เสียงกริ่งประตูบ้านปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ฝัน เขาชันตัวลุกขึ้นจากโซฟาในสภาพเดิมไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อคืน เสียงเพลงจากซีดีแผ่นคู่นั้นยังคงเล่นวนอยู่อย่างเดิม เขามีนิสัยชอบเปิดเพลงฟังกล่อมนอนแบบที่ให้มันเล่นซ้ำวนไปวนมาแบบไม่กลัวชาวบ้านประณามว่าเปลืองไฟหรือเป็นตัวการก่อปัญหาโลกร้อน

เขาเชื่อของเขาเองว่าโลกน่าเบื่อที่ปราศจากเสียงดนตรีเป็นปัญหาใหญ่โตยิ่งกว่าเรื่องโลกร้อนเสียอีก และเสียงเพลงเพราะๆ ก็อาจช่วยให้โลกเย็นลงได้ เขาลุกขึ้นไปเบาเสียงเพลง มองดูนาฬิกาที่ข้างฝาเห็นเข็มชี้บอกเวลาสิบโมงกว่าแล้ว เขาสบถในใจเมื่อนึกสงสัยว่าใครกันที่มากดกริ่งหน้าบ้านเขาแต่วันขณะเดินงัวเงียไปดูคำเฉลยที่รออยู่อีกฟากของรั้วบ้าน

“มีพัสดุส่งด่วนถึงคุณครับ ช่วยเซ็นต์รับหน่อย ตรงนี้นะครับ”

พนักงานไปรษณีย์นั่นเอง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาประหลาดใจเท่ากับพัสดุชิ้นใหญ่ที่แม้ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าข้างในต้องเป็นกีตาร์แน่ๆ ด้วยรูปทรงของหีบห่อนั้นไม่อาจคาดหวังเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก เขาไม่แน่ใจนักว่าพัสดุนั้นส่งผิดบ้านหรือไม่จึงตรวจดูชื่อที่อยู่ผู้รับให้แน่ใจก่อนเซ็นต์รับ บนกล่องกีตาร์นั้นระบุชื่อผู้ส่งว่า “นางสาววิญญาณ” โดยไม่ระบุที่อยู่ผู้ส่ง ถึงเวลานี้ไม่มีเรื่องอะไรในโลกที่เขาต้องตื่นตระหนกหรือประหลาดใจอีกแล้ว เขาหิ้วกล่องกีตาร์กลับเข้าบ้านก่อนจะนั่งลงตรงโซฟาแล้วบรรจงแกะกระดาษห่อและเปิดมันออกมาดู

กีตาร์โปร่งตัวเดิมที่คุ้นตาของสาวน้อยเมื่อคืน (แน่นอนว่าเป็นตัวเดียวกับที่เขาสะพายอยู่บนหน้าปกซีดีแผ่นคู่นั้นด้วย) อยู่ในกล่องกระดาษใบนั้น เขาหยิบมันขึ้นมาพลิกดูไปมาพลางนึกสงสัยว่าทำไมเธอถึงส่งมันมาให้เขากันนะ มันเป็นกีตาร์โปร่งลายไม้ที่ดูเรียบหรูมีชาติตระกูล บนเฟร็ตมีรอยสึกเล็กน้อยตามตำแหน่งต่างๆ ที่บ่งชี้ว่าเจ้าของเดิมไม่ได้ซื้อมันมาเก็บสะสมไว้บนหิ้ง แต่กระนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่และดูแลรักษามันเป็นอย่างดี เขาทาบนิ้วลงและลองดีดปรับตั้งสายก่อนพบว่ามันถูกปรับเสียงให้พร้อมเล่นอยู่แล้ว มีเพียงตัวเขานั่นเองที่ไม่พร้อมสำหรับมัน เท่าที่จะนึกได้ในเวลานั้นเขาเล่นเพลงสี่คอร์ดหากิน “ได้อย่างเสียอย่าง” ของอัสนีวสันต์ ไปสองสามท่อนก่อนจะหงุดหงิดกับนิ้วแข็งๆ ที่ร้างเลือนจากการเล่นดนตรีมากว่าสิบปี เขาวางมันลงก่อนจะดูในกล่องกระดาษและพบว่ามีโปสการ์ดแนบมาด้วยหนึ่งใบ บนกระดาษแผ่นนั้นมีข้อความเขียนด้วยลายมือน่ารักของหญิงสาวคนเดียวกับบนปกซีดี

“ฉันแค่ให้คุณยืมนะ อีก 40 วันนับจากนี้ช่วยเอามาคืนและเล่นเพลงของคุณให้ฉันฟังหน่อย จะรออยู่ที่ๆ เราพบกันค่ะ – Soul”

เขาอมยิ้มกับข้อความของสาวซาตาน ถึงเวลานี้เขารู้สึกว่าเธอไม่ใช่วิญญาณ ผีสางหรือผู้มาเยือนจากนรก เธอเป็นแค่นักดนตรีข้างถนนขี้เล่นที่อาจหาความสุขให้ชีวิตด้วยการเล่นสนุกกับชีวิตของผู้ฟังผู้หมองเศร้าผู้ผ่านทาง เขากลับคิดว่านี่เป็นเรื่องดีๆ ในชีวิตที่เกิดขึ้นกับเขาในรอบหลายๆ เดือนเลย

อาจไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกแล้วที่เขาจะต้องตั้งคำถามหรือสืบเสาะหาที่มาของซีดีประหลาดแผ่นนั้น เวลานี้เขากลับนึกอยากเล่นกีตาร์ตัวที่เธอส่งมาให้เป็นเพลงได้ตามที่เธอร้องขอ เขานึกเอาเองว่าเธอคงไม่ชื่นชมกับเพลงแนวจิ๊กโก๋อกหักนักหรอก เพราะผู้หญิงค่อนโลกคงไม่ได้หวังให้คนมาร้องเพลงจีบด้วยเพลงอย่าง “ก็เคยสัญญา” หรือ “หัวใจสะออน” แต่นาทีนี้เขายังนึกไม่ออกว่าช่วงเวลา 40 วันที่เธอเปิดโอกาสให้เขาตีสนิทกับกีตาร์ของเธอจะเพียงพอให้เขาฝึกปรือฝีมือให้สามารถเล่นเพลงอะไรให้เธอฟังได้บ้าง เอาเข้าจริงๆ เขาก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอชอบฟังเพลงแนวไหน เมื่อคืนนี้เพลงที่เธอเลือกเล่นให้ได้ฟังก็หลากหลายเหลือเกิน ทั้งเพลงคลาสสิค เพลงไทยสตริงยุคเก่า เพลงบลูส์ยุคโบราณ ทั้งหมดนั้นดูคล้ายเบาะแสที่ไม่มีจุดร่วมอื่นใดนอกจากกีตาร์ตัวนี้ เขาลุกไปเร่งเสียงเพลงจากซีดี เดินไปชงกาแฟดำที่เขาดื่มเป็นกิจวัตรยามตื่นนอน หยิบกล่องซีดีแผ่นคู่นั้นมานั่งดูที่โซฟาตัวเก่า

เขาเลื่อนปกกระดาษที่สอดอยู่ในกล่องซีดีออกมาดู มันเป็นกระดาษปอนด์คล้ายสมุดวาดเขียนที่ใช้ในชั่วโมงศิลปะสมัยเด็ก พับเป็นสองทบด้านหน้าปกเป็นรูปของเขาสะพายกีตาร์พร้อมตัวหนังสือเขียนชื่อนามสกุลของเขาด้วยลายมือของผู้หญิงอย่างที่เขาเห็นในแสงสลัวเมื่อคืน เขาพลิกดูด้านหลังปรากฏว่าเป็นพื้นที่สีขาวว่างๆ มีตัวหนังสือเล็กๆ เขียนด้วยลายมือเดียวกันตรงด้านล่างว่า “Stairway to Heaven Record” เขาคุ้นหูกับชื่อค่ายเพลงนี้แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหน

เมื่อเขากางหน้าปกออกมาดูด้านในก็พบข้อความภาษาอังกฤษเขียนด้วยลายมือเดิม

…
There’s a lady who’s sure
All that glitters is gold
And she’s buying a stairway to heaven
When she gets there she knows
If the stores are all closed
With a word she can get what she came for
And she’s buying a stairway to heaven
…

เขาไม่เข้าใจในความหมายของข้อความเหล่านั้นนัก “บันไดสู่สรวงสวรรค์?” บางทีอาจเป็นบทกวีหรือเนื้อเพลงที่เธอแต่ง หรืออาจเป็นข้อความจากหนังสือหรือหนังเรื่องที่เธอชอบก็เป็นไปได้ เขาเอนหลังพิงโซฟา เหลือบมองดูถ้วยกาแฟเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งจิบไปแค่คำเดียว แต่พอเอื้อมคว้าถ้วยกาแฟมาจิบก็พบว่ามันเย็นชืดไปแล้ว เขายกถ้วยขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างเซ็งๆ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าเขาน่าจะลองค้นหาในอินเตอร์เน็ตดูเกี่ยวกับ “บันไดสู่สวรรค์” ของเธอ แต่เนื่องจากเพิ่งยกเลิกบริการอินเตอร์เน็ตไปเพราะบ้านที่อยู่ใกล้หมดสัญญาเช่าเต็มที เขาตัดสินใจอาบน้ำแต่งตัวแบบเร็วๆ และออกเดินไปร้านเน็ตคาเฟ่ละแวกบ้านพร้อมกับซีดีแผ่นนั้น

เขาเคาะแป้นพิมพ์ป้อนข้อความ “Stairway to Heven” ลงไปยังหน้าเว็บกูเกิ้ลก่อนกดปุ่มค้นหา

ไม่นานผลการค้นหาก็ปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอว่า “พบ 2,830,000 รายการ สำหรับคำว่า stairway to heaven” เมื่อไล่สายตาดูก็พบว่ามีลิงค์เชื่อมต่อไปยังวิดีโอ ชื่อ “stairway to heaven” อยู่ 4 รายการ นอกจากนั้นก็เป็นลิงค์ของเว็บไซต์ขายแผ่นดีวีดีเถื่อน ซึ่งโฆษณาขายซีรี่ย์สเกาหลีเรื่อง “ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า (Stairway to Heaven)” ถัดลงไปเป็นลิงค์ของเว็บไซต์รวบรวมเนื้อเพลงแห่งหนึ่งที่ระบุว่า เพลง “Stairway to Heaven” เป็นของศิลปินชื่อแปลก “Led Zeppelin” เขาเดาว่าเธอคงไม่ใคร่นิยมดูซีรี่ย์สเกาหลีเหมือนสาวรุ่นสมัยใหม่ทั่วไปเป็นแน่ จึงเลือกคลิกดูเว็บเนื้อเพลงและกดดูลิงค์วิดีโอที่ระบุชื่อเพลงและศิลปินตรงกัน

ลางสังหรณ์ของเขาถูกต้องเมื่อพบว่าข้อความที่เธอเขียนไว้ด้านในปกซีดีนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเพลง “Stairway to Heaven” เป็นของศิลปิน “Led Zeppelin” นั่นเอง เขาคว้าหูฟังที่วางอยู่บนเคสคอมพิวเตอร์ตรงหน้ามาครอบหูก่อนกดย้อนคลิปวิดีโอที่เปิดไว้ก่อนหน้าซึ่งเล่นนำไประหว่างที่เขานั่งอ่านเนื้อเพลงอยู่นั่นเอง

