เธอหนาวยะเยือก รู้สึกเหมือนเป็นอัมพาตสูญเสียสัมผัสทางกาย เลือดในกายที่เคยไหลเวียนก็คล้ายถูกสาปสั่งให้หยุดนิ่ง เสียงเต้นของหัวใจที่เธอเคยได้ยินเป็นจังหวะสม่ำเสมอยามหยุดนิ่งและทำสมาธิรับฟังก็กลับแผ่วเบาลงจนเธอแทบไม่ได้ยิน อาจบางทีหูเธอคงอื้อจนลดระดับโสตประสาทหรือไม่เช่นนั้นชีพจรเธอคงเต้นในจังหวะวอลท์ซเนิบช้า จะอะไรก็ตามในห้วงยามนี้แม้จะไม่ใช้ปรอทวัดแต่เธอพอจะรู้ได้ว่าอุณหภูมิร่างกายเธอลดต่ำลงเท่าที่ขีดจำกัดของผู้หญิงคนหนึ่งจะทานทนไหว

…

Eskimo.mp3

…

Tiredness fuels empty thoughts
I find myself disposed
Brightness fills empty space
In search of inspiration
Harder now with higher speed
Washing in on top of me

…

ห้าปีมาแล้วที่เธอและเขาเริ่มต้นออกเดินทางด้วยกันสองคนโดยมีจุดหมายเป็นสถานที่ร้างไร้ไกลห่าง ดินแดนที่เป็นที่ฝันใฝ่ของผู้คนมากมายแต่ก็เป็นดินแดนที่ไม่พึงปรารถนาของใครหลายคนเช่นกัน ดินแดนสีขาวกว้างใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยชั้นหิมะหนา ดินแดนขั้วโลกเหนือ

…

So I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
When I’m down, down, down.

…

จากถิ่นที่อยู่ของเธอและเขา ทวีปห่างไกลเกือบสุดขอบทะเลตะวันออกที่มีเพียงสามฤดูคือ ฤดูร้อน ฤดูร้อนมาก และฤดูร้อนที่มีฝนตก ส่วนฤดูหนาวเป็นเพียงประวัติศาสตร์ที่เคยบันทึกไว้ในหนังสือแบบเรียนที่ใช้ในสถานศึกษา (ซึ่งทบทวนเนื้อหาใหม่ทุกๆ ยี่สิบปี) เธอและเขาไม่ได้สัมผัสอากาศหนาวในตัวเมืองมาแสนนานก่อนจะมารู้จักกัน จนกระทั่งตัดสินใจคบหากันในวันที่อากาศหนาววันหนึ่งบนยอดดอยทางภาคเหนือของประเทศบ้านเกิด สถานที่หลบร้อนยอดนิยมของคนกรุง

…

เขาสัญญาว่าจะพาเธอไปยังสุดขอบโลก เมื่อรู้ว่าเธอปรารถนาจะได้สัมผัสหิมะขั้วโลกสักครั้งในชีวิต

…

Rain it wets muddy roads
I find myself exposed
Tapping doors, but irritate
In search of destination
Harder now with higher speed
Washing in on top of me

…

หิมะสีขาวค่อยๆ โปรยลงปกคลุมร่างของเธอทีละนิดจนเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ ณ ห้วงยามนี้เธอเริ่มคิดถึงการมีอยู่ของเธอในสถานที่นี้ ไม่มีใครนอกจากเขาที่รู้ แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือการที่ต้องทนรับรู้ว่าเขานั่นเองที่ปล่อยทิ้งให้เธอเดียวดาย และต้องมานอนนิ่งราวกับนับเวลาถอยหลังสู่ชีวิตหลังความตายเช่นนี้ หิมะเริ่มทับถมจนเธอรู้สึกคล้ายร่างกายกำลังจมดิ่งสู่ก้นถังไอศกรีมกะทิสดขนาดใหญ่ที่มีความลึกไม่สิ้นสุด

ยิ่งกว่าร่างกายที่แบกรับชั้นหิมะหนาหนักนั้นกลับเป็นจิตใจของเธอที่กำลังแบกรับทั้งความสับสนระคนความเจ็บปวดและเสียใจคละเคล้ากัน บางขณะจิตเธออยากให้การเดินทางข้ามทวีปทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน หวังใจให้ตื่นขึ้นมาพบว่าเธออยู่ท่ามกลางมหานครร้อนระอุในแผ่นดินเกิดและใช้ชีวิตลำพังที่เธอเคยไม่พอใจกับมันเท่าไหร่นักก่อนหน้าจะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเขา

…

So I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
When I’m down, down, down.

…

เธอร้องไห้เนิ่นนาน แม้อากาศเย็นจะพรากเอาความเปียกรื้นไปจากสองแก้ม แต่วินาทีที่หยดน้ำกลั่นออกจากเบ้าตาเธอสัมผัสได้ถึงความอุ่นของมันแม้จะไม่ได้ช่วยให้เธอคลายจากความเหน็บหนาว อย่างน้อยมันก็ยังบรรเทาความทุกข์เศร้าของเธอออกไปได้หยดหนึ่งจากมหาสมุทรแห่งความโศกที่เธอนั้นจมอยู่ สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มขาดวิ่นคล้ายเสื้อไหมพรมที่ถูกลูกแมวซุกซนขโมยไปฝนเล็บเล่น ความตายคงใกล้เธอเข้ามาในอีกไม่กี่ห้วงลมหายใจ เธอพยายามคิดถึงช่วงเวลาที่ดีในชีวิตที่ผ่านมา

…

เขารักษาคำสัญญาที่พาฉันมาถึงที่นี่ แต่เขากลับทอดทิ้งและไม่อยู่เคียงข้างฉัน ฉันควรดีใจหรือเสียใจดีนะในวินาทีสุดท้ายของชีวิต

