ผมนั่งริมระเบียงห้อง ปลอบประโลมเพื่อนสนิทคนหนึ่ง
ผู้ที่ความทุกข์เศร้าไม่ยอมจางหายไปพร้อมภาพความฝันในยามหลับ

สวัสดีชาวโลกที่รัก
ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้จากดาวพลูโตนะ
ด้วยความคิดถึงพวกเธอเหลือเกิน พวกเธอสบายดีไหม?

สืบเนื่องจากเรื่องที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้
กัลยาณน้องคนหนึ่งมาอ่านแล้วหยดความเห็นไว้จึ๋งนึงว่า
“ทำไมผมชอบแบกโลกทั้งโลกเอาไว้(วะ)?”

วันนี้ผมรู้สึกว่าไอ้วิธีบริหารงานแบบครอบครัว
ที่ผมคาดหวังให้พนักงานทุกๆ คนเป็นเสมือนน้องๆ
ที่มีผมเป็นหัวหน้าแก๊งค์ เป็นพี่ใหญ่ในบ้านก็ถูกสั่นคลอนอีกครั้ง

ข่าวทีวีกล้องจับภาพพนักงานกฟผ.กลุ่มหนึ่งที่รอลุ้นผลการวินิจฉัย
หลังจากทราบผลว่ากระบวนการแปรรูปนั้นมิชอบด้วยกฏหมาย
หลายคนกลั้นน้ำตาแห่งความดีใจเอาไว้ไม่อยู่…

เธอยืนอยู่ตรงมุมห้องนั่นไง..
..มนุษย์ล่องหนสาว
ผมและคุณไม่เห็นเธอหรอก..