มันเป็นคลิปวิดีโอยาวแปดนาที ขึ้นต้นด้วยภาพขาวดำของผู้ชายสี่คนที่ดูคล้ายนักดนตรียุคบุปผาชน และตัวหนังสือ Led Zeppelin ที่ด้านบนมีสัญลักษณ์แปลกๆ ที่เขาไม่เข้าใจความหมายอยู่ด้วย เพลงค่อยๆ บรรเลงโดยเริ่มจากอินโทรเสียงกีตาร์ใสๆ สำเนียงที่ฟังแล้วรู้ทันทีว่าเป็นเพลงเก่าแน่ๆ ประกอบกับภาพนิ่งของชายทั้งสี่ฉายประกอบเพลงคล้ายการฉายสไลด์ ดนตรีบรรเลงไปเรื่อยๆ เบาๆ วนๆ ประกอบกับเสียงร้องที่ดูเศร้าๆ ชอบกล จนกระทั่งถึงนาทีที่สี่กว่าๆ ดนตรีจึงเริ่มเร่งจังหวะให้แน่นขึ้นด้วยเสียงกลอง ก่อนจะส่งเข้าสู่ท่อนโซโลกีตาร์อันแสนเร่าร้อนในตอนท้ายของนาทีที่ห้า แล้วบทเครื่องดนตรีทุกชิ้นรวมถึงนักร้องนำก็ระเบิดพลังดึงเอาเขาที่นั่งฟังอยู่ขนลุกเกรียวกับเสียงที่ก้องอยู่ในหูของเขาเพียงผู้เดียวในร้านเน็ตแห่งนั้น ก่อนที่บทเพลงจะปลดปล่อยให้ทุกสิ่งคลี่คลายในประโยคสุดท้ายที่ว่า “And she’s buying a stairway to heaven.”

“เธอซื้อบันไดไปสู่สรวงสวรรค์” ..งั้นหรือ? เขานึกสงสัยในความหมายของเพลง หยิบเศษกระดาษและปากกาที่ทางร้านวางให้ลูกค้าจดโน้ตข้างจอมาเขียนชื่อ “Led Zeppelin” เก็บใส่กระเป๋า เขาร้องขอพนักงานร้านว่าต้องการปรินท์เนื้อเพลงดังกล่าวและสั่งพิมพ์หน้าเว็บเนื้อเพลงนั้น ก่อนจะลุกไปจ่ายเงินและเดินออกไปจากร้าน

เขามุ่งหน้าไปต่อยังร้านขายซีดีเพลงในห้างสรรพสินค้าใหญ่กลางเมืองที่ร้อยวันพันปีเขาจะเฉียดเท้ามาเดินสักหนหนึ่ง หลังจากละลานตากับชั้นวางซีดีเพลงเต็มร้านที่เขามั่นใจว่าคงไม่มีทางหาซีดีที่เขาต้องการเจอเป็นแน่ เขาตัดสินใจควักเอากระดาษโน้ตไปถามหาซีดีของ Led Zeppelin เอากับพนักงานที่เคาน์เตอร์

“โหพี่..วงนี้โคตรเก่าแล้วนะ ที่ร้านนี้ไม่มีหรอกค่ะ” พนักงานหญิงวัยละอ่อนที่แต่งหน้าทำผมเหมือนนักร้องเกาหลีบอกกับเขา

“ร้านออกจะใหญ่ ทำไมไม่มีล่ะ” เขาถาม

“ก่อนนี้ก็เคยเห็นเถ้าแก่เค้าเอามาวางให้ฝุ่นจับอยู่อ่ะนะ แต่ขายไม่ออกคงโดนตีคืนบริษัทไปหมดแล้วล่ะหนูว่า” เธอจีบปากจีบคอตอบด้วยเสียงดัดจริต

“’งี้ก็แย่เลยสิ เอ๊ะ..ว่าแต่หนูรู้จักได้ไงน่ะ เพลงเก่าขนาดนี้ เก่งนะเนี่ยเรา สมแล้วที่ทำงานร้านซีดี”

“ไม่เก่งอะไรหรอก พอดีเตี่ยหนูเค้าชอบฟังไอ้วงที่พี่หาอยู่น่ะ เห็นซื้อเก็บไว้เต็มบ้านเลย เพลงอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่เห็นรู้เรื่อง” เธอตอบเซ็งๆ

“จริงสิ ถ้าพี่จะขอยืมซีดีของวงนี้จากคุณพ่อหนูหน่อยจะเป็นไปได้ไหม” เขาเอ่ยปากแม้คิดว่าคำขอออกจะเกินไปสักหน่อย

“โหย ไม่ไหวมั้งพี่พ่อหนูโคตรหวงของสะสมอ่ะ แต่ถ้าพี่อยากได้จริงๆ หนูแอบเอามาก๊อปปี้ให้พี่เอามั้ย แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนา” เธอยื่นข้อเสนอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ยังไงล่ะ พี่อยากได้จริงๆน่ะ ไหนจะให้ทำอะไร” เขาถาม

“พี่ซื้อซีดีวง Super Senior ชุดใหม่ให้หนูแผ่นนึงได้ป่ะ หนูโคตรอยากได้แต่ยังเก็บตังค์ไม่ครบซักทีอ่ะ แล้วเดี๋ยวหนูจิ๊กของพ่อมาก๊อปให้ โอเคป่ะ” เธอแย้มข้อแลกเปลี่ยน

“โธ่เอ๊ยวัยรุ่นไทย หนูเดินไปหยิบมาเลยดีกว่า แล้วหนูจะเอามาให้พี่ได้เมื่อไหร่ล่ะจ๊ะ” เขาโล่งใจในข้อเสนอ

“พรุ่งนี้พี่มาเอาที่นี่ได้เลย แต่ซื้อให้หนูวันนี้เลยตกลงไหม”

พนักงานสาวไทยใจเกาหลีเดินไปหยิบซีดีวง Super Senior จากชั้นโชว์ที่ตกแต่งอย่างเด่นอลังการและมีเด็กสาววัยรุ่นหลายคนรุมถ่ายรูปกับแผ่นป้ายพลาสติกรูปนักร้องขนาดเท่าตัวจริงตรงกลางร้าน ผมจ่ายเงินค่าซีดี Limited Edition เกือบแปดร้อยบาทซื้อมันให้กับเธอ ใจหนึ่งก็กังวลเล็กน้อยว่างานนี้จะโดนเด็กหลอกหรือเปล่า หากวันพรุ่งนี้เธอไม่ก๊อปซีดีของพ่อมาให้จะทำยังไงได้ แต่ถึงตอนนี้ก็สายเกินกว่าจะเปลี่ยนใจแล้ว ได้แต่หวังว่าเกาหลีจะมีวัฒนธรรมการรักษาคำพูด เพื่อว่าจะซึมซับมาถึงวัยรุ่นไทยอย่างเธอ เขาขอแลกเบอร์โทรศัพท์กับเด็กสาวคนนั้นไว้เพื่อโทรยืนยันในวันพรุ่งนี้

