[ร้านชำแห่งหนึ่ง]

ตีหนึ่งกว่าแล้ว ผมนอนไม่หลับ ใจหนึ่งอยากออกเดินทางสู่แดนฝันแต่ไม่อาจข่มตา ผมตัดสินใจออกเดินทางจากบ้านกลางดึกสงัด เพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านชำเล็กๆ แห่งหนึ่งในดินแดนห่างไกล ตามคำแนะนำของเพื่อนหญิงผู้มีศิลปะเจือปนอยู่ในห้วงลมหายใจ

ในเมืองเล็กๆ ซึ่งศาสนาเลือนหายจากสำนึกของผู้คน เมื่อขาดไร้ศีลธรรม การฆ่าตัวตายจึงไม่ผิดบาปต่อมาตรวัดใดๆ ครอบครัวเล็กๆ จึงอาศัยโอกาสทางการตลาดนี้ธุรกิจ ค้าขายความตายแก่ชาวเมืองผู้ปรารถนาจะจบชีวิตระทมของตน ที่แวะเวียนมาเป็นลูกค้าไม่ขาดสาย ด้วยสโลแกนของร้านที่ว่า “ไม่ตายยินดีคืนเงิน” คงบอกชัดอยู่แล้วว่าร้านนี้ไม่หวังลูกค้าประจำที่ย้อนมาอุดหนุนเป็นครั้งที่สอง

LittleThing.mp3

นั่งอยู่คนเดียว มันเปลี่ยว มันเหงา เขาไม่มาสนใจ
ใครจะไปทางไหน สุดแท้แต่ใจเขา
มากมายปัญหา จึงเกิดขึ้นมา โยนไปบนท้องฟ้า
เรา มันแค่ ลูกหมา ตาดำดำ

“ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” (Suicide Shop) กิจการเล็กๆ ที่ดำเนินกิจการโดยครอบครัวสกุล “ตูวาช” สองผัวเมียและลูกๆ ทั้งสามคนซึ่งถูกตั้งชื่อตามคนดังในประวัติศาสตร์ที่จบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย “วินเซนต์” ลูกชายคนโต (แวนโกะห์) “มาริลิน” ลูกสาวคนกลาง (มอนโร) และ “อลัน” ลูกชายคนเล็กที่นิสัยใจคอต่างกับสมาชิกคนอื่นในบ้านจนเป็นเหมือนแกะขาวผู้ร่าเริง อารมณ์สุนทรีย์ มองโลกในแง่งามท่ามกลางแกะดำ

คงสงสัยใช่ไหมว่า “อลัน” คนไหนในประวัติศาสตร์โลกที่ฆ่าตัวตาย นั่นไม่สำคัญหรอกในเมื่อเขาเป็นเด็กไม่พึงปรารถนาซึ่งเกิดจากความผิดพลาดในการทดสอบสินค้า “ถุงยางอนามัยสำหรับคนอยากตายด้วยกามโรค” รอยยิ้มของเขาจึงเสมือนสิ่งไม่เจริญตาแก่พ่อและแม่ เมื่อเทียบกับการมองดูลูกรักอีกสองคน

สุดแท้แต่ใจ ของใครจะฝัน อย่ากีดกั้นมันด้วยความรู้สึก
ตรวจตราตรึกตรองด้วยความสำนึก ว่าลึกๆ นั้นเบียดเบียนผู้ใด
และใครๆ ในโลกมันโศกมันเศร้า เราไม่มีกังวล
ทุกข์ที่เราผจญ นั้นเพียงอณู

ขณะที่ผมเดินเลือกสินค้าในร้านทีละหน้ากระดาษ ก็ต้องนึกทึ่งกับสินค้าที่ร้านชำนี้จำหน่าย ไม่ว่าจะเป็น “เชือกแขวนคอ” สินค้าเบสต์เซลเลอร์ของร้าน “จูบมรณะ” สู่ความตายอย่างดูดดื่มกับมาริลิน ไปจนถึง “ชุดฮาราคีรี” สำหรับคว้านท้องแบบญี่ปุ่นที่รับประกันความตายด้วยการทำเครื่องหมายกากบาทชี้ตำเหน่งในการเสียบมีดให้ไม่พลาดจุดสำคัญไว้ชัดเจน ระหว่างนั้นเสียงผิวปากเพลง “Don’t worry be happy” อย่างอารมณ์ดีของลูกชายคนเล็กแว่วเข้าหู

ผมหันไปยิ้มให้กับเด็กชายตัวน้อยต้นเสียงตรงมุมหนึ่งของร้าน

หากเปรียบกับโลกที่ใหญ่เท่าฟ้า
ดวงดารานับพัน จักรวาลยิ่งใหญ่กว่านั้น
ฉันก็ตัวนิดเดียว

[2]

[เมืองยามางาตะ ชนบทประเทศญี่ปุ่น]

“ไดโงะ” อดีตหนุ่มนักเชลโลประจำวงออเครสตร้าในเมืองใหญ่ กลับมายังบ้านเกิดในชนบทหลังจากเจอข่าวร้ายที่ตัวเองต้องตกงาน เขาหวังเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ปราศจากเสียงดนตรีคลาสสิคด้วยการสมัครงานบริษัททัวร์ แต่กลับต้องอึ้งเมื่อได้รู้ความจริงว่างานใหม่ของเขาไม่ได้เกี่ยวกับการเดินทางปกติ

งานใหม่ของเขากลับกลายเป็นอาชีพคนทำพิธีบรรจุศพคนตาย (“โนคัง”) ซึ่งจะว่าไปแล้วก็เป็นเหมือนไกด์ที่นำเที่ยวคนตายสู่โลกหน้านั่นล่ะ อาชีพไม่พึงปรารถนานักในสายตาผู้คนรอบข้าง แม้ภรรยาคนสวยของเขาจะเข้าใจในห้วงชีวิตยากลำบากของเขาและยินดีที่จะย้ายบ้านจากเมืองใหญ่สู่ชีวิตสมถะในเมืองห่างไกล แต่เขาก็เลือกที่จะปิดบังอาชีพใหม่ของเขาไม่ให้เธอล่วงรู้

สุดแท้แต่ใจ ของใครจะฝัน อย่ากีดกั้นมันด้วยความรู้สึก
ตรวจตราตรึกตรองด้วยความสำนึก ว่าลึกๆ นั้นเบียดเบียนผู้ใด
และใครๆ ในโลกมันโศกมันเศร้า เราไม่มีกังวล
ทุกข์ที่เราผจญ นั้นเพียงอณู

ผมมีโอกาสได้รู้จักกับไดโงะและติดตามดูการทำงานของเขากับประธานบริษัทผู้เป็นทั้งหัวหน้าและอาจารย์ ในบ่ายวันหนึ่งผ่านทางหน้าจอ หน้าที่ของโนคังเช่นเขาอันที่จริงแล้วควรจะเรียกว่า “งานศิลปะ” แขนงหนึ่งก็ไม่ผิดนัก การทำความสะอาดชำระล้างร่างไร้วิญญาณ เปลี่ยนเครื่องแต่งกายและแต่งหน้าทาปากให้ผู้ล่วงลับ ก่อนที่จะให้ญาติมิตรเข้ามาเคารพและส่งศพสู่การเดินทางล่วงหน้าสู่ดินแดนหลังความตาย

หากนี่คือ “พิธีกรรม” ก็เป็นพิธีกรรมที่เปี่ยมด้วยคุณค่าเชิงศิลปะ

หากนี่คือ “งานศิลปะ” ก็เป็นศิลปะที่เปี่ยมด้วยความเคารพนบนอบแด่ผู้ด่วนอำลา

และหากนี่คือ “อาชีพไม่พึงปรารถนา” เราคงต้องหันมาทบทวน “ความปรารถนา” กันเสียใหม่กระมัง

หากเปรียบกับโลกที่ใหญ่เท่าฟ้า
ดวงดารานับพัน จักรวาลยิ่งใหญ่กว่านั้น
ฉันก็ตัวนิดเดียว

[3]

[โซฟาสีส้มในห้องเล็กๆ ย่านเหม่งจ๋าย]

ผมละสายตาจากตัวอักษรในประโยคปิดท้ายเล่มของหนังสือ “ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” นวนิยายขันขื่นของ “ฌอง เติลเล่” นักเขียนฝรั่งเศส เหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาตีสี่กว่าเข้าไปแล้ว เวลาแบบนี้คนส่วนใหญ่คงคำนึงถึงการนอนหลับใหลมากกว่ามาใคร่ครวญเรื่องความตาย ผมชื่นชมผู้เขียนที่สามารถเสียดเย้ยเรื่องหนักหนาสาหัสของชีวิตผู้คนได้สนุกและเปี่ยมอารมณ์ขันที่ร้ายกาจอยู่ในที ขณะที่ไม่ลืมจะนึกถึงเรื่องราวความตายในอีกแง่มุมหนึ่งที่พบเจอในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง “Departures : The gift of last memories” ของผู้กำกับ “โยจิโร่ ทาคิตะ”

เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย อีกไม่นานก็ตาย
เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย ตายแค่เรื่องนิดเดียว

ในมุมหนึ่งบนหน้ากระดาษ ผู้คนปรารถนาความตายอันสุนทรีย์ของตนเอง ขณะที่อีกฟากฝั่งวัฒนธรรมบนจอเงิน ผู้คนอีกกลุ่มสรรสร้างศิลปะในการเดินทางภายหลังจากนั้น ผมค้นหาซีดีเพลงในบ้าน เพราะนึกอยากฟังเพลงๆ หนึ่งที่นึกถึงและไม่ได้เปิดฟังมาหลายปี

อีกไม่นานก็ตาย อีกไม่นานก็ตาย
เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย ตายแค่เรื่องนิดเดียว

แม้เราจะกล่าวว่า “ความตาย” เป็น “เรื่องนิดเดียว” แต่คงไม่ได้หมายความว่า “การมีชีวิตอยู่” เป็น “เรื่องใหญ่โต” หรอก ทั้งสองอย่างต่างก็เป็น “เรื่องๆ หนึ่ง” เท่านั้นเอง

==========================================

หมายเหตุท้ายบันทึก

• “ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” นวนิยายแปลของ ฌอง เติลเล่ สนพ. Freeform
• “Departures” หนังญี่ปุ่นเจ้าของรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมปีล่าสุด ชื่อไทย “ความสุขนั้น นิรันดร” ดูหนังตัวอย่างที่นี่
• เพลง “เรื่องนิดเดียว” ของศิลปินส่งเสริมพุทธศาสนาชื่อกลุ่ม “เรียนเชิญผู้มีจิตศรัทธา” ในอัลบั้ม “เกาะบันไดวัด”

• ชื่อบันทึกวันนี้ ดัดแปลงโดยไม่ขออนุญาตจาก “ด้วยรัก ความตาย หัวใจสลาย” ชื่อไทยของนวนิยายแปลของนักเขียนญี่ปุ่น Haruki Murakami เรื่อง “Norwegian Wood” สำนวนแปลของคุณ นพดล เวชสวัสดิ์

==========================================

[4ทุ่มปลายๆ คืนวันพฤหัส 17 ธ.ค. : ถนนข้าวสาร]

ผมเดินเตร็ดเตร่ด้วยความบูดเบี้ยวของชีวิตวัย Post-Thirty เหตุจากหัวค่ำที่ใจพลุ่งพล่านขาดไร้ความสงบนิ่ง การนั่งสมาธิคงไม่เหมาะกับคนห่างไกลศาสนาเช่นผม สุดท้ายการมุ่งหน้าสู่แสงสีกลางเมืองที่ไกลจากบ้านเพื่อพบเจอผู้คนดูคล้ายจะเป็นคำตอบที่แม้ไม่ดีที่สุด แต่ก็นับว่าพอใช้ได้สำหรับโมงยามนั้น

…

ChampagneSupernova.mp3

How many special people change

How many lives are living strange

Where were you when we were getting high?

