บทกลอนที่เขียนไว้ที่เว็บเก่า ผ่านวันเวลาและมิตรน้ำหมึกได้ร่วมวงต่อยอดปรุงแต่งรสอักษร

…ผมเองก็ต้องปรับteen ให้ชินกับพื้นแข็งหนาของมัน ส่วนมันก็คงเอาใจผมด้วยการทำตัวให้นุ่มลง ให้teenผมใส่ได้สบายด้วยเช่นกัน…

ก่อนหน้านี้ผมเอาแต่คิดวาดภาพกระทงของเธอว่ามันจะสวยงามอย่างโน้นอย่างนี้
แต่เวลานี้ผมเข้าใจเธอ เข้าใจชีวิตและโลกความเป็นจริงมากขึ้น…

คนเราต่างมีหัวใจของตัวเอง…
เขาว่ากันว่าหัวใจคนเราคล้ายบ้านเล็กๆ หลังหนึ่ง
มันมีสี่ห้อง

วันนี้เจอเหตุการณ์ชวนให้ประทับใจจ๊อดบนรถไฟฟ้าบีทีเอส
ไอ้เรื่องประทับใจที่ว่าเนี่ยเกี่ยวกับเด็กๆ ครับ

ที่จริงก็ห่างไกลบ้านผมตั้งครึ่งโลก แต่แรงสั่นสะเทือนจากเหตุการณ์วันนั้นยังส่งมาถึงใจผมได้เลย …สะเทือนใจมากๆ…