“พี่ปิ๊งหนูอ่ะดิ กะจะโทรจีบหนูใช่ม้า อย่างพี่หนูก็โอนะ มีใครบอกป่ะว่าพี่หน้าคล้ายซีวอน” เธอแหย่เขาระหว่างกดเบอร์โทรเธอลงมือถือเขา

“เจ้าชู้แต่เด็กนะเรา ไม่โทรไปจีบหรอกน่า อย่าเบี้ยวซีดีพี่ก็แล้วกัน” เขาใช้คำว่าเจ้าชู้แม้ในใจนึกถึงคำว่าแรด

เด็กสาวกล่าวขอบคุณพร้อมสัญญาว่าจะก๊อปซีดีพ่อมาให้เขาให้จงได้ เธอดูจะดีใจกับซีดีที่เขาซื้อให้ราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ เขานึกขำระหว่างที่ออกจากห้างใหญ่นั้น

มันเป็นเวลาหัวค่ำที่ปรกติเขามักจะเลือกแวะไปนั่งกินดื่มที่ร้านเหล้าประจำใกล้บ้าน หลังจากที่บริษัทที่เขาทำงานอยู่ปิดกิจการไป ไม่นานแฟนสาวที่คบหาดูใจก็เลือกทิ้งชายที่ไม่มีอนาคตอย่างเขาไปมีคนอื่น เขาตั้งใจว่าเมื่อบ้านที่เขาเช่าอยู่หมดสัญญาลงในเดือนหน้า เขาจะย้ายกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เรียบง่ายกว่าเดิมในชนบท ระหว่างนี้ที่พอจะมีเงินเก็บสะสมอยู่บ้างจากช่วงที่กิจการงานรุ่งเรืองในยุคฟองสบู่ เขาเลือกแลกเปลี่ยนมันกับสุราในยามค่ำคืน เพื่อการเริ่มต้นสิ่งใหม่บางทีเหล้าก็เป็นเครื่องชำระล้างชีวิตหม่นๆ ของเขาได้ดีทีเดียว

เขาไปถึงร้านตอนเกือบสองทุ่ม และเลือกนั่งที่ประจำซึ่งพนักงานร้านแทบจะปักป้ายชื่อเขาไว้ที่โต๊ะอยู่แล้ว พนักงานเอาวิสกี้ของเขาที่เปิดทิ้งไว้ที่ร้านมาให้พร้อมโซดาน้ำแข็ง ร้านยังมีลูกค้าอยู่เพียงไม่กี่คน เขานึกถึงเพลงที่ได้ฟังเมื่อตอนบ่าย กำลังคิดว่าจะลองถามหาจากพนักงานร้านว่าหากที่ร้านมีช่วยเปิดให้ฟังหน่อยได้ไหม แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากถามกับใคร เสียงอินโทรที่เขาจดจำได้ดีของเพลงบันไดสู่สรวงสวรรค์นั้นก็เริ่มบรรเลง เขาตกใจเล็กน้อยและหันไปเห็นรอยยิ้มของเจ้าของร้านที่ยืนอยู่ตรงเครื่องเล่นเพลง เขายิ้มตอบก่อนหันมองไปรอบๆ ร้านเพื่อดูปฏิกริยาของลูกค้าโต๊ะอื่นๆ

วินาทีนั้นเขาแอบหวังจะได้เห็นแม่สาวซาตานเจ้าของกีตาร์ตัวนั้นนั่งหลบอยู่มุมใดมุมหนึ่งของร้าน แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเขาเห็นแต่ลูกค้าที่นั่งกินดื่มและสนทนากันโดยไม่มีใครสนใจฟังเพลงที่กำลังเปิดอยู่นั้นเลย เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม หลับตาลงดื่มด่ำกับเสียงดนตรี จินตนาการว่าตัวเองค่อยๆ ก้าวย่างไปบนขั้นบันไดสู่สวรรค์ทีละขั้นๆ

เขาตัดสินใจได้แล้วว่าควรจะหัดเล่นกีตาร์เพลงอะไรให้เธอฟัง ในอีกสี่สิบวันข้างหน้าที่จะได้พบกัน

…

=== โปรดติดตามตอนจบ หากคิดว่าน่าติดตาม ===

หมายเหตุท้ายตอน

• คลิปวิดีโอเพลง Stairway to Heaven หากขี้เกียจหาในกูเกิ้ลแบบเขาในเรื่อง คลิกดูได้ที่นี่
• เรื่องราวเกี่ยวกับวง Led Zeppelin (since 1968) อ่านได้ที่นี่
• เนื้อเพลง Stairway to Heaven และ รูปประกอบ เครดิตจากที่นี่
  

I went down to the crossroad
fell down on my knees
I went down to the crossroad
fell down on my knees
Asked the lord above “Have mercy now,  save poor Bob if you please”

…

เธอไล่นิ้วไปตามเฟร็ตกีตาร์ตัวเดิมอีกครั้ง คราวนี้เธอเล่นเพลงบลูส์ที่เขาไม่คุ้นหู แม้เสียงร้องเธอจะสดใสคล้ายนักร้องสาวบอสซ่าที่นิยมกันอยู่ช่วงนี้ แต่ท่วงทำนองเพลงกลับแผงไว้ด้วยสำเนียงหม่นเศร้าคล้ายคนผิดหวังในรักเสียมากกว่า ตาของเธอพริ้มหลับจนไม่อาจเดาได้ว่าเธอกำลังรู้สึกเช่นไรในตอนนี้ เขายืนฟังเพลงที่ไม่รู้จักนั้นจนจบ ปรบมือให้กับเธอและเอ่ยชม