Slowly walking down the hall

Faster than a cannon ball

Where were you while we were getting high?

…

เสียงเพลง “Living on a prayer ของ Bon Jovi” ในเวอร์ชั่นกีตาร์โปร่งดังขึ้นมาจากดาดฟ้าห้องแถวหนึ่งที่เปิดเป็นผับเล็กๆ ในชื่อ “The Roof” คล้ายแม่เหล็กต่างขั้วที่ดึงดูดให้ผมฮัมเพลงพร้อมย่างเท้าขึ้นบันไดสู่ชั้นดาดฟ้าตึก หวังใจจะปลดปล่อยตัวเองไปกับเสียงเพลงและขวดเบียร์

…

Some day you will find me

Caught beneath the landslide

In a champagne supernova in the sky

Some day you will find me

Caught beneath the landslide

In a champagne supernova

A champagne supernova in the sky

…

ผมได้ที่นั่งตรงริมระเบียงมุมร้าน บรรยากาศในร้านครึกครื้นและเป็นกันเองด้วยสัดส่วนลูกค้าฝรั่ง:ไทย ที่ 90:10 ลูกครึ่งจีนอย่างผมจึงคล้ายมนุษย์ต่างดาวที่มาเยือนการชุมนุมของเหล่าผู้สนใจเรื่องสิ่งมีชีวิตนอกโลก ผมเหลือบเห็นดาราหนุ่มเจ้าของคลิปหลุดเรทเอ็กซ์ยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ ผมหวนระลึกถึงพฤติกรรมขัดแย้งในตัวเองของเขาคนนั้นจากโฆษณาสองชุดที่เคยได้ดู ชุดแรกผมเห็นเขาในบทผู้น้อมนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาปรับใช้กับชีวิตสมถะ ขณะที่โฆษณาอีกชุดเขากลับเชื้อเชิญให้คนดูร่วมก่อหนี้สินผ่านบัตรเครดิตของสถาบันการเงินชื่อดัง

…

Wake up the dawn and ask her why

A dreamer dreams she never dies

Wipe that tear away now from your eye

Slowly walking down the hall

Faster than a cannon ball

Where were you when we were getting high?

…

บริกรหิ้วเบียร์ไฮเนเก้นมาเสิร์ฟตรงหน้า ขณะที่ผมจิบเบียร์เยอรมัน ฝรั่งที่นั่งขนาบทุกทิศกลับจิบเบียร์ช้าง เหรียญทองของไทย วินาทีนั้นดวงหน้าของน้าแอ๊ดบาวลอยมาในจินตนาการ พร้อมก๊อปปี้ติดหูจากโฆษณาที่คล้ายจะประณามรสนิยมการดื่มของผม “คนไทยหรือปล้าวววววว?”

…

Some day you will find me

Caught beneath the landslide

In a champagne supernova in the sky

Some day you will find me

Caught beneath the landslide

In a champagne supernova

A champagne supernova in the sky

…

นักดนตรีสดทยอยกระหน่ำทั้งหกสายกีตาร์บรรเลงเพลงโดนใจไม่ขาดสาย

What a wonderful world

Sweet child o’ mine

This Love

Change the world

Better together

Don’t look back in anger

I’m yours

It’s my life

Imagine

แม้จะหลากหลายอารมณ์ ต่างแนวเพลง และต่างยุคสมัย แต่ดูเหมือนบรรดานักดื่มในร้านจะสามารถแหกปากร้องตามได้อย่างไม่ขัดเขิน ผมออกจะประหลาดใจในครั้งแรกที่นึกสงสัย แต่เมื่อนึกได้ว่าตัวผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่แหกปากร้องตามไปทุกเพลง ความสงสัยนั้นจึงคลี่คลายลง

ด้วยธรรมชาติของเผ่าพันธุ์ขี้เมาอาจมีเสียงเพลงอยู่ในสายเลือดที่หมุนเวียนรอบกายกระมัง

…

Cos people believe that they’re

Gonna get away for the summer

But you and I, we live and die

The world’s still spinning round

We don’t know why

Why, why, why, why

…

สองสาวออสซี่นัยน์ตาเจ้าชู้ฉวยโอกาสตอนหนุ่มที่ควงมาลุกไปเข้าห้องน้ำเอ่ยปากชวนผมคุยและชนขวด

“คุณมาจากที่ไหน” เธอถาม

“ผมคนกรุงเทพฯนี่แหละ แล้วคุณล่ะ” ผมถามกลับ

“เรามาจากเมลเบิร์น ออสเตรเลีย ยินดีที่ได้พบคุณนะ”

“ทำไมคุณดื่มไฮเนเก้นล่ะ คุณรู้ไหมว่าแม่งเป็นเบียร์ขยะสำหรับพวกเราเลยรู้ไหม ห่วยสิ้นดีรสชาติหยั่งกะแดกขี้” เธอพูดด้วยสีหน้าปูเลี่ยนๆ ขณะดูถูกรสนิยมเบียร์ของผม

ผมอึ้งปนขำขื่นเมื่อเห็นขวดเบียร์ช้างในมือเธอทั้งคู่ ก่อนจะตอบกลับเจ็บแสบ

“มันก็เหมือนกันกับที่พวกคุณชอบดวดเบียร์ช้างนั่นแหละ คุณรู้ไหมผมว่าเบียร์ช้างรสชาติหยั่งกะยาฆ่าแมลง นี่อาจเป็นความซับซ้อนทางวัฒนธรรมน่ะ”

“คุณเลือกมาเที่ยวเมืองไทย ขณะที่คนไทยหยั่งพวกผมทำงานเก็บเงินไปดูจิงโจ้ที่ประเทศคุณ นี่พอจะอธิบายเหตุผลในรสนิยมเบียร์ของพวกเราได้ไหม”

เธอทั้งคู่หัวเราะ และชวนผมกระแทกขวดเบียร์ต่างสายพันธุ์อีกครั้ง ก่อนเธอจะเล่าว่าเธอกำลังจะไปเที่ยวเสม็ดพรุ่งนี้ และถามผมว่าอ่าวทับทิมที่เธอจะไปพักโอเคไหม ผมตอบไปว่าก็สงบดีแม้ทรายจะไม่ละเอียดนัก ก่อนจะแนะนำให้เธอลองไป อ่าวช่อ(ลุงหวัง) สถานที่โปรดของผมให้เธอลองไปดู

…

How many special people change

How many lives are living strange

Where were you when we were getting high?

We were getting high

We were getting high

We were getting high

We were getting high

…

บทสนทนาของเราจบลงเมื่อแฟนหนุ่มของเธอกลับมาที่โต๊ะ เสียงกีตาร์เพลงโปรดของ OASIS “Champagne Supernova” จากเวทียังคงล่องลอยไปทั่วบริเวณ

ผมกระดกเบียร์และร้องตาม ใจพลางสงสัยว่าขณะที่ผมเมามายอยู่ตรงมุมระเบียงแห่งนี้ เธอคนนั้นที่ผมคิดถึงจะล่องลอยสูงสุดท้องฟ้าไกลห่าง ราว Supernova ที่ผมได้แต่เงยมองอยู่หรือไม่?

…

==================================

เพลง “Champagne Supernova” ของ OASIS จากอัลบั้ม What’s the story, Morning Glory.

บันทึกวันนี้แด่ค่ำคืนบนดาดฟ้า “The Roof” ถนนข้าวสาร

==================================

หลายวินาทีนั้นผมคิดถึงใครบางคนและมีความสุข

“ตำหนิลายกระต่ายตำข้าว” บนผิวจันทร์คืนนั้นชัดเจนเหมาะแก่การทัศนศึกษาสำหรับเด็กน้อย ขณะที่ผู้ใหญ่(ไม่รู้จักโต)อย่างผมกลับเห็นว่ามันคล้าย “แผนที่ประเทศลาว” มากกว่า

…

TurnBackTime.mp3

น้ำตาในคราหม่น ที่ยามนี้ยังเอ่อล้น
คืนนี้ช่างมืดหม่น ทุกอย่างนั้นเกินจะทน

…

[คืนวันพุธ 9 ธันวา] : อาร์ตตัวพ่อและติสต์ตัวแม่แวะมาเยี่ยมเยียนบ้านเมื่อนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า นอกจากข้าวมันไก่เจ้าอร่อยจากทองหล่อแล้วสาวติสต์ยังเอาหนังสือเล่มหนึ่งมาฝาก

“Suicide Shop: ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” นวนิยายตลกร้ายของฝรั่งเศสที่สาวเจ้าอยากให้ลองอ่าน

“ขอบใจว่ะ..ตอนซื้อเค้าแถมเชือกให้ผูกคอตายให้ด้วยมั้ย” : ผมเอ่ยถามกวนตีนเมื่อเห็นรูปบ่วงเชือกแขวนคอบนหน้าปก

…

หนทางดูว่างเปล่า เมื่อมาถึงคราวสับสน
น้ำค้าง ร่วงหล่น ทุกอย่างนั้นเกินจะทน
…

ไม่มีทางที่ฉันอาจย้อนเวลา
ฉันรู้ว่า…

…

[บทสนทนาของสามกัลยาณเกลอในโมงยามที่ผมโหยหาเพื่อนที่พูดคุยกันได้มากกว่าขวดสุราที่เอาแต่นั่งใบ้ฟังผมฝ่ายเดียว]

“คือ.. ไอ้ที่แกทำไปมันไม่ใช่สาเหตุหรอก ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย หรือทำที่แย่กว่านี้ มันก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้มันกลายเป็นแบบนี้” : สหายสาว(ติสต์ตัวแม่)ให้ความเห็น

“เกลียดที่จะต้องพูดประโยคนี้ว่ะ คือมันก็แค่..” : ติสต์ตัวแม่พูดค้างไว้แล้วหยุดไปคล้ายอยากสูดกลืนเอาคำพูดเหล่านั้นกลับเข้าปาก
“ไม่ใช่” : สหายหนุ่ม(อาร์ตตัวพ่อ) ปิดท้ายประโยคที่คั่งค้างนั้นให้แทน

“เออ..ก็แค่ไม่ใช่ไง” : ติสต์ตัวแม่ย้ำด้วยน้ำเสียงมั่นใจเมื่อมีคนประเดิมพูดคำในใจให้ก่อน

