาตรฐานอเมริกันสะอาดเอี่ยมให้บริการ ทิชชู่แสนนุ่มนวลเมื่อยามสัมผัส…
ขณะที่บางบ้านไม่ได้ทำห้องน้ำเป็นที่เป็นทาง มีเพียงกระโถนใบเล็กไว้ใช้พอถูไถเท่านั้น…
แต่บางบ้านกลับมีนโยบายเคร่งครัด ไม่อนุญาตให้แขกใช้ห้องน้ำของตน…สงวนสิทธิ์ไว้ใช้เองเท่านั้น
…
เดินขึ้นบันไดไปชั้นบนของบ้าน จะเจอประตู ห้องนอน
ห้องนอนก็เหมือนที่ส่วนตัวของเจ้าของบ้านซึ่งเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องนี้…
โดยทั่วไปถ้าไม่สนิทสนมกับเจ้าของบ้านจริงๆ คุณอย่าหวังเลยที่จะได้เยี่ยมชมห้องนอนของเขา
ข้าวของเครื่องใช้ในห้องนอนมักเป็นของรักของหวงของเจ้าของห้อง แม้บางอย่างไม่ได้มีราคาค่างวดเหมือนของในตู้โชว์ที่ห้องรับแขก แต่จงระวังเวลาคุณหยิบจับมัน เพราะมันมักมีคุณค่าทางจิตใจอย่างคาดไม่ถึง

ห้องนอนเป็นที่ๆ เจ้าของจะผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองที่สุด

คุณจะรู้ถึงนิสัยและตัวตนที่แท้จริงถ้ามีโอกาสได้นั่งคุยกับเขาในห้องนอนนี่แหละ…
…

ห้องสุดท้ายที่ต่อให้คุณเดินสำรวจรอบบ้านก็ไม่มีวันเจอ นั่นคือ

ห้องลับ…

ห้องลับเป็นที่ๆ มีเพียงเจ้าของบ้านเท่านั้นที่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน เขาจะมีกุญแจเพียงดอกเดียวเก็บไว้กับตัวเพื่อไขเข้าไปในเวลาที่เขาต้องการ…

ไม่มีใครรู้ว่าในห้องลับของแต่ละบ้านมีอะไรซ่อนอยู่ในนั้นบ้าง…
…แต่มีบางบ้านที่เที่ยวบอกใครต่อใครว่าห้องลับของตัวเองนั้นเป็นเพียงห้องว่างเปล่า…
เท่าที่รู้คือห้องลับนี้เป็นห้องที่ตัวเจ้าของบ้านเองก็ไม่ชอบเข้าไปข้างในนานๆนัก…
…

สี่ห้องของหัวใจของตัวผมมันก็แบบเดียวกันนี้แหละ…
เปิดรับคนผ่านทางมาก็มาก
บางคนแวะมานั่งเล่นห้องรับแขก…บ่นว่าของในตู้โชว์ไม่มีราคา…แล้วก็ไป
บางคนปวดขี้มาขอเข้าห้องน้ำ…แล้วก็ไป(ดันไม่กดชักโครกเสียด้วย)
บางคนมาบ่อยๆ ขอค้างที่บ้านผมก็ให้นอนร่วมห้อง แต่ก็ดันทำของรักของหวงผมพังเสียนี่…
บางคนอยู่นานจนผมพาไปดูสมบัติในห้องลับ…แล้วก็ไม่มาบ้านผมอีกเลย
…
แขกคนต่อไปจะเป็นใครกันนะ…อยากรู้จริง…
…

วันนี้เจอเหตุการณ์ชวนให้ประทับใจจ๊อดบนรถไฟฟ้าบีทีเอส พาหนะมหาชนที่แน่นเป็นปลากระป๋องตอนเช้า เงียบเหงาตอนบ่าย ก่อนจะกลายเป็นรถโดยสารของชาวต่างชาติยามดึกสงัด ไอ้เรื่องประทับใจที่ว่าเนี่ยเกี่ยวกับเด็กๆ ครับ
…

เรื่องแรกเป็นภาพประทับใจ

ไอ้หนูวัยประถมคนหนึ่ง สวมเสื้อลายการ์ตูนสไปเดอร์แมน แมงมุมสี่ขานั่งบนตักของชายหนุ่มคนหนึ่ง(น่าจะเป็นคุณพ่อ) ที่หน้าเจ้า
หนูน้อยมีหน้ากากซูเปอร์ฮีโร่ “ไอ้มดแดงคูก้า” สวมอยู่