“เพราะจังเลย เพลงอะไรเหรอครับ”

“เพลงเก่ามากแล้วค่ะ ตั้งเจ็ดสิบกว่าปีแล้วล่ะ ชื่อ Crossroad ของ Robert Johnson ค่ะ” เธอตอบ

“โห เจ็ดสิบกว่าปีเลยเหรอ ก่อนพ่อผมเกิดอีกนะเนี่ย ไปขุดมาเล่นได้ยังไงน่ะ” เขาตกใจเล็กน้อยกับอายุอานามของเพลงที่เพิ่งฟัง แม้จะคิดอยู่แล้วว่าเป็นเพลงเก่าแต่ก็ไม่คิดว่าจะเก่าขนาดนั้น

“คุณชอบไหมล่ะ นี่แหละเพลงที่ซาตานที่สี่แยกนี้มอบให้กับฉัน” เธอหวนกลับไปพูดถึงเรื่องที่คุยค้างไว้อีกครั้ง

“ซาตานมอบให้กับคุณ คุณหมายถึงซาตานที่ตรงข้ามกับพระเจ้าน่ะนะ” เขาทวนคำอย่างประหลาดใจ

“ก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าเขาอยู่ตรงข้ามกับอะไร ชั้นถือพุทธ ไม่รู้เรื่องเทวากับซาตานมากนักหรอกนะ ถ้าพุทธประวัติก็คงพอได้อยู่” เธอตอบทีเล่นทีจริง

“ผมก็ไม่ได้รู้เหมือนกันแหละ ได้ดูแค่จากหนังแผ่นที่ทอมแฮงค์เป็นพระเอกคอยถอดรหัสดาวินชี่น่ะ” เขาเฉลยปูมหลังความรู้หางอึ่งให้เธอรู้

“ถ้าคุณชอบมันล่ะก็ ชั้นมีอะไรจะให้คุณด้วยล่ะ” เธอพูดพลางย่อตัวและล้วงมือลงไปในย่ามที่วางพิงเสาไฟอยู่ตรงพื้น

เธอยื่นกล่องซีดีให้เขาแผ่นหนึ่ง เขารับมาพลิกดูหน้าปกแล้วก็ต้องตกตะลึงอย่างมาก มันเป็นซีดีแผ่นคู่หน้าปกเขียนด้วยลายมือน่ารักแบบเด็กผู้หญิงว่า “King Of The Delta Blues Singer Volume I และ II”

สิ่งที่อยู่บนหน้าปกซึ่งทำเอาเขาอ้าปากค้างและขนลุก คือ รูปขาวดำภาพของตัวเขาเองสะพายกีตาร์ที่หน้าตาเหมือนกับที่อยู่ในมือเธอตอนนี้ไม่ผิดเพี้ยน หนำซ้ำชื่อของศิลปินบนหน้าปกยังเป็นชื่อ-นามสกุลเต็มๆ ของเขาเสียอีก (แน่นอนว่าตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยออกอัลบั้มเพลงมาก่อนแน่ๆ)

“เฮ้ยยยยยยย นี่มันอะไรเนี่ย รูปผม ชื่อผมนี่หน่า” เขาหน้าถอดสี อุทานเสียงดัง

เธอยิ้มแทนคำตอบ เขาลังเลใจว่ากำลังเจอผีสาวนักดนตรีหลอกตอนตีสองหรือกำลังอยู่ในความฝันกันแน่ ใจนึงอยากจะโยนซีดีทิ้งและใส่เกียร์หมาวิ่งกลับบ้าน แต่อีกใจกลับอยากทำความรู้จักแม่สาวคนนี้ให้มากกว่านี้ ประกอบกับแข้งขาที่สั่นไหวแม้ไร้เรี่ยวแรงเสียแล้ว เขาจึงหมดทางเลือกจำต้องยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิม เวลาเดียวกันนั้นเธอพริ้มตาลงและเริ่มเล่นกีตาร์อีกครั้ง

หนนี้เป็นครั้งแรกที่เขาไม่มีสมาธิตั้งใจฟังเพลงของเธอ สมองมันตื้อและมึนงงไปหมด ความคิดเรื่องรูปภาพและชื่อของตัวเองบนหน้าปกซีดีที่เธอให้มันวนเวียนในหัว คล้ายดาวบริวารโคจรรอบตัวเขา เป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะมีภาพถ่ายของเขา โอเคล่ะ สำหรับยุคสมัยนี้ที่เธออาจค้นหาชื่อนามสกุลและภาพถ่ายของเขาได้จากอินเตอร์เน็ตแม้เขาไม่ใช่ดาราหรือคนดัง แต่ไม่มีทางเลยที่จะเป็นภาพของเขาสะพายกีตาร์ตัวนั้น และกำลังเล่นมันอย่างได้อารมณ์ขณะถูกลั่นชัตเตอร์ เป็นไปได้ไหมว่าเรื่องประหลาดนี้จะเกี่ยวข้องกับ ‘ซาตาน’ ที่เธอเอ่ยถึงเมื่อครู่ คำถามมากมายถาโถมเข้าหาเขาแบบไม่เกรงใจสติปัญญาที่เพิ่งถูกเผาผลาญไปกับแก้วสุราก่อนหน้านั้น

เขานึกถึงคำถามที่เขาถามเธอขำขำว่า “อย่าบอกนะว่าคุณเป็นซาตาน” แล้วเธอตอบกลับว่า “แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”

“แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”

“แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”

เสียงและภาพรอยยิ้มแฝงแววเจ้าเล่ห์ของเธอตอนเอ่ยประโยคนั้นหลอนอยู่ในหัวเขา

“หรือเธอจะเป็นซาตานจริงๆ วะเนี่ย ชิบหายแล้วไงแล้วกู” เขาสบถในใจ

…

…

“ไม่ชอบเพลงนี้เหรอคะ”