…

[ตีหนึ่งกว่าๆ] : ผมมองออกไปนอกหน้าต่างเดิม พระจันทร์ในคืนนี้หดเล็กเหลือเพียงเสี้ยวบางๆ หงายขึ้นคล้ายพระจันทร์ยิ้มแบบไม่มีสองดวงดาวเป็นตา เรียวปากของจันทร์เป็นสีแดงระเรื่อ ตรงกับที่ผมเคยคิดว่าเธอน่าจะเป็นผู้หญิง

คืนนี้เธอดูอยู่ไกลตากว่าเมื่อวันที่เต็มดวง แต่ที่น่าแปลกคือเธอลอยต่ำมากจนสามารถมองเห็นในระดับสายตาโดยไม่ต้องเงยหน้าจากริมหน้าต่างชั้นหก เราสามคนแปลกใจกับพฤติกรรมของเธอเล็กน้อย

…

ไม่อาจย้อนเวลา ฉันรู้ว่า
ไม่มีทางที่อาจย้อนที่ผ่านไป ให้คืนมา

…

[ตีสองกว่า] : เสียงเพลง “I’ve Seen All Good People” ของวง “Yes” โปรเกรสสีฟยุค 70’s ล่องลอยเคว้งอยู่ในห้อง

ผมโค้งขอติสต์ตัวแม่ให้ลุกจากโซฟามาเต้นรำด้วยกัน แม้เจ้าตัวอยู่ในอารมณ์ง่วงนอนระดับเต็มขีดสเกล แต่ก็ยังลุกมาโชว์ลีลาศที่เรียนจากอาจารย์คนเดียวกันสมัยมัธยมปลายร่วมกับผม

…

ท่ามกลางความมึนแอลกอฮอล์ของผมและความเมาขี้ตาของเธอ เราแหกปาก เต้นรำสเต็ปมั่วซั่ว และปล่อยวางเรื่องราวนานาไว้เบื้องหลัง

แด่รักที่เพิ่งผ่านพ้นไป (ของคนไหน?)

…

เสียงเพลงจบลง เรามองออกนอกหน้าต่าง พระจันทร์ลอยสูงขึ้นจากจุดเดิมรวดเร็วอย่างประหลาด ผมเงยหน้ามองเธอและคิดในใจว่าอีกไม่นานเธอคงขึ้นไปบนฟ้า ในองศาที่ผมไม่อาจแหงนมองได้จากหน้าต่างห้องเป็นแน่

…

ไม่มีทางที่ฉันอาจย้อนเวลา
ฉันรู้ว่า…
ไม่มีทางที่ฉันอาจย้อนที่ผ่านไป ให้คืนมา

…

[เช้าวันศุกร์ 11 ธันวา] : ผมนั่งเขียน(พิมพ์)บันทึกนี้ในอีกอารมณ์หนึ่งที่ต่างไป ช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์นี้คล้ายโลกคู่ขนานระหว่างความฝันกับความจริง

ในความฝันนั้นผมกับใครคนหนึ่งอาจนั่งอยู่ข้างๆกัน พูดคุยเรื่องมีสาระและไร้สาระด้วยกันบนรอยด่างรูปแผนที่ประเทศลาวของดวงจันทร์ เรามีความสุขและพัฒนาความสัมพันธ์กันในวิถีทางที่โลกและชีวิตนำพาไป

ขณะที่ในความเป็นจริงเราต่างผ่านช่วงเวลาที่ขุ่นข้องอึดอัดกันเพียงลำพัง ร้างไร้บทสนทนาเพื่อปรับแต่งเยียวยาความเข้าใจระหว่างกันให้กลับดีขึ้นมา คล้ายดวงจันทร์เสี้ยวที่แย้มยิ้มรอดาวที่ไม่มาตามนัดหมายและจำต้องลอยห่างไปเดียวดาย

…

“ในความเป็นจริงเรื่องรักไม่ได้มีอยู่มหาศาล มีเพียงแค่น้อยนิดแถมยังไม่สนุกสนาน” : ติสต์ตัวแม่บอกกับผมผ่านตัวอักษรในเช้าวันนี้

…

==========================================

เพลง “ย้อนเวลา” ของศิลปิน “Moderndog” จากอัลบัม “ทิงนองนอย”

บันทึกวันนี้แด่สองกัลยาณติสต์ ผู้อยู่เคียงข้างในคืนหม่นนั้น

==========================================

เธอหนาวยะเยือก รู้สึกเหมือนเป็นอัมพาตสูญเสียสัมผัสทางกาย เลือดในกายที่เคยไหลเวียนก็คล้ายถูกสาปสั่งให้หยุดนิ่ง เสียงเต้นของหัวใจที่เธอเคยได้ยินเป็นจังหวะสม่ำเสมอยามหยุดนิ่งและทำสมาธิรับฟังก็กลับแผ่วเบาลงจนเธอแทบไม่ได้ยิน อาจบางทีหูเธอคงอื้อจนลดระดับโสตประสาทหรือไม่เช่นนั้นชีพจรเธอคงเต้นในจังหวะวอลท์ซเนิบช้า จะอะไรก็ตามในห้วงยามนี้แม้จะไม่ใช้ปรอทวัดแต่เธอพอจะรู้ได้ว่าอุณหภูมิร่างกายเธอลดต่ำลงเท่าที่ขีดจำกัดของผู้หญิงคนหนึ่งจะทานทนไหว

…

Eskimo.mp3

…

Tiredness fuels empty thoughts
I find myself disposed
Brightness fills empty space
In search of inspiration
Harder now with higher speed
Washing in on top of me

…

ห้าปีมาแล้วที่เธอและเขาเริ่มต้นออกเดินทางด้วยกันสองคนโดยมีจุดหมายเป็นสถานที่ร้างไร้ไกลห่าง ดินแดนที่เป็นที่ฝันใฝ่ของผู้คนมากมายแต่ก็เป็นดินแดนที่ไม่พึงปรารถนาของใครหลายคนเช่นกัน ดินแดนสีขาวกว้างใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยชั้นหิมะหนา ดินแดนขั้วโลกเหนือ

…

So I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
When I’m down, down, down.

…

จากถิ่นที่อยู่ของเธอและเขา ทวีปห่างไกลเกือบสุดขอบทะเลตะวันออกที่มีเพียงสามฤดูคือ ฤดูร้อน ฤดูร้อนมาก และฤดูร้อนที่มีฝนตก ส่วนฤดูหนาวเป็นเพียงประวัติศาสตร์ที่เคยบันทึกไว้ในหนังสือแบบเรียนที่ใช้ในสถานศึกษา (ซึ่งทบทวนเนื้อหาใหม่ทุกๆ ยี่สิบปี) เธอและเขาไม่ได้สัมผัสอากาศหนาวในตัวเมืองมาแสนนานก่อนจะมารู้จักกัน จนกระทั่งตัดสินใจคบหากันในวันที่อากาศหนาววันหนึ่งบนยอดดอยทางภาคเหนือของประเทศบ้านเกิด สถานที่หลบร้อนยอดนิยมของคนกรุง

…

เขาสัญญาว่าจะพาเธอไปยังสุดขอบโลก เมื่อรู้ว่าเธอปรารถนาจะได้สัมผัสหิมะขั้วโลกสักครั้งในชีวิต

…

Rain it wets muddy roads
I find myself exposed
Tapping doors, but irritate
In search of destination
Harder now with higher speed
Washing in on top of me

…

หิมะสีขาวค่อยๆ โปรยลงปกคลุมร่างของเธอทีละนิดจนเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ ณ ห้วงยามนี้เธอเริ่มคิดถึงการมีอยู่ของเธอในสถานที่นี้ ไม่มีใครนอกจากเขาที่รู้ แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือการที่ต้องทนรับรู้ว่าเขานั่นเองที่ปล่อยทิ้งให้เธอเดียวดาย และต้องมานอนนิ่งราวกับนับเวลาถอยหลังสู่ชีวิตหลังความตายเช่นนี้ หิมะเริ่มทับถมจนเธอรู้สึกคล้ายร่างกายกำลังจมดิ่งสู่ก้นถังไอศกรีมกะทิสดขนาดใหญ่ที่มีความลึกไม่สิ้นสุด

ยิ่งกว่าร่างกายที่แบกรับชั้นหิมะหนาหนักนั้นกลับเป็นจิตใจของเธอที่กำลังแบกรับทั้งความสับสนระคนความเจ็บปวดและเสียใจคละเคล้ากัน บางขณะจิตเธออยากให้การเดินทางข้ามทวีปทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน หวังใจให้ตื่นขึ้นมาพบว่าเธออยู่ท่ามกลางมหานครร้อนระอุในแผ่นดินเกิดและใช้ชีวิตลำพังที่เธอเคยไม่พอใจกับมันเท่าไหร่นักก่อนหน้าจะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเขา

…

So I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
When I’m down, down, down.

…

เธอร้องไห้เนิ่นนาน แม้อากาศเย็นจะพรากเอาความเปียกรื้นไปจากสองแก้ม แต่วินาทีที่หยดน้ำกลั่นออกจากเบ้าตาเธอสัมผัสได้ถึงความอุ่นของมันแม้จะไม่ได้ช่วยให้เธอคลายจากความเหน็บหนาว อย่างน้อยมันก็ยังบรรเทาความทุกข์เศร้าของเธอออกไปได้หยดหนึ่งจากมหาสมุทรแห่งความโศกที่เธอนั้นจมอยู่ สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มขาดวิ่นคล้ายเสื้อไหมพรมที่ถูกลูกแมวซุกซนขโมยไปฝนเล็บเล่น ความตายคงใกล้เธอเข้ามาในอีกไม่กี่ห้วงลมหายใจ เธอพยายามคิดถึงช่วงเวลาที่ดีในชีวิตที่ผ่านมา

…

เขารักษาคำสัญญาที่พาฉันมาถึงที่นี่ แต่เขากลับทอดทิ้งและไม่อยู่เคียงข้างฉัน ฉันควรดีใจหรือเสียใจดีนะในวินาทีสุดท้ายของชีวิต

…

Kosketa minua – Touch me
Älä käsilläsi – Not with your hands
Vaan niin että tunnen sinut – But so that I feel you
Halaa minua – Hug me
Älä käsilläsi – Not with your hands
Mutta sielussasi – But within your soul

…

เธอหลับฝันชนิดที่ไม่รู้ตัวว่าเป็นความฝันหรือเป็นเรื่องราวหลังความตายกันแน่ เธอเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับการข้ามแม่น้ำแห่งความตายที่ดวงวิญญาณของมนุษย์จะถูกชำระล้างความทรงจำให้ลบเลือน เธอเคยคิดว่าหากเวลานั้นของเธอมาถึงจริงๆ คนที่เธอรัก ครอบครัว ญาติพี่น้อง และเพื่อนสนิทในวัยเยาว์ที่ล่วงลับไปก่อนหน้าจะมายืนรอเธอด้วยรอยยิ้มที่อีกฟากฝั่งแม่น้ำราวกับว่าผู้คนเหล่านั้นโชคดีที่ไม่ถูกลบความทรงจำ และเอาใจช่วยให้เธอจดจำพวกเขาได้เช่นกันเมื่อข้ามพ้นฝั่งแม่น้ำ

…

Minä kaipaan eskimo-ystävääni – I miss my eskimo friend
When I’m down, down, down.
When I’m down, down, down.
When I’m down, down, down.