…คงสงสัยว่าแล้วมันน่าประทับใจตรงไหน(วะ)?…

ประทับใจสิ ก็หนูน้อยคนนั้นคุยจ้ออยู่กับคุณพ่อที่สวม “หน้ากากสไปเดอร์แมน” ที่หน้าอยู่น่ะสิ…

บังเอิญไม่มีสัตว์ประหลาดหรือมนุษย์ดัดแปลงโผล่มาบนขบวนนั้นเสียด้วย เลยอดดูฉากบู๊ของพ่อลูกยอดมนุษย์คู่นี้ว่าเป็นซูเปอร์ฮีโร่
ตัวจริงหรือเปล่า

…แต่คุณพ่อแบบนี้เป็นซูเปอร์ฮีโร่สำหรับลูกเสมอแหละ…
…

เรื่องที่สองก็เด็กอีกเช่นเคย คราวนี้เป็นเด็กเล็กๆวัยขวบกว่าๆได้มั้ง… เคยได้ฟังเรื่องแบบนี้มาแล้วแต่วันนี้ได้เจอกับตัวเลยล่ะ
คุณแม่ยังสาวอุ้มหนูน้อยพาดบ่า เจ้าหนูร้องไห้จ้าแหกปากลั่นโบกี้ ผู้โดยสารเต็มขบวน บางคนทำหน้ารำคาญหนวกหู บางคน
เฉยๆ บางคนยิ้มซุบซิบกันเรื่องเด็ก ผมอมยิ้มสักพักเดียวไสยศาสตร์มีจริงครับ

…ฝนที่ตกทางนี้หนาวถึงคนทางโน้น!!!…

มีเสียงไอ้หนูจากโบกี้ไหนไม่ทราบแหกปากร้องไห้เอคโค่สะท้อนกลับมา หลังจากนั้นสองหนูน้อยต่างโบกี้ก็ประสานเสียงร้องไห้ใน
แนวอะแคปเปลล่า ระงมไปทั้งขบวน
…ที่เคยฟังมาว่าเวลาเด็กได้ยินคนอื่นร้องไห้แล้วมักจะร้องตาม มันอย่างนี้นี่เอง…

ใจนึกสงสารเจ้าหนูนั่นนะ แต่ก็อดอมยิ้มเสียแก้มปริไม่ได้แฮะ…

ไอ้หนูน้อยจงรู้ไว้เถิดว่า เอ็งสองคนช่วยชะลอให้ชีวิตเร่งรีบของผู้ใหญ่ในรถขบวนนั้นช้าลงได้

น้ำตาเอ็งไม่สูญเปล่าหรอก…

…

…

Wordtrade-เปรตคู่-มล้าง …ขวบปี พี่เอย
เลือดหลั่งเซ่นสังเวย …โลกวุ่น
สีผิวชาติศาสนา …ฐานะ เศรษฐกิจ
พินิจดูโลกแล้ว …รุ่มร้อน ราวไฟ
…

ครบหนึ่งปีของเหตุการณ์เครื่องบินชนตึกที่นิวยอร์กแล้วสินะ ที่จริงก็ห่างไกลบ้านผมตั้งครึ่งโลก แต่แรงสั่นสะเทือนจากเหตุการณ์วันนั้นยังส่งมาถึงใจผมได้เลย …สะเทือนใจมากๆ…

ใครผิดใครถูกไม่รู้ ไม่อยากรู้ ไม่สนใจด้วยซ้ำ…
แต่รู้ว่ามีคนตาย…มากด้วย…
ทั้งตายในเหตุการณ์วันนั้น…
และตายในมหกรรมทวงแค้นข้ามปีในดินแดนอัฟกัน…

…ไว้อาลัยแด่ชีวิตผู้บริสุทธิ์ ทุกๆชีวิตมา ณ บรรทัดนี้…
…
คนกำเนิดถิ่นใด …ใยต่าง?
คนนับถือสิ่งใด …ต่างไป ผิดหรือ?
ค่าชีวิตต่างคน …แตกต่าง กันฤา?
เพียงมิอาจจับมือ …ใยพร่า ผลาญกัน
…