…

Kosketa minua – Touch me
Älä käsilläsi – Not with your hands
Vaan niin että tunnen sinut – But so that I feel you
Halaa minua – Hug me
Älä käsilläsi – Not with your hands
Mutta sielussasi – But within your soul

…

เธอหลับฝันชนิดที่ไม่รู้ตัวว่าเป็นความฝันหรือเป็นเรื่องราวหลังความตายกันแน่ เธอเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับการข้ามแม่น้ำแห่งความตายที่ดวงวิญญาณของมนุษย์จะถูกชำระล้างความทรงจำให้ลบเลือน เธอเคยคิดว่าหากเวลานั้นของเธอมาถึงจริงๆ คนที่เธอรัก ครอบครัว ญาติพี่น้อง และเพื่อนสนิทในวัยเยาว์ที่ล่วงลับไปก่อนหน้าจะมายืนรอเธอด้วยรอยยิ้มที่อีกฟากฝั่งแม่น้ำราวกับว่าผู้คนเหล่านั้นโชคดีที่ไม่ถูกลบความทรงจำ และเอาใจช่วยให้เธอจดจำพวกเขาได้เช่นกันเมื่อข้ามพ้นฝั่งแม่น้ำ

…

Minä kaipaan eskimo-ystävääni – I miss my eskimo friend
When I’m down, down, down.
When I’m down, down, down.
When I’m down, down, down.

…

แต่ภาพความฝันที่ปรากฎตรงหน้าเธอตอนนี้กลับต่างไปจากเรื่องเล่าที่เธอคุ้นเคยโดยสิ้นเชิง ในความฝันเธอนอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนาภายในบ้านน้ำแข็งอิกลู เห็นชายหญิงคู่หนึ่งแต่งตัวในชุดเอสกิโม กำลังสุมฟืนเพื่อก่อกองไฟเล็กๆ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของร่างกายในตอนนี้ พายุหิมะด้านนอกสงบลงแล้ว เธอชันกายลุกขึ้นนั่ง ชายหญิงเอสกิโมหันมาพูดกับเธอด้วยภาษาที่ไม่เข้าใจขณะที่ทั้งสองกำลังต้มน้ำร้อนในกา ไม่ช้าทั้งคู่ก็เทน้ำร้อนใส่ถ้วยเดินเข้ามาให้เธอในบ้าน ทั้งคู่ยิ้มอย่างเป็นมิตรและมีแววตาที่ห่วงใยอย่างสัมผัสได้ เธอค้อมหัวขอบคุณและรับถ้วยน้ำมาประคองไว้ในมือ หญิงเอสกิโมส่งภาษาใบ้ให้เธอดื่มน้ำในถ้วยนั้น

แม้โลกของวิญญาณหลังความตายจะไม่มีแม่น้ำอย่างที่เธอเคยเชื่อ แต่วินาทีที่เธอจะยกแก้วน้ำนั้นขึ้นดื่ม ใจเธอพลันคิดว่าเอสกิโมสองคนนี้คงจะเป็นยมฑูตที่มารับเอาดวงวิญญาณของเธอไปสู่โลกหน้า ส่วนน้ำในถ้วยใบนี้คงจะมีฤทธิ์เป็นยาลบล้างเอาความทรงจำที่ผ่านมาทั้งชีวิตของเธอไปหลังจากที่ดื่ม

เธอนึกถึงอดีตชายคนรัก ยิ้มให้เพื่อนเอสกิโมทั้งสองและยกดื่มรวดเดียวจนหมด

…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แด่บทเพลง Eskimo ของ Damien Rice จากอัลบั้ม “O”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เธอไม่เคยชอบการนั่งดูหนังคนเดียว ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยดูหนังคนเดียวหรือไม่เคยเข้าโรงหนังเดียวดาย เพียงแต่เธอไม่ชอบเท่านั้นเอง

..ด้วยเพราะเธออยากให้มีคนสะกิดปลุกเมื่อเธอเผลอหลับยามหนังนั้นน่าเบื่อ
อยากให้มีคนบรรจงกุมมือเธอไว้ในยามที่ใจเธอหลุดลอยไปกับความงามบนจอหนัง
อยากให้มีคนฟังเสียงสบถดังๆ ในใจของเธอ เมื่อได้ยินเสียงคนคุยโทรศัพท์ในโรง
อยากบ่นให้ใครสักคนฟังถึงภาพโฆษณายาวนานก่อนหนังเริ่มฉาย

..อยากมีใครสักคนอยู่ข้างๆ

…

นานหลายปีที่เธอไม่ต้องทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบ เธอมี “เขา” ที่เป็นคนอยู่เคียงข้างเธอเสมอในความหมายของคนรักที่มิใช่เพียงเพื่อนร่วมดูหนัง การไปดูหนังด้วยกันหาใช่พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่มีขั้นตอนใดมากมาย

หน้าที่เธอคือ เลือกเรื่องที่จะดู
หน้าที่เขาคือ ซื้อตั๋วเรื่องนั้นให้ได้

ไม่ต้องมีข้าวโพดคั่ว ไม่ต้องมีน้ำอัดลมแก้วโต เพียงตั๋วที่นั่งติดกันก็พอ
…

หลายครั้งที่เธอนึกสงสัยนักว่าเวลาคู่รักไปดูหนังด้วยกัน ผู้ชายกับผู้หญิงจะเลือกนั่งเก้าอี้เบาะซ้ายหรือขวาของกันและกันนะ มันอาจดูเป็นคำถามที่ค่อนข้างไร้สาระ และธรรมดาแล้วเธอไม่ใคร่เป็นคนที่ชอบสอดส่องเรื่องของคนอื่น แต่บ่อยครั้งที่เธออดสังเกตไม่ได้ว่าคู่รักอื่นๆ นั่งกันอย่างไร ใครอยู่ซ้ายหรือขวากันบ้าง