…

แต่ภาพความฝันที่ปรากฎตรงหน้าเธอตอนนี้กลับต่างไปจากเรื่องเล่าที่เธอคุ้นเคยโดยสิ้นเชิง ในความฝันเธอนอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนาภายในบ้านน้ำแข็งอิกลู เห็นชายหญิงคู่หนึ่งแต่งตัวในชุดเอสกิโม กำลังสุมฟืนเพื่อก่อกองไฟเล็กๆ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของร่างกายในตอนนี้ พายุหิมะด้านนอกสงบลงแล้ว เธอชันกายลุกขึ้นนั่ง ชายหญิงเอสกิโมหันมาพูดกับเธอด้วยภาษาที่ไม่เข้าใจขณะที่ทั้งสองกำลังต้มน้ำร้อนในกา ไม่ช้าทั้งคู่ก็เทน้ำร้อนใส่ถ้วยเดินเข้ามาให้เธอในบ้าน ทั้งคู่ยิ้มอย่างเป็นมิตรและมีแววตาที่ห่วงใยอย่างสัมผัสได้ เธอค้อมหัวขอบคุณและรับถ้วยน้ำมาประคองไว้ในมือ หญิงเอสกิโมส่งภาษาใบ้ให้เธอดื่มน้ำในถ้วยนั้น

แม้โลกของวิญญาณหลังความตายจะไม่มีแม่น้ำอย่างที่เธอเคยเชื่อ แต่วินาทีที่เธอจะยกแก้วน้ำนั้นขึ้นดื่ม ใจเธอพลันคิดว่าเอสกิโมสองคนนี้คงจะเป็นยมฑูตที่มารับเอาดวงวิญญาณของเธอไปสู่โลกหน้า ส่วนน้ำในถ้วยใบนี้คงจะมีฤทธิ์เป็นยาลบล้างเอาความทรงจำที่ผ่านมาทั้งชีวิตของเธอไปหลังจากที่ดื่ม

เธอนึกถึงอดีตชายคนรัก ยิ้มให้เพื่อนเอสกิโมทั้งสองและยกดื่มรวดเดียวจนหมด

…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แด่บทเพลง Eskimo ของ Damien Rice จากอัลบั้ม “O”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เสียงเพลงลูกกรุงเก่าๆ ที่มักจะได้ยินตามงานเลี้ยงสังสรรค์ของผู้ใหญ่วัยเกษียณ มาวันนี้กลายเป็นเพลงที่ได้ยินบ่อยที่สุด ไม่ว่าจะกดรีโมทโทรทัศน์ไปช่องไหน

เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกที่โฆษณาเครื่องสำอางค์ยี่ห้อหนึ่ง ที่ได้คุณ เพชรา เชาวราษฎร์ อดีตนางเอกเบอร์หนึ่งของวงการบันเทิงเป็นพรีเซนเตอร์ เริ่มออกอากาศ

…

yardpetch.mp3

…

เปรียบเธอเพชรงามน้ำหนึ่ง

หวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า

หยาดเพชรเกล็ดแก้วแววฟ้า

ร่วงมาจากฟ้าหรือไร

…

(รูปจาก wikipedia)

นางเอกนัยน์ตาหยาดน้ำผึ้ง ในวัยใกล้เคียงคุณแม่ผม เธอเป็นนางเอกภาพยนตร์ไทยในยุครุ่งเรืองของวงการหนัง มีผลงานหนังกว่าสองร้อยเรื่องในเวลา 15 ปี ระหว่าง 2505-2520 (ก่อนผมเกิดเสียอีก) นั่นหมายความว่าปีหนึ่งๆ มีหนังของเธอเข้าฉายเฉลี่ยเกินเดือนละเรื่องเสียอีก เทียบกับนางเอกปัจจุบันที่มีหนังฉายปีละเรื่องสองเรื่องก็ถือว่าเยอะแล้ว

…

หยาดมาแล้วอย่าช้ำโศก

ปล่อยคนทั้งโลกร้องไห้

หยาดเพชรเกล็ดแก้วผ่องใส

นั้นอยู่ไกลเกินผูกพัน

…

ประมาณ พ.ศ. 2515 เธอเริ่มมีปัญหาเรื่องสายตา เนื่องจากในการถ่ายภาพยนตร์ต้องใช้แสงไฟสว่างจ้า ใช้เวลารักษาอยู่หลายปี จนกระทั่งตาบอดสนิททั้งสองข้าง เมื่อ พ.ศ. 2521

สาเหตุของการตาบอดของเธอมาจากการไม่ได้พักสายตา ไม่ว่าจะเป็นบทบาทที่ต้องร้องไห้บ่อย การขับรถไปทำงานเอง ประกอบกับสมัยนั้นถ่ายหนังต้องใช้ไฟแรง หรือใช้รีเฟล็กซ์เยอะจนส่งผลต่อดวงตา

…

แม้ยามเพชรหยาดจากฟ้า

ร่วงลงมาฟ้าคงไหวหวั่น

ดวงดาวก็พลอยเศร้าโศกศัลย์

มิอาจกลั้นน้ำตาอาลัย

…

30 ปีเต็มที่เธอไม่ปรากฎตัวตามสื่อ เก็บตัวอยู่ในโลกมืด

ในงานโฆษณา เธอพูดกับผู้ชมถึงการกลับมาครั้งนี้ว่า

“สามสิบปีที่หายไป กับการกลับมาครั้งนี้ ทำให้ได้รู้ว่าโลกใบนี้มีความงามที่มองเห็น และมองไม่เห็น”

…

เอื้อมมือคว้าหยาดเพชรแก้ว

เผลอรักแล้วจึงฝันใฝ่

หยาดเพชรหยาดละอองผ่องใส

แม้อยู่ในความมืดมน

…

บทเพลงไทยสมัยก่อนกับสมัยนี้ต่างกันไกลเหลือเกิน ผมหมายความถึงความสละสลวยในภาษา การเลือกใช้คำ สัมผัสร้อยกรองที่คล้องจองกันในแต่ละท่อน เช่นเพลง “หยาดเพชร” นี้ ทุกท่อนคล้องจองกัน แบบที่เอาไปเป็นตัวอย่างใช้สอนเด็กไทยสมัยนี้ที่ไม่รู้จักบทกลอนหรือร้อยกรองได้เลย

ลองอ่านเนื้อเพลงแบบไม่ต้องใส่เมโลดี้ดนตรียังเพราะเลย ไม่เชื่อขอท้าให้ลองอ่านดู

ด้วยเหตุนี้กระมัง เพลงสมัยก่อนจึงยังเป็นอมตะที่ยังมีการนำมาร้องใหม่ได้ไม่รู้จบ ขณะที่เพลงฮิตติดชาร์ทอย่าง “รักแท้..ยังไง ตับไตไส้พุง” อาจร้างเลือนจากปากและหูของเราได้เร็ววันเมื่อมีเพลงใหม่ๆ ที่ค่ายเพลงต้องการโปรโมทมาแทนที่

รักแท้รักที่อะไร ตับไตไส้พุง
หรือรักกางเกงที่นุ่ง ว่าดูสวยดี
รักที่นามสกุล รักยี่ห้อรถยนต์
รักเพราะว่าไม่จน มีสตางค์ให้จ่าย

รักแท้ต้องทำอะไร ต้องเดินห้างกัน
กุ๊กกิ๊กซึ่งกันและกัน ไม่สนสายตาใคร
ซึ่งฉันไม่เข้าใจ ไม่ขอรักใครละกัน

แต่จะว่าไป เพลงของ น้องน้ำชา ก็ถือว่ามี ความคล้องจอง อยู่ในเพลงเหมือนกันนะ แม้จะไม่ใช่สเกลเดียวกับเพลงยุคก่อน แต่อาจจะด้วยความคล้องจองนี่แหละที่ทำให้คนทั้งบ้านทั้งเมือง ลูกเล็กเด็กแดงร้องตามได้ง่าย จนฮิตระเบิดนาปาล์มในที่สุด

ปล. น้องนามาฉะเค้าน่ารักดีนะ เสียดายที่ดันเอา “ขนมโก๋” ไปแปะบนหัวแบบนั้นน่ะ (ฮา)

++++++++++++++++++++++++++++++++++

เพลง “หยาดเพชร” เสียงร้องของคุณ “ชรินทร์ นันทนาคร” พระเอกในชีวิตจริงของคุณ เพชรา

บันทึกวันนี้แด่ลุงชรินทร์และป้าเพชรา ความภูมิใจของเพลงและภาพยนตร์ไทย

++++++++++++++++++++++++++++++++++

แต่คุณพยายามเชื่อในสิ่งที่ผมเล่าเถอะนะ

เพราะ “เรื่องโกหก” จะยังมีคุณค่าในตัวของมัน
ก็ต่อเมื่อยังมีคนเชื่ออยู่…คุณว่าไหม

ซึ่งต่างไปจาก “เรื่องจริง” ที่น่าอิจฉาเหลือเกิน
ด้วยความที่คุณค่าของมันคงอยู่กับตัวของมันเอง
แม้จะไม่มีใครสักคนที่เชื่อเลยก็ตาม
…

Help me breathe,
Help me believe,
You seem really glad that I am sad.

…

เรื่องมันมีอยู่ว่า

กาลครั้งหนึ่ง
“ผืนดิน” เฝ้าแหงนหน้ามอง “ผีเสื้อ”
ด้วยความอิจฉาแกมน้อยเนื้อต่ำใจ

ด้วยเจ้าผีเสื้อนั้นเฝ้าเทียวไล้เทียวขื่อ
อยู่รอบกายของ “ดอกทานตะวัน” สาวที่ผืนดินนั้นมอบความรักให้

…

You are not my friend,
I cannot pretend that you are.

…

ใจหนึ่งของ “ผืนดิน” อยากให้ดอกทานตะวันโน้มก้านลงมามองมันบ้าง
แม้มันจะมีแต่สีดำมอมแมม ไม่หล่อเหลาเหมือนผีเสื้อหลากสี
แถมยังบินปร๋อไปไหนมาไหนได้รวดเร็วได้อีกต่างหาก
…

แต่ “ผืนดิน” รู้ดีว่าเวลาเดียวที่ดอกทานตะวันจะโน้มลงมาหามัน
คงเป็นเวลาที่ดอกทานตะวันโรยราเหี่ยวเฉา
ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่มันไม่ต้องการเห็นเลย

แม้มันอยากให้ “ดอกทานตะวัน” โน้มลงมามองมันบ้าง
แต่ก็ไม่อยากเห็นดอกทานตะวันต้องเหี่ยวเฉา

มันจึงเลือกหล่อเลี้ยงให้ดอกทานตะวัน ได้รับความชุ่มชื้น
ผ่านจากรากไปสู่ก้านกิ่งใบ
เหมือนที่เคยทำด้วยความรักเสมอมา

…

You made it sting,
Your voice is ringing,
Just like the boys who laughed at me in school.