เขาได้สติกลับมาเมื่อได้ยินคำถามของแม่ซาตานสาว เพลงที่เธอเล่นจบแล้วโดยเขาไม่ทันได้ฟังสักแอะ ซีดีแผ่นเดิมยังอยู่ในมือเช่นเดียวกับความตื่นตระหนกที่เกาะแน่นหนึบในใจ เขานึกคำพูดไม่ออก ทั้งที่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เขาแอบคิดจะถามชื่อและขอเบอร์โทรศัพท์เธอเพื่อหวังจะสานสัมพันธ์ในอนาคตด้วยซ้ำ มาตอนนี้ความคิดนั้นกลับระเบิดเหมือนลูกโป่งรูปหัวใจถูกปลายเข็มแหลมจิ้ม ขณะที่เธอบรรจงเก็บกีตาร์ลงกล่องและหยิบย่ามผ้าขึ้นมาสะพายเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน (หรือนรกนะ ถ้าเธอเป็นซาตานจริงๆ แน่นอนว่าเขาทิ้งความคิดที่จะไปส่งเธอที่บ้านไปแล้ว)

“คุณจะกลับแล้วเหรอ” เขาถามเสียงอ่อยๆ

“ใช่ค่ะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว ผู้ฟังคนเดียวของฉันก็เอาแต่เหม่อลอยไม่สนใจฟังเพลงชั้นเลยด้วย” เธอตอบด้วยสีหน้าและน้ำเสียงงอนนิดๆ

“ขอโทษครับ ผมมัวคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ” เขาเริ่มกล้าคุยกับเธอเหมือนปรกติ ด้วยน้ำเสียงงอนของเธอนั่นเองที่ทำเอาภาพลักษณ์ซาตานหายไป กลับเป็นสาวน่ารักคนเดิมที่เขาอยากรู้จัก

“คุณชื่ออะไรเหรอครับ” เขาตัดสินใจถามในที่สุด

“ชั้นชื่อ‘โซล’ค่ะ ไม่ใช่คนเกาหลีนะคะ โซลในความหมายของแนวเพลงโซลน่ะ” เธอตอบ

“โซลที่สะกด Soul ที่หมายถึงวิญญาณน่ะเหรอ” เขาถามเกรงๆ

“สะกดอย่างนั้นแหละ ส่วนความหมายก็แล้วแต่คุณจะแปลก็แล้วกันค่ะ” เธอยิ้มรับคำถามที่ไม่ใช่มุกตลกของเขา

“ผมชื่อ.. เอ่อ….. แต่คุณคงรู้แล้ว” เขาคิดจะแนะนำตัว แต่เมื่อนึกได้ว่าเธออาจจะรู้จักเขาดีกว่าที่เขาคิดจึงพูดไม่ออก

“ชั้นรู้ชื่อคุณแล้วล่ะ ก็อยู่บนปกซีดีนั่นไม่ใช่หรือไง” เธอยิ้มยกนิ้วชี้ขึ้นส่งสัญลักษณ์จุ๊ๆ ที่ปากเหมือนนักมวยเหรียญทองโอลิมปิก นั่นทำเอาเขาเสียวสันหลังวาบอีกหน

“ผมจะมีโอกาสได้เจอคุณอีกไหมเนี่ย” เขาถามสองจิตสองใจ ด้วยอยากสานสัมพันธ์หากเธอมิใช่ซาตานสาวเจ้าเสน่ห์

“แน่ใจนะว่าคุณอยากเจอชั้นอีกน่ะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

“เอ่อ……” เขาพูดไม่ออกคล้ายน้ำลายจุกคอ

“เอา เป็นว่าคุณกลับไปฟังเพลงในซีดีก่อนก็แล้วกัน เราอาจได้เจอกันอีกหรือไม่เจอกันอีกเลยก็ได้ ตอนนี้ชั้นยังบอกไม่ได้หรอก แต่หวังว่าคุณจะชอบเพลงที่ชั้นเล่นและชอบเพลงในซีดีที่ชั้นให้นะคะ ขอตัวกลับก่อนล่ะ บ๊ายบายนะคะ”

เธอบอกลาแล้วหันหลังเดินไปตามถนน ทิ้งให้เขายืนนิ่งตัวแข็งคล้ายหินต้องคำสาปอยู่ ณ ที่ตรงนั้น มองดูเงาของเธอค่อยๆ เลือนหายไปตามความมืดและระยะห่างที่เพิ่มขึ้นตามย่างก้าว ท้องถนนเงียบสงัดราวกับทุกสิ่งหยุดยืนไว้อาลัยแด่ความสัมพันธ์ประหลาดโลกที่เพิ่งผ่านพ้นไปของเธอกับเขา กว่าจะได้สติและคลายมนตราของซาตานสาวก็ปาไปหลายนาทีหลังจากนั้น

ซีดีแผ่นคู่นั้นยังอยู่ในมือของเขาเช่นเดิม

นี่ไม่ใช่ความฝัน และซาตานที่เขาเคยรู้จักในหนังฝรั่งก็ไม่น่ารักเพียงนี้

เขาเดินกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือตรงดิ่งไปยังวิทยุ แกะกล่องซีดีนั้นออกแล้วใส่แผ่นลงในเครื่องเล่น หย่อนร่างเหนื่อยล้าเอนหลังลงบนโซฟาตัวโปรด แล้วหลับใหลไปกับเสียงเพลงจากซีดีประหลาดแผ่นนั้นที่ได้รับจากเธอ

=== โปรดติดตามตอนต่อไปหากคิดว่าน่าติดตาม ===

———————————————

หมายเหตุท้ายตอน

Robert Johnson นักดนตรีบลูส์ผิวสีในยุค 1930’s ที่เล่นกีตาร์ไม่ได้เรื่อง แต่กลับเล่นกีต้าร์บลูส์ได้ระดับเทพเจ้าภายในระยะเวลา 40 วันที่เขาหายตัวไป เลื่องลือกันว่าเขาขายวิญญาณให้กับซาตานเพื่อแลกกับความสามารถในการเล่นกีตาร์ อัลบัม The Delta Blues Singer Volume I และ II เป็นอัลบั้มที่กล่าวขานกันว่า “นักดนตรีบลูส์ทุกคนต้องฟัง” ถูกรวบรวมและวางจำหน่ายในยุค 60’s หลังจากเขาเสียชีวิตกว่ายี่สิบปี ++ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่ ++