“เรื่องแบบนี้มันก็แล้วแต่เค้ามั้ง..ไม่มีกฎตายตัวหรอกน่าอย่าไปสนใจเลย” เขาบอกเธอ ให้ความเห็นกับนิสัยแปลกที่เธอเล่าให้เขารู้

“เอาน่าคุณ..โฆษณาตั้งครึ่งชั่วโมงน่าเบื่อจะตาย ระหว่างนี้ขอฉันดูอะไรเพลินๆ ของชั้นเหอะ” เธอแย้ง

ไม่รู้ว่าเขาเคยสังเกตบ้างหรือไม่ ว่าทุกคราวที่ดูหนังโรงด้วยกันนับแต่ครั้งแรก เธอจะเลือกนั่งด้านซ้ายมือของเขาเสมอ เธอชอบแต่งกลอน ชอบคำคล้องจอง เธอชอบวลีที่ว่า “หญิงซ้ายชายขวา” เธอชอบหนังสือภาพ “ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา” ของ Jimmy Liao นักเขียนไต้หวันผู้โด่งดัง

เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้เขารู้มาก่อน โดยเฉพาะความคิดที่ว่าเมื่อเธอเลือกนั่งด้านซ้าย มือขวาของเธอจะมีมือซ้ายของเขากุมอยู่ และนั่นทำให้เธอรับรู้ถึงชีพจรและจังหวะเต้นของหัวใจของเขาได้มากกว่า นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ดูโรแมนติกระคนไร้สาระ แต่สำหรับเธอความรักอาจไม่ได้ต้องการสาระหรือเหตุผลมากมายนัก
…

ย่ำค่ำของวันที่ฟ้าไร้เงาฝน เธอตีตั๋วที่นั่งคู่ดูหนังเดียวดาย วันนี้เธอไม่มีเขาแล้ว

เธอเลือกนั่ง “เก้าอี้ตัวขวา” อาจบางทีกฎเกณฑ์เล็กน้อยที่เคยเข้มงวดสมควรแก่เวลาจะถูกท้าทาย

เธอเศร้า.. เธอร้องไห้กับหนังตลกที่กำลังฉายเป็นตัวอย่าง เธอรู้สึกถึงเสียงเต้นไม่เป็นจังหวะของหัวใจที่อกด้านซ้าย มือซ้ายเธอว่างเปล่า ใจเธอพลันคิดจินตนาการว่าหากมีเขานั่งข้างซ้ายตรงที่เธอเคยนั่ง เวลานี้เขาจะสัมผัสถึงความโศกในหัวใจเธอบ้างหรือไม่

ภาพบนจอหนังขอความร่วมมือให้ปิดโทรศัพท์มือถือ หากเป็นทุกคราวที่ผ่านมาเธอจะปิดตั้งแต่ยังไม่ก้าวเท้าเข้าโรง แต่วันนี้เธอเลือกเปิดเสียงเรียกเข้าให้ดังที่สุด ใจหวังให้เขาโทรมาหา เธอจะกดรับและคุยกับเขาทันที อย่างที่บอกไปว่ากฎเกณฑ์เข้มงวดของชีวิตเธอ อาจบางทีสมควรถูกเย้ยหยันเสียบ้าง

หนังเริ่มฉายแล้วแต่เธอยังไม่มีกะจิตกะใจจะดู กลับนั่งเหม่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของเธอกับเขา ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นภาพยนตร์ชีวิตจริงที่เธออยากหวนรำลึกให้จดจำ และอยากลืมเลือนมันไปในคราวเดียวกัน

เธอหวนระลึกถึงหนังเรื่อง “ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา” ที่เอาหนังสือโปรดของเธอมาทำเป็นหนัง และเคยได้นั่งดูด้วยกันที่นี่กับเขาเมื่อหลายปีก่อน ในหนังพระเอกกับนางเอกอยู่บ้านตึกติดกันชั้นเดียวกัน ห้องเพียงถูกกั้นด้วยผนังปูน ชีวิตเพียงถูกกั้นด้วยโชคชะตาที่เล่นตลก ทั้งคู่พบรักกันครั้งแรก แต่กลับไม่มีโอกาสได้สานต่อสัมพันธ์รักเพียงเพราะว่าทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ต่างคนก็ต่างมีอันต้องเลี้ยวไปคนละทาง “ผู้หญิงซ้ายผู้ชายขวา”

“อาจบางทีเขาและเธอในหนังเรื่องนั้นเพียงเลือกเช่าบ้านสลับที่กัน ไม่เช่นนั้นทั้งสองอาจได้พบเจอกันทุกครั้งที่ออกจากบ้านและเดินเลี้ยวไปตามเส้นทางของทั้งคู่” เธอคิดถึงความเป็นไปได้นั้นในใจ แล้วก็พลันหวนคิดถึงการเลือกตำแหน่งที่นั่งในโรงหนังของเขาและเธอ

“ฉันคงผิดเองที่เลือกที่นั่งฝั่งนี้อยู่เสมอ”
…

“ปี๊บๆ ปี๊บๆ”

เสียงโทรศัพท์มือถือเธอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทุกสายตาประณามของผู้ชมในโรงหันมามองต้นเสียงตรงที่นั่งคู่ของเธอ มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าแต่เป็นเสียงข้อความใหม่ที่มีคนส่งถึงเธอ เธอหยิบโทรศัพท์มากดดู

“ที่จริงแล้ว..ผมอยากเป็นคนเลือกหนังที่เราจะดูบ้าง”