…

วันหนึ่ง “ดอกทานตะวัน” บอกกับผืนดินว่า

“เธอไม่จำเป็นต้องอิจฉาเจ้าผีเสื้อหรอก
เพราะถึงใครต่อใครจะมองว่าฉันชื่นชม
ที่มันอยู่ข้างกายฉันตลอดเวลา
แต่ที่จริงแล้วฉันมอบความรักของฉัน
ให้กับ ‘ดวงอาทิตย์’ ที่แสนไกลห่างนั้นต่างหาก”
…

“ผืนดิน” ได้ฟังเช่นนั้นก้อรู้สึกสมเพช “ผีเสื้อ” อยู่ลึกๆ
ที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไร และเฝ้าคิดว่าตัวเองมีความสำคัญ
ต่อดอกทานตะวันเสียมากมาย
แต่หากคิดแบบนั้น ตัวมันเองเล่ามิน่าสมเพชเสียยิ่งกว่าอีกหรือ

มันรู้สึกเศร้า

…

You are not my friend,
I cannot pretend anymore.

…

แต่เจ้าผืนดินตั้งสติภายใต้สภาวะทุกข์เศร้านั้น
นึกถึงเหตุผลของการที่มันอยู่ตรงที่นี้เวลานี้

สิ่งที่อยู่ภายในใจที่ผลักดันให้มันเฝ้าหล่อเลี้ยงดอกทานตะวัน
ให้ชุ่มชื้นด้วยความเต็มใจ

รอยยิ้มแรกผลิที่ดอกทานตะวันเคยมอบให้แก่มัน
แม้จะร้างลืมไปจากความทรงจำของเจ้าดอกทานตะวันแล้วก็ตาม

เหตุผล หรืออะไรก็ตามแต่ที่อาจไร้เหตุผล
ที่ทำให้มันไม่อยากเห็นดอกทานตะวันต้องเหี่ยวเฉา
แม้นั่นจะเป็นเวลาที่มันจะมีโอกาส
ได้มองหน้าของดอกทานตะวันได้ชัดเจนกว่านี้
…

มันยิ้มให้ตัวเอง และตั้งใจว่าจะทำในสิ่งที่มันสามารถทำ
เพื่อทานตะวันที่มันรักให้ได้มากเท่าที่จะทำได้ต่อไป

…
เรื่องราวก็จบลงด้วยประการฉะนี้
…

You found a place,
No one should ever go.

…

ขอโทษด้วยที่ผมมาเล่าเรื่องโกหกแบบนี้ให้คุณได้ฟัง
เพราะมันฟังดูไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหนเลย
แถมไม่เห็นจะน่าเชื่อตรงไหน ให้ตายสิ

ผมขอโทษจริงๆ
ผมบอกไปแล้วว่าผมเป็นคนเล่าเรื่องไม่เก่ง

…

I’ll be ok,
’cause when I back away,
I’m gonna keep the handle of your gun in sight.

…

และสุดท้าย

ต้องขอโทษที่ผมโกหกคุณ
ว่าจะเล่า “เรื่องโกหก” ให้ฟัง
เพราะที่จริงมันเป็น “เรื่องจริง” ต่างหาก

คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ
ก็อย่างที่ผมบอกไปแล้วนั่นแหละ

คุณค่าของมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับ “ความเชื่อ”
ของคุณหรือผมหรือใครๆ หรอก
…

++++++++++++++++++++++++++++++

บันทึกวันนี้แด่ ”ดอกทานตะวัน”

เพลง “Not my friend” ของ “Norah Jones”

สาวเสียงใสที่ล่าสุดหันมาเอาดีทางการแสดงภาพยนตร์
“My Blueberry Night” ของผู้กำกับฮ่องกง หว่องคาไว
หนังเรื่องที่ “ผืนดินและดอกทานตะวัน” ต่างก็อยากไปดู

แต่ก็นั่นล่ะเพราะความเป็น “เพื่อน” กระมัง
ที่ทำให้จนป่านนี้เขาและเธอก็ยังไม่ได้ไปดูด้วยกันเสียที
เหมือนๆ กับเรื่องอื่นๆ ที่ผ่านมาแล้วผ่านไป

++++++++++++++++++++++++++++++

It is All Understood.mp3
Everyone laughed at her (ฯพณฯ ทั่นน) joke
As if they’d never even heard it before.
And maybe they were truly amused
But every word that she (ฯพณฯ ทั่นน) spoke was a bore.

And maybe it’s because they had seen
The previews on the TV screen.

Well this part is good and that’s well understood
So you should laugh if you know what I mean
But it’s all relative.

…

ไทยแลนด์แดนรักผ่านพ้นการเลือกตั้งมาได้ 2 เดือนกว่าๆ
และได้รัฐบาลชุดปัจจุบันเข้ามาบริหารประเทศ

ทั่นผู้นำของเรา?
(แม้ผมไม่ได้กากบาทเลือกทั่นแต่ก็ยอมรับผลคะแนนนะครับ เลยขอใช้ว่ารัฐบาลของเราแล้วกัน)
ยอมรับแบบเขินๆ ว่าครม.ออกจะหน้าตาขี้เหร่เนะ ไปสักหน่อย

ช่วงสองเดือนมานี้สหายร่วมสภากาแฟ บ่นกันอุบแกมเอื่อมระอากับข่าวสารการเมืองไทยรายวัน

ผมเองยอมรับว่าพฤติกรรมการติดตามข่าวการเมืองของตัวเองช่วงนี้
อยู่ในช่วง “เสพไปบ่นไป” กับเขาเหมือนกัน

…

Even if you don’t understand
Well it’s all understood

Especially when you don’t understand
Then it’s all just because

Even if we don’t understand
Then lets all just believe

…

“สมัคร” โต้ย้ายข้าราชการอย่าตั้งแง่
(เด้งอธิบดี DSI เคลียร์รันเวย์รับเครื่องบินส่วนตัวของเจ้าสัวลอนดอน)

“จักรภพ” ยันจัดระบบสื่อไม่ใช่จัดระเบียบ
(ช่อง 11 จะต้องเป็น “ทีวีสาธารณะ” กระบอกเสียง “ของรัฐบาล” โดยเสนอข่าวแบบเสมอภาคกัน..เอาไงแน่เจ๊)

“แซม” นั่งที่ปรึกษาศึกษาธิการ ย้ำไม่ได้ปรึกษาได้แต่เรื่องนโยบาย
(…ทั่น “สมชาย” จะปรึกษาเรื่องอะไรก่อนดีล่ะเนี่ย?)

“ไชยา” ป้อง “องคุลีวัน” ยันกลับใจแถมหยอดหวานหน้าตาหล่อเหลา
(เอาเหอะครับ…เอาเลย)

“เหลิม” บอกลูกชายโตแล้วตัดสินใจเอง แต่ยืนยันหล่อเหมือนพ่อตอนหนุ่มๆ
(ก็บอกแล้วครับว่าเอาเลยๆ…)

…

Everyone knows what went down
Because the news was spread all over town.

And fact is only what you believe
And fact and fiction work as a team.

It’s almost always fiction in the end
That content begins to bend,
When context is never the same
And it’s all relative.

…

วาทกรรมการเมืองช่วงนี้คล้ายบทหนังแนวตลกร้าย

อยากจะหัวเราะขำกลิ้ง ก็ต้องสะอึกเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่านี่มันบ้านเราเมืองเรานี่หว่า ไม่ใช่หนังฮอลลีหวูด

ตาย_Ha’ ขำไม่ออกกันเลยทีนี้

…

Even if we don’t understand
And it’s all understood.

Especially when we don’t understand
Then it’s all just because

Even if we don’t understand
Then lets all just believe.

…

ตัวละครในซีรี่ย์สยอดฮิตใน Season ก่อนอย่าง บิ๊กส์คอมอชอ (เติม “ส์” ครับมีหลายคน)
รวมทั้งอดีตนายกขัดตาทัพ ต่างอำลาวงการและหายไปจากสปอตไลท์ของสื่อสารมวลชน

ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับสังคมไทยในช่วงปีกว่าๆ ที่ผ่านมา

…เปล่าครับผมไม่ได้อยากถอยหลังวันคืนปฏิวัติสีเหลือง
ไม่ได้อยากหวนรำลึกถึงดอกไม้ที่เคย “สพรั่ง” อยู่ปลายกระบอกปืน
แสงแฟลชวาบไหวของกล้องถ่ายรูปของชาวบ้านที่รุมชักภาพคู่กับรถถัง และนายทหารตามสี่แยก

เพียงนึกสงสัยว่า ถึงจุดหนึ่งตัวละครที่หมดความนิยมก็มักไม่ได้รับบทบาทในสังคมไทยกระนั้นหรือ

…ไม่เพียงแต่แวดวงมายาเท่านั้นที่มี “ดาราตกอับ”

…

I was reading a book
Or maybe it was a magazine.
Suggestions on where to place faith,
Suggestions on what to believe

But I read somewhere
That you’ve got to beware,
You can’t believe anything you read.

But the good Book is good
And that’s well understood,
So don’t even question
If you know what I mean
But it’s all relative.

…

“พลังประชาชน” ที่ดูเหมือนกำลังก่อร่างสร้างตัวให้เข้มแข็งขึ้นทีละน้อยช่วงก่อนการรัฐประหารดอกไม้บานครั้งนั้น

…ไม่ต้องสับสนครับ ผมไม่ได้หมายถึง

พรรคการเมืองชื่อ “พลังประชาชน” (ที่หลายคนแซวว่าเป็น “พลังประชาShin”)

แต่ผมกำลังพูดถึง “พลัง” ของการเมืองภาคประชาชน

ที่ใหญ่ไพศาลกว่าการ “กากบาทบัตรเลือกตั้งแล้วหย่อนลงหีบเหล็ก” มากมายหลายเท่านัก

ประชาชนอย่างเราๆ ท่านๆ ผมและคุณ เขาและเธอ
ที่เริ่มเรียนรู้กับผลของการปล่อยปละละเลยให้อำนาจของตัวเอง
ไปอยู่ในมือของตัวแทนเสียงข้างมากแบบเบ็ดเสร็จ
ที่เริ่มกระบวนการปรับตัวให้สามารถหยัดยืนและหาทางออกให้สังคมที่ตัวเองอยู่
ซึ่งดูเหมือนจะรุมเร้าไปด้วยปัญหาให้คลี่คลายไปได้ด้วยพลังของตัวเอง
…

แต่แล้วสังคมที่แอบคาดหวังกับ “ซูเปอร์ฮีโร่”

ก็หลงเคลิ้มไปกับอำนาจของฮีโร่ชุดเขียวพราน
ที่มาพร้อมสรรพาวุธที่ใช้เป็นสัญลักษณ์แห่ง “พลังและอำนาจของผู้ปกครอง”
เข้ามากอบกู้และช่วยผ่าวิกฤตสังคมไปได้ด้วยดี?

