สมัยหนุ่มๆ คุณพ่อฉันเป็นนักวิ่ง
…ท่านชอบวิ่งร้อยเมตร…ตามประสาคนหนุ่มที่รักความเร็ว
…ที่จริงท่านเคยบอกว่าอยากเป็นนักแข่งรถฟอร์มูล่าวันมากกว่า

…ฉันว่ายน้ำเก่งตั้งแต่เด็กๆ
เพื่อนๆ ชอบล้อเลียนว่าฉันเป็นนางเงือกบ้างล่ะ…
หาว่าแขนเรียวยาวของฉันเหมือนครีบปลาบ้างล่ะ…

…เขาเป็นแค่เด็กชายตัวเล็กๆ…ที่น่าจะเล่นหุ่นยนต์ หรือตั้งแก็งค์ถีบจักรยานมากกว่า
แต่…เขาไม่ชอบนี่นา…
สิ่งที่เขาชอบ…กลับเป็นไม้บรรทัดพลาสติก…ยาว 1 ฟุต…

…เธอล่องลอยไปบนฟ้า …ขาเธอไม่เคยสัมผัสพื้นผิวดินเลย
เธอมีรองเท้าคู่งามเสียด้วยนะ
…น่าเสียดายที่มันไม่ได้ใช้งานเลยเสียนี่

…แรกเริ่มเดิมที เขาเป็นคนขี้ตระหนก…
เขาตื่นกลัวต่อเรื่องท้าทาย
…หรือแม้เพียงความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยในชีวิต…

เธอ ไปยังสวนดอกไม้ทุกวี่วัน เวลาบ่ายคล้อย ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมหวล…
…แต่ไม่ได้สำคัญกับเธอนัก…
ด้วยเธอมานั่งฟังเสียงของมันต่างหาก