เธอไล่สายตาอ่านประโยคสั้นๆ ที่เขาส่งมาซ้ำวนไปมาหลายรอบ แก้มเธอเปียกรื้น ใจเธอแหลกสลาย เธออยากกดลบข้อความทิ้งแต่ตัดสินใจเก็บมันไว้อย่างนั้น เปล่าประโยชน์ที่เธอจะลบมันจากหน่วยความจำโทรศัพท์ ขณะที่หน่วยความทรงจำของเธอไม่สามารถกดลบได้ง่ายดายแบบเดียวกัน

เธอลุกจากที่นั่งคู่นั้น ทิ้งมันไว้ให้ว่างเปล่า และก้าวเท้าเดินตามขั้นบันไดลาดสู่ประตูทางออก ไม่เว้นขณะจิตให้ได้คิดเลยว่าเมื่อก้าวข้ามความมืดออกสู่ภายนอกแล้ว เธอจะเลือกเลี้ยวซ้าย หรือเลี้ยวขวาดี

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เรื่องสั้นนี้แด่เพื่อนๆ ที่ผมรัก ผ่านพ้นมันไปให้ได้นะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สืบเนื่องจากเรื่องที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ กัลยาณน้องคนหนึ่งมาอ่านแล้วหยดความเห็นไว้จึ๋งนึงว่า

“ทำไมผมชอบแบกโลกทั้งโลกเอาไว้(วะ)?”

ก็พลันนึกถึงเพลงเก่าๆ ขึ้นมา
…
Hey Jude.mp3
…
Hey Jude don’t make it bad

Take a sad song and make it better

Remember to let her into your heart

Then you can start to make it better

…

ผม ยืนยันว่าผมไม่ใช่คนนิยมแบกโลกเบี้ยวบูดไว้บนบ่าตลอดอย่างข้อกล่าวหาหรอก เพียงแต่บางช่วงเวลา ชีวิตก็มีบททดสอบโหดหินกับเรา เช่นการดีดเราจนกลิ้งหัวทิ่มโหม่งโลก จนดูสภาพแล้วเหมือนคนแบกโลกทั้งใบอยู่ แค่นั้นเอง…

…

Hey Jude don’t be afraid

You were made to go out and get her

The minute you let her under your skin

Then you begin to make it better

…

ชาย คนหนึ่งกำลังมีความสุขกับการต่อจิ๊กซอว์รูปหนึ่ง หวังใจว่าเมื่อชิ้นส่วนต่างๆ ถูกร้อยเรียงกันเป็นรูปภาพที่สมบูรณ์แล้ว มันคงเป็นภาพที่สวยงามราวความฝัน

บางทีมัน อาจเป็นแค่ความคาดหวังของเขาฝ่ายเดียว ที่อยากเห็นตัวภาพต่อนี้เสร็จสมบูรณ์ เขาบรรจงหยิบชิ้นส่วนแต่ละชิ้นด้วยใจ ค่อยๆ จัดวางแต่งเติมให้เข้ากับชิ้นส่วนอื่นๆ

..เขายิ้มให้กับรูปภาพที่เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย

เขามีความสุข..

…

And any time you feel the pain,

Hey Jude, refrain

Don’t carry the world upon your shoulders

For well you know that it’s a fool

who plays it cool

By making his world a little colder

… Na na na na….

…

ผม ดีดตัวตีลังกากลับมาเป็นฝ่ายเหยียบโลกอีกครั้งหนึ่ง ก็เหมือนทุกๆ ทีที่ปัญหาต่างๆ ทำเอาผมล้มหัวทิ่ม ไม่ช้านานผมก็ตั้งลำและกลับมาเฮฮาบ้าบอได้เหมือนเดิม

…

Hey Jude don’t let me down

You have found her now go and get her

Remember to let her into your heart

Then you can start to make it better

…

ภาพ ต่อของเขาเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นทุกที เขาเฝ้าเพียรต่อภาพจนในที่สุดก็เหลือเพียงไม่กี่ชิ้นสุดท้าย ความอิ่มเอมบางอย่างเกิดขึ้นในใจ

หากแต่ช่วงเวลานั้นเขายังไม่ได้สังเกตเห็นว่า ชิ้นส่วนของภาพต่อนั้นมีไม่ครบ

..ขาดไปเพียงชิ้นเดียว..

…

So let it out and let it in

Hey Jude begin

You’re waiting for someone to perform with

And don’t you know that it’s just you

Hey Jude you’ll do

The movement you need is on your shoulder

… Na na na na…

…

ผมเฝ้าสังเกตดูเขาต่อภาพ ตั้งแต่ชิ้นส่วนแรก จนถึงขณะนี้ที่ภาพต่อใกล้เสร็จ

ผมเอาใจช่วยเขานะ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมแอบรู้ก็คือชิ้นส่วนที่ขาดไปชิ้นนั้น อยู่ในมือของหญิงสาวผู้หนึ่ง

เธอผู้มีรอยยิ้มเหมือนหญิงสาวในภาพต่อนั้นเอง

…

Hey Jude don’t make it bad

Take a sad song and make it better

Remember to let her under your skin

Then you’ll begin to make it better better better

…

Na na na na na na na… Hey Jude…

…

คำตอบแห่งความสุขคงอยู่ที่เธอนั่นล่ะ ว่าจะมอบชิ้นส่วนสุดท้ายของภาพต่อให้กับเขาหรือไม่ .. ผมก็แอบหวังว่ามันจะจบแบบมีความสุขนะ เพราะผมเชื่อว่าภาพที่สมบูรณ์คงต้องงดงามมากแน่ๆ

ก็อยู่ที่เธอ.. ว่าจะเชื่ออย่างผมไหม?

