สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มขาดวิ่นคล้ายเสื้อไหมพรมที่ถูกลูกแมวซุกซนขโมยไปฝนเล็บเล่น ความตายคงใกล้เธอเข้ามาในอีกไม่กี่ห้วงลมหายใจ…

เธอตีตั๋วที่นั่งคู่ดูหนังเดียวดาย วันนี้เธอไม่มีเขาแล้ว …เธอเลือกนั่งเก้าอี้ตัวขวา อาจบางทีกฎเกณฑ์เล็กน้อยที่เคยเข้มงวดสมควรแก่เวลาจะถูกท้าทาย

สืบเนื่องจากเรื่องที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้
กัลยาณน้องคนหนึ่งมาอ่านแล้วหยดความเห็นไว้จึ๋งนึงว่า
“ทำไมผมชอบแบกโลกทั้งโลกเอาไว้(วะ)?”

เธอยืนอยู่ตรงมุมห้องนั่นไง..
..มนุษย์ล่องหนสาว
ผมและคุณไม่เห็นเธอหรอก..

เขากำลังมีความรัก
ไม่ใช่กับใครที่ไหนหรอก ก็เธอผู้นั้นแหละ…
เธอผู้กำลังเฉยเมยต่อความรักนั่นยังไง

เขารอนแรมข้ามหมู่ดาวมากมายบนทางช้างเผือก
ขณะที่เธอเฝ้ารอรับผู้ผ่านทางด้วยไมตรีจิตอันดี