…ดูไปคล้ายกับการ์ตูน “อุลตร้าแมน” หรือ “ขบวนการยอดมนุษย์ห้าสี”

เพียงแต่เทียวนี้ดันใส่สีเขียวกันหมดเท่านั้นเอง… (ฮา)

…แต่จนถึงทุกวันนี้ผมยังตอบไม่ได้ว่า “อุลตร้าแมน” กับ “หุ่นยักษ์” ของบรรดายอดมนุษย์
สร้างความเสียหายให้ตึกรามบ้านช่องของชาวบ้านในเรื่องไปมากน้อยเพียงไร
ประมาณจากสายตาเท่าที่เห็นในแต่ละตอนก็เชื่อว่าไม่ได้น้อยไปกว่า “สัตว์ประหลาด” ที่เป็นฝ่ายผู้ร้ายเท่าไหร่นัก… (ไม่ฮา)
…

ตรวจวัดชีพจรตอนนี้ “พลังประชาชน” อย่างเราดูเหมือนจะเสียอาการไปไม่น้อย

…

Even if you don’t understand
Well it’s all understood.

Especially when you don’t understand
And it’s all just because

Even if we don’t understand
Then lets all just believe.

…

…ลองนึกภาพว่าครั้งนึงเรากินยา “หมอตี๋” ทุกทีที่เป็นหวัดไม่สบาย
วันหนึ่งเราเริ่มเรียนรู้ว่าร่างกายของเราเองมีพลังที่จะรักษาตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งยา

…แถมยังเจ็บใจเสียอีกที่บรรดาหมอตี๋โก่งค่ายาและแอบเอายาปลอมมาหลอกขายเราด้วย

เราเริ่มรวมตัวกันประท้วงหมอตี๋ที่ทุจริต

และให้ความรู้แก่สังคมว่ากะอีแค่หวัดเรารักษาตัวเองได้ เพียงแค่ดื่มน้ำอุ่นเยอะๆ และพักผ่อนให้เพียงพอ

…แต่แล้วอยู่ดีๆ “หมอฝรั่ง” ในเสื้อกาวด์เขียว ก็โผล่มาซะงั้น!!
ยึดใบอนุญาตและรื้อร้านยาของหมอตี๋

…เราแซ่ซ้องยินดีกับผลงานของหมอฝรั่ง
จนลืมไปว่าครั้งหนึ่งเราเคยรวมตัวกันเพื่อให้ความรู้แก่สังคมว่าเรารักษาตัวเองจากหวัดได้

…ทุกวันนี้หมอฝรั่งเกษียณอายุกลับไปเลี้ยงหลานกันหมด
พวกหมอตี๋กลับมาเปิดร้านอีกครั้ง แถมเที่ยวนี้เอา “ยาฝรั่ง” มาขายด้วย
…

และเราเริ่มกลับไปกินยาอีกครั้งเมื่อมีอาการหวัด…

เรื่องที่เล่ามานี้นับว่าเป็น “ตลกร้าย” ได้ไหมครับ “ขำไปขื่นไป” ดีนะ

…

But there you go once again
You missed the point and then you point
Your fingers at me,
And say that I said not to believe.
I believe.

…

“สมัคร” สาบานกลางสภามือไม่เปื้อนเลือด

ยันถ้าไม่เป็น “คนดี” จริงอยู่ในวงการเมืองไม่ได้ถึงทุกวันนี้

ตรรกะการคิดน่าสนใจมากเลยครับทั่นน… อ้อ!!มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ทำไมเราไม่เคยรู้เลยนะ
แสดงว่านักการเมืองรุ่นเดียวกับทั่นน (หรือแก่กว่า) ก็ต้องเป็นคนใจซื่อมือสะอาดทุกคนแน่ๆ เลย

ไม่อย่างนั้นคงไม่อยู่ในบู๊ลิ้ม (โรงงิ้ว) การเมืองมาได้จนทุกวันนี้หรอก

… ด้วยตรรกะเช่นนี้นักการเมืองรุ่นหลังจำไว้เลยนะครับ “อึดเข้าไว้” อย่าถอดใจหันหลังให้สังเวียนนี้เป็นเด็ดขาด

มิเช่นนั้นท่านต้องโดนข้อครหาได้ว่า อยู่ไม่ได้เพราะทุจริตคิดไม่ซื่อเป็นแน่แท้…

…

But there you go once again
You missed the point and then you point
Your fingers at me,
And say that I said not to believe.
I believe.
I guess,
I guess it’s all relative.

…

Coming Attractions เร็วๆนี้ทุกโรงยี่เกการเมือง

3:2 กกต.ชูใบแดง “ยุทธตู้เย็น” ส่งไม้ผลัดต่อศาลฎีกา

ปชป.จ้องหาช่องยุบพรรคนอมินี เหตุใบแดงยุทธ

“เหลี่ยม” ยันเหยียบบ้านเกิดสู้คดี 28 ก.พ.นี้แน่

“พันธมิตรฯ” จัดกระบวนทัพต้อนรับเจ้าสัว
…

เลือก “รับชม” หรือ “รับเชื่อ” กันตามอัธยาศัยครับ…
จบข่าว!!!

…
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บันทึกวันนี้แด่ “การเมืองภาคประชาชน” ที่แม้จะสะดุดไปบ้าง
แต่เชื่อว่าเราจะร่วมกันตั้งไข่ล้ม และเตาะแตะด้วยกันไปอีกครั้งนะครับ
…
เพลง “It’s All Understood” ของ “Jack Johnson”
ที่ผมว่าเนื้อเพลงนี้ฟังไปฟังมาก็ดู “ตลกร้าย” ไม่เบา

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

…
Accidental Babies.mp3
…
Well I held you like a lover
Happy hands and your elbow in the appropriate place

And we ignored our others, happy plans
For that delicate look upon your face

…

Our bodies moved and hardened
Hurting parts of your garden

With no room for a pardon
In a place where no one knows what we have done

…

ในหนังเรื่อง “In the mood for love” ของผู้กำกับ “หว่องกาไว”

เหลียง เฉาเหว่ย พระเอกของเรื่อง กระซิบแผ่วเบาข้างกำแพงอิฐของนครวัด ณ ประเทศกัมพูชา เพื่อบอกเล่าความลับที่เก็บเร้นไว้ในใจของเขาต่อโบราณสถาน ที่เขาเชื่อว่าจะสามารถเก็บเอาเรื่องราวความสัมพันธ์ในเงามืด ของเขากับหญิงอันเป็นที่รักเอาไว้ได้ตลอดไป

…

Do you come
Together ever with him?

And is he dark enough?
Enough to see your light?

And do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?

And is he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?

And does he drive you wild?
Or just mildly free?

What about me?

…

แล้วผมล่ะ?

…

Well you held me like a lover
Sweaty hands
And my foot in the appropriate place

And we use cushions to cover
Happy glands
In the mild issue of our disgrace

…

Our minds pressed and guarded While our flesh disregarded

The lack of space for the light-hearted
In the boom that beats our drum

…

เหลียงเฉาเหว่ยอาจเคยได้ยินสำนวนไทยที่ว่า “กำแพงมีหู ประตูมีช่อง” จึงคิดว่า “หู” ของกำแพงอิฐจะสามารถรับฟังสิ่งที่เอ่อท้นในใจ แต่ไม่อาจเปิดเผยให้ใครล่วงรู้ได้ของเขา

แต่ตามประสาคนฮ่องกง เขาคงไม่ได้เข้าใจในตวามหมายที่แท้จริงของสำนวนไทยที่ว่ามานั้นสักเท่าไหร่

…

Well I know I make you cry
And I know sometimes you wanna die
But do you really feel alive without me?

If so, be free
If not, leave him for me
Before one of us has accidental babies
For we are in love

…

คนเราใช้ชีวิตแต่ละวันอยู่บนโลกที่เต็มไปด้วยคำถามว่า

“ถ้าหาก What if?”

“What if I……..?”

“What if You……..?”

“What if He……..?”

“What if We……..?”

แต่ท้ายสุดแล้วชีวิตมักไม่หยิบยื่นคำตอบแก่เรา

และเราเองก็ตั้งคำถามเหล่านี้โดยไม่ได้คาดหวังจะได้รับคำตอบใด

เพียงแต่ตั้งคำถามเพื่อทบทวนการใช้ชีวิตที่ผ่านมา

เพียงยินดีกับห้วงยามที่ชีวิตเป็นไปตามที่มุ่งหมาย

หรือเพียงปลอบประโลมใจตัวเอง

เมื่อได้รู้ว่าความเป็นจริงกับความฝัน มักเป็นคนแปลกหน้าที่เดินสวนทาง และไร้คำทักทายปราศัยกันอยู่เสมอๆ

…

Do you come
Together ever with him?

Is he dark enough?
Enough to see your light?

Do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?

And is he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?

And does he drive you wild?
Or just mildly free?

What about me?

…

What about me?

…

แล้วผมล่ะ?

…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

เพลง “Accidental Babies” ของศิลปินไอริช “Damien Rice”

บันทึกวันนี้แด่ “มุมที่แสงไฟไม่อาจส่องถึง”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

กับบางค่ำคืนที่ใจทดท้อกับปัญหาที่รออยู่เบื้องหน้า
…หลายคนคิดหวังให้ตัวเองหลับฝัน ฟุ้งไปกับจินตนาการบรรเจิด
นานเนิ่นนานโดยไม่ต้องตื่นมาเจอกับความเป็นจริงในวันพรุ่ง

…หลายคนไม่เพียงคิดหวังเท่านั้น แต่ตัดสินใจหนีจากความจริงแห่งชีวิตโหดร้าย
ด้วยการหลับงีบใหญ่ยิ่ง เพื่อตื่นขึ้นมาในชีวิตโลกหน้า
หวังใจให้ชีวิตใหม่สวยงามและน่าอยู่กว่าทุกวันนี้ที่ต้องเจอ
…
Eternal Night.mp3
…
…ความคิดหลีกหนีจากชีวิตในแบบที่ว่า
ห่างไกลจากความคำนึงของผมมานานมาก นานจริงๆ
จนจำไม่ได้แล้วว่าเคยคิด “ฆ่าตัวตาย” ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

…

เหมือนว่าเราจะมอง ไม่เห็นหนทางใด
ตกอยู่ในความมืดบอด ตกอยู่ในห้วงใจที่อ่อนไหว

เหมือนจะเป็นกลางคืนอันยาวนาน เมื่อฟ้าไม่มีแสงใด
มองไปรอบกาย หัวใจก็พลัน หวาดกลัว
…

แต่กับบางคนแล้ว การข่มตาให้หลับในค่ำคืนเช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ห้วงเหตุแห่งปัญหานานับ โถมซัดจนความเข้มแข็งของใจไม่อาจทานทน
ทั้งๆ ที่ควรเป็นเวลาแห่งการพักผ่อนทั้งร่างกายและจิตใจแท้ๆ
แต่ค่ำคืนยาวนานกลับรุกเร้าให้เราไม่อาจข้ามพ้นมันไปได้ง่ายๆ
เพียงแค่คิดปล่อยวางปัญหาแล้วเอนกายหลับตา

…

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที
จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม

แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันยังที่ฉายในวันต่อไป
แต่ไม่รู้ต้องรอเมื่อไหร่ หรือใจเราคงจะอยู่กับคืนอันเป็นนิรันดร์

…

ช่วงไม่กี่คืนที่ผ่านมานี้ ผมรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปช้ากว่าปกติ
ยากยิ่งที่จะหยุดใจมิให้ไกวแกว่งจนไม่เป็นอันนอน
หลายเรื่องราวที่มากระทบใจ หอบเอาคำถามมากมาย มาเป็นของฝากที่ผมไม่ใคร่อยากได้รับ

แม้ผมจะมีสติพอจะรู้ว่า ผมไม่จำเป็นต้องหาคำตอบให้ได้ทุกสิ่งอันภายในช่วงข้ามคืนเดียวก็ตาม
แต่ก็อดกังวลใจกับคลื่นลูกใหญ่ ที่ตั้งท่ารอซัดเข้ามาจากขอบน้ำไกลโพ้นนั้นได้

ค่ำคืนยาวนานเริ่มไม่ปรานีกับผมเสียแล้ว

…

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที
จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม

แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันยังฉายในวันต่อไป
เมื่อเรามีเช้าวันใหม่ หวังใจว่าจะมีหนทาง

…

ผมเชื่อว่าคนเรามีชีวิตที่ดำเนินไปเพื่อเผชิญหน้ากับปัญหา
และความท้าทายของโลกและเวลา ที่บางคนเรียกมันว่าชะตากรรม

เราต่างเกิดมาพร้อมสมองเพื่อให้ได้ขบคิด
และใคร่ครวญถึงสิ่งที่หมุนเวียน ผ่านเส้นทางที่วงล้อแห่งชะตาของเราเคลื่อนไป

เราต่างเกิดมาพร้อมหัวใจ
ที่ไม่ได้มีไว้เพียงให้เข้มแข็งไปได้เสียทุกห้วงยาม
เพราะหัวใจเรามีไว้เพื่อรู้สึก และซึมซับเอาภาวะอารมณ์ที่อาจเกิดขึ้นกับเราได้ตลอดเวลา
ไม่ว่าจะสนุก ทุกข์เศร้า
อิ่มเอม หรือขื่นขม

สมองและหัวใจเราอาจไม่สามัคคีกันได้บ้าง แม้ต่างอยู่ร่วมชายคาบ้านเดียวกัน
ไม่ต่างกับพี่น้องร่วมท้องที่คงไม่ได้ลงรอยกันไปเสียทุกเรื่อง

…

เมื่อทุกข์ในวันเมื่อวานคืนกลับมาหาใจอันอ่อนแอ
เหตุที่ใจแพ้ เพราะเราต่างหากที่แพ้ใจ
ความทุกข์จึงเป็นกลางคืนอันยาวนาน แต่แล้วมันจะผ่านไป

…

ณ เวลาที่เราจัดการกับความคิดและความรู้สึกของเราได้ดี
อะไรๆ ในชีวิตเราก็ลงตัวไปหมด
บางคนเรียกว่า “มีชีวิตที่สมดุลย์”
บางคนเรียกมันด้วยคำที่ง่ายกว่านั้นว่า “ความสุข”

แต่ผมเองก็ไม่ได้เชื่อว่าเราทุกคนดำเนินชีวิตไปเพื่อดับความทุกข์
กงล้อชะตาที่ว่าของเรา ไม่อาจตามรอยศาสดายิ่งใหญ่ของโลกไปได้เสียทุกคนหรอก

ค่ำคืนยาวนานอาจมีค่า และเติมเต็มคุณค่าแห่งการดำรงอยู่ของบางชีวิต

ขณะที่บางคนเรียกมันว่า “ความทุกข์”
บางคนอาจเรียกมันว่า “บทเรียน” หรือ “ประสพการณ์”

…

ตราบใดเวลายังหมุนผ่าน ความทุกข์จะผ่าน เพราะไม่มีคืนใดเป็นนิรันดร์
วันคืนต้องผ่าน นั่นคือเวลาอันเป็นนิรันดร์

…

แต่ก็นั่นล่ะ สุดท้ายคงอยู่ที่เราจะเลือกจดจำมันในแบบไหน
เมื่อยามตื่นมาในรุ่งเช้าที่แสงแดดแรกแยงเข้าตา

และเราหันกลับไปมองรอยทางที่กงล้อเราทิ้งไว้เบื้องหลัง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บันทึกวันนี้แด่ ความทุกข์ บทเรียน และประสบการณ์ในค่ำคืนยาวนาน

เพลง “คืนอันเป็นนิรันดร์” จากอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ รักแห่งสยาม เสียงร้องของ เพชร ภาสกร วิรุฬห์ทรัพย์

ต้นฉบับเดิมทีเป็นเสียงร้องของคุณ “ลูกหว้า – DooBaDoo”
ร้องไว้ในอัลบั้มเพลงประกอบละครเวทีคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ เรื่อง “กาลคืนหนึ่ง” แต่งเนื้อร้องโดยคุณ “มะเดี่ยว” ผู้กำกับไฟแรงแห่งสยาม เจ้าของผลงานหนัง “รักแห่งสยาม”
…

หมายเหตุ

อ่านถึงตรงนี้ไม่ต้องห่วงกังวลอะไรนะครับ
เพราะผมได้มอบรอยยิ้มแรกของวันให้กับรอยทางของผมได้แล้วล่ะ
เรื่องราววันนี้มันเป็น Past Tense น่ะ (ขออภัยที่ไม่ได้ใช้ Verb ช่อง2)
…
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ผมไม่รู้ว่าโปรแกรมคอมพ์มันจะเบื่อบ้างหรือเปล่า?
จะหงุดหงิดบ้างไหมที่ต้องทนฟังเพลง
(ที่ผมเดาเอาเองว่ามันอาจจะไม่ชอบ)
…

..แต่หลายวันมานี้ ผมนั่งฟังเพลงๆ หนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนบางวินาทียังนึกขอบคุณโลกดิจิทัล
เพราะหากเป็นเทปคาสเสตต์เหมือนสมัยก่อน
ไอ้การนั่งฟังซ้ำๆ ร้อยพันเที่ยวแบบนี้
คงทำเอาเทปยืดเทปยานไปหลายม้วนแล้วกระมัง

……

เดินทางมาไกลแสนไกล
ล่องเรือไปในทะเล
ใจยังลังเลว่าจะไปไกล ไปสักเท่าไหร่
คล้ายๆ ว่ารักกันอยู่
หาดทรายยังรักทะเลหรือไร?
…
เดินวนในมุมแห่งป่า
ตามสายลมพาไป
พาความรักและความจริงใจที่มันหายไป
รักอยู่ที่ใด?
……

ผมหอบเอาหัวใจตัวเอง ผ่านเดือนตุลาอาถรรพ์มาได้แบบเฉียดฉิว
ทำเอาบรรดากองเชียร์คอซาดิสม์ที่รอซ้ำเติม “โรคอกหักเดือนตุลา”
พากันเซ็งเป็ดไปตามๆกัน
เพราะก่อนหน้านี้สหายหลายท่านเตรียมบาทาพิฆาต
ตั้งท่ารอเหยียบย่ำให้หนำ Teen กันเลยเชียว

ปีนี้เพื่อนๆ คงเหงาง่ามเท้ากันเล็กน้อยล่ะ 555

……
ถามใจ แล้วมองเห็นเธอข้างกาย
เริ่มเข้าใจ เริ่มเดินทางมา คือเธอ

…
สายตาของเธอ สะท้อนในดวงใจ
ลึกลงข้างใน ฉันนั้นจึงเข้าใจ
รักที่เราเฝ้าหา อยู่ที่ใด
…
สายตาของเธอ สะท้อนในดวงใจ
ลึกลงข้างใน
รักแท้นั้น อยู่ที่ใจ
……

หลายๆ ปีมานี้ วัฏจักร “รักๆ เลิกๆ”
และโมงยามความสุขรสช็อกโกแลต
ได้วนเวียนหมุนผ่านชีวิตผม ดั่งภาพซ้ำๆ
ราวกับละครหลังข่าวฮิตๆ กลับมาฉายใหม่ให้แม่บ้านดูตอนบ่าย
หรือหนังแอ๊คชั่นยอดนิยมที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำอีก ในเคเบิลทีวี
…

……
สายตาของเธอ สะท้อนในดวงใจ
ลึกลงข้างใน ฉันนั้นจึงเข้าใจ
รักที่เราเฝ้าหา อยู่ที่ใด
…
สายตาของเธอ สะท้อนในดวงใจ
ลึกลงข้างใน
รักแท้นั้น อยู่ที่ใจ
……

สหายรู้ใจผมเอ่ยปากถามในวงเสวนาเบียร์
กับประเด็น “วัฏจักรรักไม่ลงตัว” ของผม
…
“แล้วมึงมีความสุขไหมวะไอ้ตี๋?”
…

…..

ใจเองจะบอก ใจตัวเองจะบอก
และสะท้อนเงาของใคร คนที่เฝ้าเข้าใจ
ใจเองจะบอก เพียงแค่ฟังคำตอบของใจ

……

ใครที่คอยเป็นห่วง คนที่เขาเห็นใจ
คนที่เฝ้าห่วงใย
ใจฉัน สะท้อน.. เงาของเธอ
..ทั้งใจ

……

บางคราวก็เป็นการดีที่เราได้สำรวจลึกลงไปในใจตัวเอง
ด้วยการตั้งคำถามแบบเงียบๆ
ที่มีเพียงตัวเรา สมอง หัวใจของเราเองที่ได้ฟัง
และใคร่ครวญ คำนึงถึงเบื้องลึกในก้นบึ้งแห่งจิตใจของเรา
ที่เป็นต้นกำเนิด

ที่ผลักดันให้เราทำอะไรต่อมิอะไรเพื่อใครสักคน
ที่ทำให้เราอิ่มเอมกับภาพความฝันในยามหลับ
ที่ทำให้เราชื่นชมกับความงามของโลกในยามตื่น
ที่ทำให้เราสุนทรีย์กับเสียงดนตรีและบทเพลงนานา
ที่ทำให้เรามีเหตุผล และไร้เหตุผลกับชีวิต

ที่ทำให้เรารู้สึก “รัก”

……

แล้ววันนี้ฉันรู้ได้ รักอยู่ที่ใด
เมื่อมองเข้าไปในใจ..ตัวเอง
…
สายตาของเธอ สะท้อนในดวงใจ
ลึกลงข้างใน ฉันนั้นจึงเข้าใจ
รักที่เราเฝ้าหา..อยู่ที่ใด
…
สายตาของเธอ สะท้อนในดวงใจ
ลึกลงข้างใน
รักแท้นั้น..อยู่ที่ใจ

……

ที่จริงสหายรู้ใจคงไม่ได้ต้องการคำตอบจากผมเท่าไหร่นัก
และคำตอบที่ผมได้รับจากการใคร่ครวญกับหัวใจของผมเอง
ก็คงมีค่าสมบูรณ์เพียงแค่ผมได้กระจ่างแจ้งกับตัวเองแล้ว
…