…

+++++++++++++++++++

แด่เพลง “Hey Jude” ของ The Beatles สี่เต่าทองผู้เป็นตำนาน และ “เธอ” ผู้ถือชิ้นส่วนสุดท้ายเอาไว้

เธอยืนอยู่ตรงมุมห้องนั่นไง..

..มนุษย์ล่องหนสาว

ผมและคุณไม่เห็นเธอหรอก.. เพราะเธอเองยังมองไม่เห็นตัวเองเลยนี่นา

..คุณมนุษย์ล่องหนผู้น่าสงสาร มุมห้องนั้นมีกระจกบานตั้งใหญ่ติดที่ผนังแท้ๆ

เธอพยายามจ้องมองตัวเองอยู่นานสองนาน

ผมว่าเธอคงเศร้า.. ..ก็พรมตรงมุมห้องเปียกรื้นอยู่อย่างนั้น

ผมว่าเธอคงร้องไห้.. .

..

That there That’s not me

I go Where I please

I walk through walls I float down the Liffey

I’m not here This isn’t happening

I’m not here I’m not here …

..

ผมก้าวเท้าออกจากห้อง อาจบางทีเธอและคุณคงมองไม่เห็นผมหรอก..

ก็บางคราวผมก็มองไม่เห็นตัวเองเหมือนกันนี่นา..

..ผมออกย่ำเดินไปตามถนนจอแจ จับจ่ายซื้อของในห้างร้านมากหลากผู้คน ต่อคิวปลดทุกข์ในห้องน้ำสาธารณะ ยืนส่องกระจกที่ตรงมุมห้องน้ำนั่น

กระจกบานใหญ่นั้นยึดติดกับผนัง ผมยืนอยู่ที่มุมห้องนั้นเนิ่นนาน..

..ใจหวังให้ภาพสะท้อนตัวเองในกระจกหายไป

…

In a little while I’ll be gone

The moment’s already passed Yeah it’s gone

And I’m not here This isn’t happening

I’m not here I’m not here

…

ผมเคยคิดเรื่องการมีอยู่ของตัวตนของคนเราแต่ละปัจเจกบุคคลในสองลักษณะด้วยกัน

… ในทางแรก “ตัวตน” ของเราเป็นการปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างในบทบาทฐานะใดบทบาทฐานะหนึ่ง เรามีอยู่..หรือมีเราอยู่เพราะเราเป็น “ใครบางคน” (Somebody) สำหรับคนอื่น(หรือคนอื่นๆ)..

..นั่นหมายความว่า หากมีใครสักคน สุนัข/แมวสักตัว ต้นไม้/ผักสักต้น ระลึกถึงเราในบทบาทใดบทบาทหนึ่งเพียงชั่วขณะจิตเดียว

..เราก็มีตัวตนอยู่ในโลกนี้แล้ว..

…

ในอีกฟากความคิดหนึ่ง ผมมอง “ตัวตน” ด้วยการย้อนมองลึกกลับไปในมิติด้าน “ความเป็นตัวของตัวเอง” (Self) ของแต่ละบุคคล

หากบังเอิญเราเป็นมนุษย์ไร้ปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับสิ่งมีชีวิตอื่นรอบตัว เราไร้สังคมโดยสิ้นเชิง ..เป็น “ใครก็ไม่รู้” (Nobody) ของทุกคนสัตว์พืชทั้งปวงบนโลก

ถ้ายึดแนวความคิดแรก เราจะเป็นคนที่ไม่มีตัวตน แต่ชั่วลมหายใจเข้าที่สูดเข้าผ่านรูจมูก แล้วเราตั้งสตินึกตั้งคำถามกับตัวเองว่า “ตัวเราเองเป็นใคร” แล้วจิตใต้สำนึกเราตะโกนบอกคำตอบดังก้องกลับมา ยังมิทันที่ลมหายใจจะผ่านเข้าสู่ปอด

..เราก็มีตัวตนอยู่ในโลกนี้แล้ว..

…

Strobe lights and blown speakers

Fireworks and hurricanes

I’m not here This isn’t happening

I’m not here I’m not here

…

สาวน้อยมนุษย์ล่องหนค่อยๆ มองเห็นร่างเงาตัวเธอเองในกระจกมุมห้อง

..เธอเห็นคราบน้ำตารื้นบนสองแก้ม.. เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรูปร่างหน้าตาตัวเองในกระจกเงา

..เปล่าเลย เธอไม่รู้และไม่สนในอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคตเธอเลยสักนิด

เธอก้าวเข้ามาเป็น “ใครบางคน” บนโลกของผมอย่างเงียบเชียบ

..ซึ่งเธออาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป..

…

ผมมองภาพตัวเองในกระจกเงามุมห้องเดิม ภาพร่างค่อยๆ สมบูรณ์ขึ้นทีละน้อย เป็นภาพที่ว่างเปล่า..

… ผมกลายเป็นมนุษย์ล่องหนในที่สุด

…

+++++++++++++++++++++++++

แด่เพลง “How To Disappear Completely.” ของวง Radiohead

…
เขากำลังมีความรัก
ไม่ใช่กับใครที่ไหนหรอก
ก็เธอผู้นั้นแหละ…
เธอผู้กำลังเฉยเมยต่อความรักนั่นยังไง
…
ท่าทีเฉยเมยของเธอ
ไม่ใช่ความเย็นชาดั่งน้ำแข็ง
…

เพียงเธอนิ่งสงบและเพียรเพาะบ่มหัวใจตนเองทีละน้อยๆ

…
รักของเขานั้นเล่า
ก็มิได้แรงร้อนพล่านพุ่งดังไฟเลย
…

เพียงเขาอบอุ่นและเอมอิ่มกับความรู้สึกที่แจ่มชัดขึ้นภายใน
ใจเท่านั้น
…
ขณะที่เขายิ้ม
สีหน้าเธอกลับเรียบเฉย
…
เขากดปุ่มสีเขียว…
…เธอกดปุ่มสีแดง
…