เพลง Crossroad ของ Robert Johnson ++ ฟังได้ที่นี่ ++
รูปประกอบจาก wikipedia.org

———————————————-

หลังจากวันที่เขาพบว่าความสุขในการทำงานที่เคยทำของตัวเองลดน้อยลง ความสุขที่เคยมีให้กับคนในครอบครัวของเขาลดน้อยลง และความสุขที่ตัวเขาเองมีเริ่มน้อยลง เขาเลือกแก้วเหล้าเป็นดั่งจิตแพทย์ส่วนตัวเพื่อบำบัดรักษาอาการเสื่อมถอยของความสุขให้ตนเองทุกค่ำคืน

ในค่ำคืนหนึ่งที่เขาเมามายจากการจ่อมจมตัวเองอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ในร้านเหล้าเล็กๆ ที่ป้ายชื่อเก่าจนแทบอ่านไม่ออก สะกดด้วยภาษาอังกฤษวิบัติว่า “Happyness” ราวกับจะสะท้อนถึงความสุขฉาบฉวยและดูปลอมๆ ที่เขาได้รับผ่านการกรอกน้ำเมาหลากหลายขนานลงคอตั้งแต่ช่วงค่ำจนถึงเวลาที่ร้านปิด

สมัยยังเด็กเขาเคยขำกับคำโฆษณาของเบียร์ยี่ห้อหนึ่งที่อวดอ้างว่าเป็น “ความสุขที่คุณดื่มได้” มาถึงวันนี้เขากลับต้องขำตัวเองที่ตกเป็นทาสความสุขชั่วครั้งชั่วคราวที่เคยเหยียดหยันในวัยเยาว์

เขาจ่ายเงินแก่บริกรท่าทางง่วงนอนที่รอคอยเก็บสตางค์ลูกค้ารายสุดท้ายโดยไม่ลืมที่จะทิปตอบแทนการอยู่รอคอยลูกค้านั่งนานอย่างเขา เด็กสาวพยายามปิดบังอาการง่วงและยิ้มรับ เขาลุกจากที่นั่นและออกเดินกลับบ้านที่ห่างไปไม่ไกล

การเดินเท้ากลับบ้านในยามค่ำคืนเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาชอบแม้หลายคนอาจมองว่าเป็นอันตราย แต่ย่างก้าวบนเส้นทางเงียบสงบกลับสู่บ้านเป็นเหมือนการใคร่ครวญชีวิตในหนึ่งวันของเขาที่ผ่านมา เขาฮัมเพลง “ถนนนี้กลับบ้าน” เพลงไทยในยุคเก่าของวงแมคอินทอช อยู่ในใจคล้ายการฟังวอล์กแมน นานเท่าไหร่แล้วที่เขาเฉยชาต่อเรื่องราวของโลกที่ดำเนินอยู่ ต่อข่าวพาดหัวบนหน้าหนังสือพิมพ์รายวัน ต่อราคาน้ำมันทองคำและดัชนีตลาดหุ้น ต่อข่าวฉาวดารานักร้อง ต่อความวุ่นวายและแย่งชิงอำนาจทางการเมือง

ตรงสี่แยกแห่งนั้น เขาเห็นเธอสะพายกีตาร์โปร่งยืนพิงเสาไฟ เสียงเพลงคลาสสิค “A Lover’s Concerto” ของบาค พริ้วไหวล่องลอยมาตามทางเดินร้างผู้คนบนถนนกลับบ้านเส้นเก่าด้วยสำเนียงกีตาร์เสนาะหู แม้เขาไม่ได้รู้ในศาสตร์และศิลป์ของกีตาร์มากไปกว่าการใช้ชีวิตวัยรุ่นเพียงช่วงหนึ่งกับการหัดเล่นมันเพื่อหวังใช้จีบสาวร่วมรุ่นที่เขาตกหลุมรักเหมือนเช่นเด็กหนุ่มทั่วไป แต่เขาก็รู้ได้จากการฟังว่าฝีมือกีตาร์ของเธอจัดว่ายอดเยี่ยมมาก เยี่ยมในระดับที่เขาอาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตฝึกฝนจึงจะเทียบได้

หากโลกนี้พลิกกลับตาลปัตรให้ผู้หญิงหัดเล่นกีตาร์เพื่อจีบผู้ชายแล้วล่ะก็ เสียงเพลงของเธอจะได้รับความรักจากเขาเป็นแน่

เขาหยุดยืนตรงหน้าห่างเธอไม่กี่ก้าว ได้เห็นใบหน้าเจ้าของเสียงเพลงนั้นชัดเจนขึ้นใต้แสงไฟถนน ผมยาวของเธอถูกรวบแบบลวกๆ ดวงหน้าเธอทำให้เขาย้อนคำนึงถึงรักแรกในสมัยเด็ก นักเรียนหญิงร่วมชั้นที่เขาแอบปลื้มและเป็นแรงขับให้เขาหัดเล่นกีตาร์เพื่อหวังชนะใจเธอ

เขาหูแว่วเหมือนจะได้ยินเสียงกีต้าร์สี่คอร์ดเพลง “ได้อย่างเสียอย่าง” ของอัสนี-วสันต์ ที่เขาหัดเล่นเป็นเพลงแรกด้วยเหตุผลค่อนข้างงี่เง่าเพียงเพราะว่ามันเป็นเพลงที่ใช้คอร์ดง่ายๆ สำหรับมือใหม่ มีแค่ C Am Dm G7 สี่คอร์ดเท่านั้น สมัยนั้นเขาไม่เดียงสาต่อเนื้อหาเพลงว่าความหมายของเพลงมันช่างไม่ได้เหมาะในการใช้เล่นจีบสาวแม้แต่น้อย