ลองมองกลับเข้าไปในใจของเราเองดู
ภาพสะท้อนในนั้นอาจทำให้เราได้ยิ้มกับตัวเอง
เมื่อได้พบว่าภายในนั้นมีภาพของคนที่เรารัก

ที่ไม่เคยหายห่างไปไกลจาก “ที่อยู่ของความรัก”
ภายในหัวใจของเราเลย
…
……
+++++++++++++++++++++++++++++++++

เพลง “ที่อยู่ของความรัก” ของคุณ “ส้ม อมรา”
ซึ่งอยู่ในอัลบั้ม “ซ่า อมรมณ์”

=================================

บันทึกวันนี้แด่ “เธอ”
ผู้ทำให้เพลงบางเพลงไพเราะขึ้นในทุกๆ รอบที่ได้ฟัง

+++++++++++++++++++++++++++++++++

เมื่อค่ำวันอาทิตย์ที่ผ่านมา (11/11) มีโอกาสได้รับเชิญไปงานแต่งงานของเพื่อนคนหนึ่ง

ที่รู้จักคบหากันฉันมิตรมากว่าสิบปี ตั้งแต่สมัยยังมัธยมปลายโน่นล่ะ

ซึ่งงานนี้พิเศษตรงที่ไม่ได้เป็นแค่แขกรับเชิญทั่วๆไป

เพราะเจ้าบ่าวเพื่อนผมมันมอบ 2 ตำแหน่งสำคัญในงานวันนั้นให้กับผมด้วย

คือเป็นทั้ง “เพื่อนเจ้าบ่าว” ควบ “พิธีกรบนเวที”

…

Somewhere over the rainbow
Way up high,
There’s a land that I heard of
Once in a lullaby.

…

บรรยากาศของงานเป็นไปแบบอบอุ่นเป็นกันเอง

เนื่องด้วยงานวันนี้ไม่ได้มีพิธีการอะไรเป็นทางการนัก

ทั้งเจ้าสาวเจ้าบ่าวหวังให้แขก ที่ส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนฝูงทั้งสมัยเรียนและเพื่อนร่วมงาน

มีโอกาสได้ร่วมแสดงความยินดี และเลี้ยงฉลองแบบคนกันเอง

ไม่มีเจ้าภาพขึ้นกล่าวอะไรยืดยาว

ไม่มีผู้หลักผู้ใหญ่(ซึ่งมักเป็นพวกนักการเมือง) มาอวยพร

ไม่มีไชโยๆๆ (อย่าเข้าใจผิด ไม่มีชนแก้วแต่หาใช่จะไร้แก้วเหล้าในมือแขก)

…

Somewhere over the rainbow
Skies are blue,
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.

…

คืนวันนั้นบรรดาแขกที่มาร่วมงานกลุ่มต่างๆ หมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันขึ้นอวยพรบ่าวสาวในรูปแบบต่างๆ ตามสไตล์ของตัวเอง

ใครใคร่กล่าวกล่าว

ใครใคร่ร้องเพลง ขึ้นคว้ากีต้าร์เล่นเลย จะมาเดี่ยวมาเป็นวงได้หมด

บ้างก็ขึ้นอ่านบทกวี

บ้างก็ขึ้นอ่านแถลงการณ์ตามสไตล์นักเคลื่อนไหวทางสังคม

…

Someday I’ll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me.

…

Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That’s where you’ll find me.

…

เจ้าบ่าวเพื่อนผมเป็นคนขี้อายแบบเต็มขีดสเกล

ขัดแย้งกับภาวะผู้นำนักศึกษา ในการเคลื่อนไหวทางสังคมและการเมืองตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย

ที่สมัยนั้นนับว่าเป็นนักศึกษาที่ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ไทย บ่อยครั้งที่สุดก็ว่าได้ (หากไม่นับดารา)

…

แต่กระนั้นเจ้าบ่าวเพื่อนผมก็ได้ร้องเพลงๆ หนึ่งบนเวทีในคืนนั้น

เป็นเพลงที่เขาชื่นชอบ

ซึ่งบังเอิญเหลือเกินที่เป็นเพลงที่ผมเองก็ชอบเช่นกัน

ผมแอบฮัมเพลงตามไปพร้อมๆกันที่ข้างเวที

…

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly.
Birds fly over the rainbow.
Why then, oh why can’t I?

…

และก็เป็นอีกคืนวันที่น่าจดจำและชวนให้ผมยิ้มได้เมื่อหวนระลึกถึง

…

+++++++++++++++++++++++++++++++++

บันทึกวันนี้มอบแด่ เกดและต๋อม และเส้นทางสู่สุดขอบสายรุ้งของทั้งคู่นับจากวันนี้ไป

…

เพลง “Somewhere over the rainbow”

ต้นฉบับเป็นของใครไม่แน่ใจ เพราะร้อง Cover กันล้านรอบได้แล้วมั้ง

เวอร์ชั่นที่เปิดในหน้านี้เป็นเสียงร้องของ “Emi Fujita”

นักร้องญี่ปุ่นเจ้าของฉายา ”เสียงระฆังเงิน”

ส่วนเวอร์ชั่นที่เจ้าบ่าวร้องในคืนนั้น เป็นภาคภาษาไทย

ที่คุณ สินจัย เปล่งพานิช ร้องไว้ในอัลบั้มหนึ่งของวง “คาราวาน”

ซึ่งก็ไพเราะ และถอดความเป็นภาษาไทยได้สละสลวย งดงามมากครับ

ใครอยากฟังลองหาดูกันเอง เพราะพยายามหาใน Google แล้วก็ไม่ยักกะเจอแฮะ

เอาภาษาปะกิดฟังไปแทนแล้วกัน…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

… อันที่จริงมันก็ไม่ได้กลมดิกเป็นลูกปิงปอง…
…
แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ…
…

…

While I was watching you did a slow dissolve
While I was watching you did a slow dissolve
While I was watching you did a slow dissolve
…

อีกความเชื่อที่เปลี่ยนผันไปจากอดีตกาล
คือความคิดที่ว่าโลกเราเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
ขณะที่สารพัดดวงดาวใหญ่น้อย พากันหมุนติ้วด้วยสปีดต่างๆ กันรอบโลก

วิทยาศาสตร์ทำให้เราได้เจียมเนื้อเจียมตัว ว่าเราไม่ได้ยืนยืดอยู่บนดาวพี่เบิ้มอย่างที่คิด
ดวงดาวสวยระยิบไกลตา หาใช่ข้าทาสบริวารภายใต้อาณัติปกครองของเรา
ดังเช่นที่เราเคยโก้กร่างในครั้งอดีต

… อันที่จริงโลกก็เป็นหมือนดาวอื่นๆ ที่หมุนรอบตัวเองเป็นงานประจำ
และมีพื้นที่แค่จุดเล็กๆ ในห้วงจักรวาลกว้างใหญ่ให้ได้อาศัย
…
แต่ก็อีกนั่นล่ะ …มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ…
…

Did I imagine or do the walls have eyes
Did I imagine they held us hypnotized
Did I imagine or do the walls have eyes
…

ผมใช้ชีวิตเอื่อยเฉื่อยแบบไร้เหตุผลมาร่วมหนึ่งสัปดาห์เต็ม
ชาวพุทธหลายคนอาจอยากเขกกบาลผม
เพื่อสั่งสอนว่าอันที่จริงไอ้ “ความเอื่อยเฉี่อย” ที่ว่ามาน่ะ
…
มัน “มีเหตุผล” โว้ย… เพียงแค่(มึง)ยังไม่รู้ต่างหากเล่า
…
… อาจจะจริงและถูกต้องบนไม้บรรทัดสเกลของเขา
ที่เชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดจาก “เหตุ”
และทุกเหตุล้วนนำไปสู่ “ผล” ที่จะตามมาเสมอ
…

การถกเถียงถึงการดำรงอยู่ซึ่งเหตุและผล
ก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญในห้วงยามนี้เช่นกัน

…

Life in slow motion somehow it don’t feel real
Life in slow motion somehow it don’t feel real
Life in slow motion somehow it don’t feel real

…

แต่ละวันโลกหมุนรอบตัวเอง ด้วยความเร็วเท่ากับ
สองรอบของเข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาจริงหรือ

นาฬิกานับล้านเรือนทั่วโลก คงยากยิ่งที่จะบอกเวลาตรงกันเป๊ะในระดับวินาที
แล้ววันที่แบตเตอรี่ของนาฬิกาเรือนใดเรือนหนึ่งอ่อนลง
จนเข็มนาฬิกาทั้งสามอ่อนล้าเกินกว่าจะก้าวย่างตามการหมุนไปของโลก
…
…โลกจะมีแก่ใจหยุดรอมันบ้างหรือไม่?…

คำถามที่ชวนขบคิด แต่คำตอบนั้นกลับไม่ใช่สิ่งสำคัญสักเท่าไร…
…

Snowflakes are falling I’ll catch them in my hands
Snowflakes are falling I’ll catch them in my hands
Snowflakes are falling now you’re my long lost friend

…

กับห้วงยามที่แบตเตอรี่นาฬิกาทุกเรือนของผมไม่ได้โรยแรง
เฉกเช่นเดียวกับโลกที่ยังคงหมุนไปในจังหวะเดิมๆ
สอดรับกันดีกับก้าวย่างของเจ้าเข็มนาฬิกา

…กลับเป็นแบตเตอรี่ชีวิตของผมกระมังที่เริ่มเสื่อมถอย…
และพาลให้จังหวะไม่ค่อยกลมกล่อมกับเวลาที่คล้อยเคลื่อนไป
…

ผมไม่อาจแม้เพียงคิด ที่จะร้องขอความเห็นใจให้โลกและเข็มนาฬิกาหยุดรอ
และแม้จะหน้าด้านขอ
ก็เชื่อว่ามันเป็นข้อเรียกร้องที่เห็นแก่ตัว เกินกว่าจะได้รับการตอบสนองอยู่ดี
กระนั้นเองแบตเตอรี่ชีวิตก็ไม่ได้มีโหมด Quick Charge
ที่จะเติมให้เต็มได้เพียงชั่วอึดใจ
…

จึงได้แต่หวังใจว่า ณ เวลาที่ฟื้นคืนพลังไฟจนเต็มขีด
ผมจะสามารถเร่งฝีเท้าให้ทันเข็มนาฬิกา และโลกที่เดินทางล่วงหน้าไปก่อนได้ทัน
และสนุกไปกับการใช้ชีวิตในจังหวะที่สอดคล้องกับมันทั้งสองได้เช่นเดิม

…ซึ่งนั่นต่างหาก คือสิ่งที่ผมคิดว่าสำคัญ…

…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เพลง “Slow Motion” ของ “David Gray” ศิลปินเสียงหม่นจากเมืองผู้ดี
ร้องไว้ในอัลบั้ม “Life in Slow Motion”
…
บันทึกวันนี้แด่ “ความเอื่อยเฉี่อย” แขกไม่ได้รับเชิญของชีวิตผมในช่วงนี้
…

++++++++++++++++++++++++++++++++++++