…
…
เขาทอดกายพักจากเส้นทางแสนไกลตรงหมู่ดาวแห่งเธอ…
เธอฤๅ ก็รับรองอาคันตุกะอย่างเสมอภาคหาได้แยกแยะไม่…
…
…
…
เพียงคำหนึ่ง เขายังมิเอ่ยถามเธอ
“แม่กุญแจจักรวาลอยู่หนใด?”
…
เฉกเช่นกัน… เธอเก็บความสงสัย
“สิ่งใดกันที่เขาคล้องไว้ที่สร้อยคอ?”
…
ดวงดาวโคจรตามเส้นทางของมันทุกวันวี่…
เพียงเขาและเธอมิอาจประสบพบกันโดยง่ายเลย
…
เขาชันกายลุกยืน เก็บสัมภาระพร้อมออกเดินทาง
เธอเล่าฝากเพียงคำอำลาแห่งความทรงจำแด่เขา ณ เวลานั้น
…
จักรวาลยังคงกว้างใหญ่ ดังเคยมา
เหล่าดวงดาวยังคงเคลื่อนคล้อยไปตามกาละ
เขาและลูกกุญแจที่คล้องคอ ออกเดินทางต่อไป
เธอเล่าเฝ้ารอนักเดินทางสักคนเอ่ยถามหนทางสู่แม่กุญแจ
จักรวาลเพียงคำหนึ่ง
….
ทุกก้าวย่างของเขา ห่างไกลเธอไปทุกทีๆ
หมู่ดาวรอบกาย พรายแสงระยับดั่งแสงไฟนำทาง
วินาทีแลชั่วโมงผันผ่าน…
เธอมิอาจจดจำนักเดินทางคนเดิมได้อีกต

ที่จริงท่านเคยบอกว่าอยากเป็นนักแข่งรถฟอร์มูล่าวันมากกว่า
แต่ก็นั่นล่ะ…จากความฝันของเด็กหนุ่มในวันนั้น
ค่อยๆเลือนรางพร้อมๆกับความจริงที่ค่อยๆแจ่มชัดขึ้นสวนทางกัน
สุดท้ายท่านเลือกที่จะเป็นนักวิ่งร้อยเมตร
…
ท่านเล่าประสบการณ์ครั้งยังหนุ่มให้ฉันฟังเสมอ
…ความตื่นเต้นตรงเส้นสตาร์ทก่อนออกตัว
…ลมเย็นที่กรรโชกผ่านร่างทุกก้าวที่เหยียดวิ่งสุดแรง
…วินาทีที่หน้าอกสัมผัสเส้นชัยเป็นคนแรก
…ความเร็ว ความท้าทาย ความร้อนแรงของวัยหนุ่ม
ท่านจดจำได้ทุกฉากทุกตอน
…

สมัยนั้นพ่อคว้ารางวัลจากการแข่งขันมากมาย
ทั้งเหรียญทั้งถ้วยเต็มจนแทบจะล้นตู้โชว์
พ่อเล่าว่าช่วงนั้นท่านไปถึงจุดที่อิ่มตัว
ความสำเร็จ รางวัลตอบแทน และวิถีชีวิตที่เลือกเอง
…แต่ช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ท่านรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วท่านยังขาด
บางสิ่งบางอย่างไป…
จุดพลิกผันของชีวิตพ่อเกิดขึ้นเมื่อท่านได้พบกับคุณแม่ของฉัน
…
ความรัก ภรรยาและชีวิตคู่ …ไม่ใช่สิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของพ่อ
หรอก
เพราะแม่ฉันไม่ได้เป็นได้เพียงเท่านั้น…
…
แม่ฉันเป็นนักเดินทน
…
และนักเดินทนสาวคนนี้เองที่มอบสิ่งที่ขาดหายไปให้กับพ่อ
พ่อไม่ได้เปลี่ยนตัวเองจากนักวิ่งมาเดินทนกับแม่หรอกนะ
แต่ตั้งแต่นั้นมาพ่อก็เริ่มฝึกวิ่งมาราธอน
พร้อมๆกับเริ่มจีบแม่ฉันนั่นแหละ
…
ตอนพ่อขอแม่แต่งงาน
แม่บอกว่าจะยอมแต่งก็ได้
แต่มีข้อแม้ว่าพ่อต้องได้สองเหรียญทองในการแข่งวิ่งนานาชาติ
ประจำปีนั้นให้ได้
เหรียญแรกจากการแข่งวิ่งร้อยเมตร
เหรียญที่สองจากการแข่งวิ่งมาราธอน
เอากะแม่เขาสิ!!!…
…
ผลการแข่งวิ่งในปีนั้นคงไม่ต้องบอกก็รู้นี่นะ…เห็นฉันเป็นตัวเป็น
ตนอยู่อย่างนี้แล้วนี่นา…
คงไม่ต้องตามไปดูสองเหรียญรางวัลของพ่อในตู้โชว์ที่บ้านหรอก
นะ
…
พ่อเคยใจร้อน เอาแต่ใจตัวเอง และไม่ค่อยถนอมน้ำใจคนรอบข้าง
จนเมื่อได้พบกับแม่ จึงได้เรียนรู้ความสุขุมเยือกเย็น
และความสม่ำเสมอมั่นคงในแต่ละก้าวเวลาแม่แข่งเดินทน
…เวลาที่วิ่งร้อยเมตรนั้นแม้ลมเย็นจะพัดแรงปะทะร่างกาย
แต่ก็ไม่ได้เพียงครึ่งหนึ่งของความสงบเย็นภายในเวลาที่วิ่ง
มาราธอนเลย
…ความรวดเร็วนั้นสำคัญ …แต่ความมั่นคงนั้นมิอาจละเลยได้…
ความเร็วนั้นร้อนแรงเป็นเพลิงและพลัง
…ขณะที่เราก็ยังต้องการน้ำและความเยือกเย็นเพื่อดำรงอยู่เช่น
กัน
และสิ่งนี้เองที่ความสม่ำเสมอมั่นคงมอบให้แก่เราได้
…คุณพ่อสอนฉันเช่นนี้แหละ…
…
…
…
หมายเหตุ
เรียงความข้างต้นนี้เขียนส่งอาจารย์ตั้งแต่ตอนที่เรียน
มหาวิทยาลัย
ฉันเจอมันโดยบังเอิญในตู้หนังสือที่บ้านขณะกำลังขนย้ายข้าว
ของจากบ้านพ่อแม่
ไปยังเรือนหอของฉันกับแฟน…เราเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นานมานี้
เอง…
หยิบมาอ่านอีกครั้งแล้วรู้สึกดีจัง…
…