“คุณเล่นกีตาร์เก่งจัง เพลงเพราะมากเลยครับ” เขาได้สติ ปรบมือและเอ่ยปากชมฝีมือกีตาร์ของสาวน้อยที่สี่แยกหลังจากจบการบรรเลงเพลง

“ขอบคุณค่ะ คุณอยากฟังเพลงอะไรหรือเปล่า ขอได้นะคะ” เธอยิ้มตอบและเอ่ยปากถาม

“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเพลงนักหรอก ยิ่งเพลงคลาสสิคแบบที่คุณเล่นเมื่อกี้ผมก็แค่บังเอิญรู้จักจากหนังฮ่องกงเรื่องนึงที่เคยดูเท่านั้นเอง ไม่รู้จะขอเพลงอะไร” เขาตอบแบบไม่วางฟอร์มว่ารู้เรื่องเพลงคลาสสิคที่เขาไม่สันทัดแม้เพียงนิด ไร้ประโยชน์จะแสร้งทำเป็นชายผู้ปราดเปรื่องกับเธอผู้นี้

“งั้นฉันเลือกเล่นเพลงนี้ให้คุณแล้วกัน” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แล้วเริ่มบรรจงพรมนิ้วลงบนสายทั้งหก คราวนี้เธอเล่น “ถนนนี้กลับบ้าน” ของวงแมคอินทอชที่เขาเพิ่งฮัมไปก่อนหน้านี้ เขาแปลกใจที่เธอสามารถร้องและเล่นเพลงนี้ได้ เพราะด้วยวัยที่ไม่ได้เกิดร่วมสมัยกับเพลงนี้ ขนาดเขาเองได้ฟังบ่อยๆ สมัยเด็กยังจำเนื้อร้องได้ผิดๆ ถูกๆ ด้วยซ้ำ เขาตกใจเล็กน้อยกับเพลงที่เธอเลือกเล่น เธอรู้ได้ยังไงว่าเขากำลังนึกถึงเพลงนี้อยู่ หรือเธอจะสามารถอ่านความคิดของคนอื่นได้กันแน่นะ

ถนน ถนนนี้กลับบ้าน หนทางที่ผ่านจะไปบ้านของเรา

แม่ไก่บ้านฉันมันออกไข่ทุกวัน ส่วนหมูบ้านฉันมันตัวอ้วนน่าดู

เจ้าแมวบ้านฉันมันชอบจับหนู นกเขาขันกู่ ทุกครึ่งชั่วโมง

ถนน ถนนนี้กลับบ้าน หนทางที่ผ่านจะไปบ้านของเรา

ถนน ถนนนี้กลับบ้าน หนทางที่ผ่าน จะไปบ้านของเรา

ถนน ถนนนี้กลับบ้าน หนทางที่ผ่านจะไปบ้านของเรา

เขาฟังเธอเล่นจนจบ ทึ่งในฝีมือการเล่นกีตาร์ของเธอยิ่งกว่าเพลงแรก แม้จะเป็นโฟล์คซองที่ดูคล้ายเพลงสำหรับมือใหม่หัดเล่น (แน่นอนว่าเพลงนี้ถูกบรรจุอยู่ในหนังสือเพลงสมัยเขาหัดเล่นกีตาร์เสียด้วย) แต่เธอสามารถใส่รายละเอียดและลูกเล่นเทคนิคแพรวพราวจนเพลงมีสีสันและชีวิตชีวาขึ้นมากมาย อย่างที่หากว่าวงแมคอินทอชเจ้าของเพลงได้มาฟังก็ยังต้องประหลาดใจ

“ทำไมคุณเลือกเล่นเพลงนี้ล่ะ” เขาเอ่ยถาม พยายามไม่แสดงสีหน้าแปลกใจให้เห็น

“ไม่รู้สิ ก็เราอยู่บนถนน แล้วคุณก็กำลังเดินกลับบ้านมั้ง” เธอตอบยิ้มๆ

“ก็ถูกนะ แต่ทำไมไม่เป็นเพลงอื่นล่ะ อย่าง Take me home, Country road นั่นก็ถนนกลับบ้านเหมือนกันนี่คุณ” เขาเริ่มถามยวน ในใจยังคงสงสัย

“ก็ตอนนี้เราอยู่ชนบทกันเสียที่ไหนล่ะ กลางเมืองออกอย่างนี้ไม่เห็นจะ Country road เลย” เธอให้เหตุผลที่ฟังดูเข้าที แต่ไอ้เพลงถนนที่กลับบ้านที่เธอเล่นมันก็ชนบทยิ่งกว่าอีกนี่หว่า มีหมูหมากาไก่ว่อนในเนื้อเพลงเต็มไปหมด เขานึกขำอยู่ในใจ แต่ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเธอแล้ว เธออาจมีเหตุผลที่ไม่อยากให้เขารู้ก็เป็นได้

“คุณเคยได้ยินเรื่องของซาตานที่สี่แยกไหม” เธอถาม

“คิดว่าไม่เคยนะ ซานต้า ซาตานอะไรจะมาอยู่ที่สี่แยกนี่ อย่าบอกนะว่าคุณเป็นซาตาน” เขาแปลกใจกับคำถามของเธอที่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“แล้วถ้าใช่ล่ะคะ” เธอยิ้มแล้วเริ่มขยับนิ้วเล่นกีตาร์เพลงต่อไป

=== โปรดติดตามตอนต่อไปหากคิดว่าน่าติดตาม ===

———————————————

หมายเหตุท้ายตอน

• เนื้อเพลง “ถนนนี้กลับบ้าน” ของวง “แมคอินทอช”  อัลบั้มวันนี้ยังมีเธอ (พ.ศ.2526) เครดิตที่นี่
  

• A Lover’s Concerto อยู่ในหนังฮ่องกงเรื่อง “Anna Magdalena” ขื่อไทย “หัวใจเธอ หัวใจเรา หัวใจเขา”

———————————————-