…
นั่นเป็นอดีตที่ฉันไม่เคยลืมเลย
ถึงตอนนี้ฉันมีครอบครัวที่อบอุ่น
มีสามีที่ดี เขาอดทน ฉันอดทน แต่เราไม่เคยต้องฝืนทนเลยสักครั้ง
ฉันมีลูกสาวเรียนชั้นมัธยมแล้ว
เมื่อวานนี้เธอเข้ามาบอกกับเราว่า
“หนูอยากไปดำน้ำค่ะแม่…”

…
ตอนนี้ฉันอยู่บนรถที่สามีขับ
ส่วนลูกสาวนั่งอยู่เบาะหลัง
เรากำลังจะไปทะเล ไปหัดดำน้ำด้วยกันสามคน
…

แต่ละขีดแต่ละเส้นบนไม้บรรทัด
จากกระเบียด เป็นนิ้ว เป็นฟุต…
…มันช่างเป็นเหตุเป็นผล…
…เป็นการดำรงอยู่…
ซึ่งตรรกะที่เด็กตัวเล็กอย่างเขาพึงจะมี
…
เขาเอาไม้บรรทัดทาบกลีบดอกไม้
…อา…ระยะจากฐานกลีบกุหลาบถึงปลาย 2 นิ้ว
กุหลาบดอกนี้สวยจริง…
…
เขาเอาไม้บรรทัดทาบใบหูของเพื่อนในห้องเรียน
2.75 นิ้ว…
…”โธ่ นายนี่ไม่รับฟังเหตุผลคนอื่นบ้างเลยนะ”
เขาตำหนิเพื่อนคนนั้น
…
เขาพกไม้บรรทัดคู่ใจติดตัวตลอด
…วัดโน่น แล้วก็ วัดนี่…
…เหตุโน้น แล้วก็ ผลนี้…
เขาสร้างทฤษฎี กฎของตัวเอง…ขึ้นมากมายหลายข้อ
…จากประสบการณ์ 1 ช่วงไม้บรรทัดของเขา…
…
เขาแอบชอบเด็กผู้หญิงในหมู่บ้านคนหนึ่ง…
…แต่เขายังไม่แน่ใจตัวเอง…เท่าไหร่นักหรอก
จะให้แน่ใจได้อย่างไรล่ะ…
…เขายังไม่ได้วัดความยาวนิ้วนางข้างซ้ายของเธอเลยนี่
นา…
ถ้ามันเกิดยาวเกิน 2.85 นิ้วล่ะ จะทำยังไง…
…เขาเริ่มกลุ้มใจ…
…
“นี่เธอ…ชั้นขอวัดนิ้วนางข้างซ้ายของเธอหน่อยได้ไหม?”
เขารวบรวมความกล้าแล้วตัดสินใจขอเธอตรงๆ
…
“จะวัดไปทำไมล่ะ?” เธอถาม
…
“เอ่อ…”
“…คือว่าชั้นรู้สึกว่าชั้นชอบเธอน่ะ แต่ยังไม่แน่ใจตัวเองเท่าไหร่ก็
เลย อยากใช้ไม้บรรทัดวัดดูให้แน่ใจ”
เขาบอกความจริงด้วยแก้มแดงระเรื่อ สีหน้าเขินอายเล็กน้อย
…
“เอาไม้บรรทัดเธอมาสิ” เธอขอ
…
เขายื่นไม้บรรทัดพลาสติกส่งให้เธอ…
…เธอรับมันไป แล้วทาบมันลงบนนิ้วนางข้างซ้าย…
…เขาตื่นเต้น อยากรู้ความยาวของนิ้วเธอไวไว
…เธออมยิ้ม ใบหน้ามีความสุข…
…
“ยาวเท่าไหร่เหรอ?…” เขาถามอย่างตื่นเต้น
…
เธอหันมายิ้ม…
แล้วหักไม้บรรทัดพลาสติกของเขาเป็นท่อนๆ
…จนมันกลายเป็นเศษพลาสติกชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“2.9 นิ้ว…แล้วยังไงเหรอ?…แต่เธอรู้ไหม…ว่าฉันก็ชอบเธอนะ”
เธอบอกกับเขา
…

เธอชอบใจลูกโป่งของเธอทุกใบ
…จะเรียกว่าหวงแหนก็ได้…
ก็เธอเคยชินกับมันแล้วนี่นา…
เจ้าใบใหญ่รูปช้างสีฟ้า นั่นก็ชอบ
ใบเล็กรูปพระจันทร์เสี้ยวสีเหลืองนวล นี่ก็น่ารัก
ไหนจะ เจ้าหัวใจสีชมพูอวบอ้วนนี่อีก…
เธอรักมันทุกใบ เท่าๆกับชีวิตของเธอเลยนะ
…
อันที่จริง…
เธอเองก็ใช่ว่าไม่อยากลองลงมาเดินบนพื้นดินหรอกนะ
แต่ลูกโป่งแต่ละใบของเธอมันบอบบางเสียเหลือเกิน…
…เธอไม่เชื่อว่าใครจะดูแลมันได้ดีเหมือนเธอหรอก
เธอจึงไม่คิดที่จะฝากมันให้ใครช่วยถือ หรือแม้แต่สัมผัสมันใกล้ชิด
เลยสักครั้ง

…เธอพึงพอใจให้มันเป็นสิ่งสวยงามที่อยู่ไกลตาแก่ผู้คนอื่น
เช่นเดียวกับสัมผัสแห่งการก้าวเดินบนพื้นดิน ที่อยู่ห่างไกลจาก
เธอเช่นเดียวกัน
…
เธออยากลองเดินบนพื้นดินดูบ้าง
… แต่หากมันต้องแลกด้วยการปล่อยลูกโป่งของเธอให้ลอยล่อง
ไปบนฟ้าแล้วล่ะก็
เธอเลือกที่จะล่องลอยบนฟ้าต่อไปดีกว่า…
…เธอคิดเช่นนั้น…
…

…
ภาพของนักกายกรรมเสี่ยงตายที่เขาเห็นในทีวีตอนเด็ก
…ที่เขาเคยคิดว่าชีวิตนี้ ถ้าเลือกได้…
อาชีพนี้คงเป็นอาชีพสุดท้ายที่จะเลือกเป็น…
เขากลัว หวาดหวั่นใจ…
…แต่ก็ตื่นตาตื่นใจ และเก็บมันไปฝันในยามหลับ…
หลายต่อหลายคราว…
…จนกระทั่งเขาเริ่มไต่เส้นลวด…
…
การย่างเท้าไปบนเส้นลวดเล็กๆ แต่ละก้าว
อันตราย ท้าทาย เสี่ยง…
แม้เขาจะเดินไปอย่างเดียวดาย ดูไม่ต่างจากครั้งที่เดินบนผืนดิน
ผืนหญ้านัก
…แต่ในใจเขากลับเปี่ยมความหมาย…
รับรู้ถึงคุณค่าของแต่ละก้าวเดินอย่างแท้จริง
…สิ่งสำคัญที่เขาเชื่อมั่น…
และมันทำให้เขาทรงตัวบนเส้นลวดบางๆ ได้อย่างมั่นคง
…เขาบอกว่า…
มันคือ…
การที่เขาเชื่อมั่นว่าเส้นลวดเล็กๆ ที่เขาเหยียบย่างอยู่นี้
ก็ส่งพลังศรัทธาที่จะประคับประคองชีวิตของเขาไว้เช่นเดียวกับ
ศรัทธาของเขาที่มีต่อมันเช่นกัน
…อาจฟังดูน่าขำ…
…คุณว่าไหม?…
…
ข้อยืนยันต่อความคิดของเขา ก็ล้วนเป็นประสบการณ์ของเขาเอง
แรกๆ ที่เขาหัดไต่ลวด เขาพลัดตกลงมาหลายครั้ง
ศรัทธาและความหมายแห่งย่างก้าวมันยังไม่เกิดขึ้นในใจเลย
…นั่นทำให้เขาต้องเจ็บปวด …เกิดบาดแผลมากมาย
…
เขาลองผิดลองถูกอยู่หลายหน
…เปลี่ยนเส้นลวดหลายขนาด
…ปรับความตึงหย่อนของมัน
…ปรับจังหวะการก้าวเดิน
…หรือแม้แต่เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย…(อันนี้เขามารู้สึกภายหลังว่า
เขาช่างงี่เง่าเหลือเกิน)
…ก็นั่นแหละ มันจบลงด้วยบาดแผลและความเจ็บปวดทุกทีไป
…จนเขาเรียนรู้ที่จะมีศรัทธา…
…และตระหนักในความหมายของแต่ละก้าวย่าง…
…
เขาจึงเริ่มเดินได้คล่องแคล่วขึ้น
…
ทุกวันนี้เขาใช้เวลาของชีวิตส่วนใหญ่อยู่บนเส้นลวด
เขามีความสุข และไม่กลัวมันอีกต่อไปแล้ว…
…

เป็นเวลานานที่ดอกไม้ดอกแล้วดอกเล่า
ผลิกลีบ …เบ่งบาน …โรยร่วง
ดอกไม้ดอกใหม่ มีเสียงไพเราะมอบแด่เธออยู่เสมอ
…บางเวลา
เธอนึกถึงเสียงเพลงของดอกไม้แห่งวันวาน…
…กังวานแว่วในหู…
ใสเย็น และรื่นรมย์
แต่นั่นมิอาจดึงเธอจากเสียงเพลงจากดอกไม้แห่งปัจจุบันได้หรอก
…
เธอเชื่อว่า…
เวลาที่เธอได้ฟังเสียงแห่งมวลดอกไม้…
ณ เวลาแห่งความสุขเสนาะนั้นเอง
เธอควรรับความสุขเกษมจากมันจนเต็มปรี่
…แต่อย่าได้คิด…
จะเก็บเสียงเหล่านั้นไว้
เพียงเพื่อหวนระลึกในวันพรุ่ง
…ด้วยเธอมิอาจเลียนเสียงแห่งดอกไม้ได้หรอก…
…
เธอ… หลงรักเสียงแห่งดอกไม้…
แต่เธอมิได้จดจำท่วงทำนองของมัน
…เพราะดอกไม้…
ผลิกลีบ …เบ่งบาน …โรยร่วง
…
เธอเพียงแต่ชอบฟัง
และมาที่สวนดอกไม้ทุกบ่าย…
…เท่านั้นเอง…
…