…………………………….

ตัดภาพมาที่วัดแห่งหนึ่ง เงียบสงบ ต้นไม้ครึ้ม เสียงนกร้องเป็นระยะ
ที่โบสถ์ มีงานทำบุญเลี้ยงพระ ภาพพระหลายรูปกำลังฉันเพลอยู่
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม

………………………..

“นับจากวันที่ผมเดินจากเจ้าหมาน้อยและเธอคนนั้นมา ผมก็เปลี่ยนไป…”
“คืนวันนั้นผมฝัน”
…………………………….

ภาพตัดมาเป็นความฝันชายหนุ่ม
ชายหนุ่มเดินอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ไกลสุดลูกหูลูกตาเหมือนเคย เขาเดินคนเดียว
เขาเห็นบ้านเล็กๆหลังหนึ่งอยู่ที่สุดเส้นขอบฟ้า

เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มบรรยายประกอบภาพฝัน

………………………..

“ในฝันผมเดินตรงผ่านทุ่งดอกไม้ไปจนถึงบ้านหลังนั้น ยิ่งใกล้เท่าไหร่ผมก็ได้ยินเสียงเปียโนดังขึ้นทุกทีๆ เมื่อถึงบ้านผมเคาะประตู”

“คนที่เดินมาเปิดเป็นคุณป้าของผมนั่นเอง”

…………………….

“เข้ามาสิ…พวกเรากำลังรอเธออยู่นะ” เสียงคุณป้าพูดในฝัน

……………………..

“ผมเดินตามคุณป้าที่จูงมือผมเดินเข้าไปในบ้าน เธอพาผมไปที่ห้องดนตรีของคุณลุง เมื่อเปิดประตูเข้าไปในนั้น ภาพที่ผมเห็น…ก็เป็นภาพที่ผมคุ้นเคยแต่เด็ก คุณลุงนั่งที่เปียโนตัวเก่า กำลังเล่นเพลงโปรดของคุณป้า”
……………………..

คุณลุงหยุดเพลง หันมาพูดกับผม
“กลับมาแล้วรึไอ้หนู…แกรู้มั้ยพวกเรารอแกอยู่ตั้งนาน…มีคนมาหาแกน่ะ”

……………………..

“แต่ผมก็ต้องตกใจเมื่อมองไปที่โซฟา เจ้าหมาน้อยและเธอคนนั้นนั่นเอง”

……………………..

“ในฝันเจ้าหมาน้อยมันดูสะอาดสะอ้านกว่าตอนที่ขอทานอยู่กับผม หมาที่มีเจ้าของเป็นหยั่งงี้นี่เอง ส่วนเธอคนนั้นก็ช่างน่ารักซะเหลือเกิน …ในฝันผมเขินๆที่มีสาวน่ารักๆอย่างเธอมาอยู่ใกล้ๆ”

++++++++++++++++++

“พวกเรากำลังรอคุณอยู่ค่ะ” สาวน้อยยิ้มและพูดกับเขา

“โฮ่ง” เจ้าหมาน้อยเข้ามาพันแข้งพันขาชายหนุ่มแล้วเห่า

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” ชายหนุ่มถาม

เธอลุกจากโซฟาเดินมาหาเขา แล้วก้มลงลูบหัวหมาน้อย ก่อนจะเงยหน้าตอบยิ้มๆ

“ก็เจ้านี่แหละค่ะ รบเร้าให้ฉันมา…มันบอกฉันว่าคุณแต่งเพลงรักค้างไว้เพลงหนึ่ง…เป็นเพลงที่เพราะที่สุดในโลก คุณสัญญาว่าจะให้มันได้ฟังก่อนใคร มันบอกว่าอยากให้ฉันได้ฟังเป็นคนแรกด้วย”

++++++++++++++++++

ชายหนุ่มตีสีหน้าเขินอายอย่างเห็นได้ชัด

เสียงคุณลุงพูดขึ้น
“มา…มานั่งนี่เล่นให้ฟังหน่อยสิ ลุงก็อยากฟังเป็นคนแรกเหมือนกันนา”
“ป้าก็อยากฟังเหมือนกันจ้ะ” เสียงคุณป้าที่นั่งโซฟาอยู่พูด

……………………………..

“ผมตรงไปนั่งลงที่เปียโน บรรจงร่ายนิ้วลงบนคีย์ … ที่จริงเพลงที่ผมแต่งยังไปไม่ถึงไหนเลย แต่ในฝันผมกลับเล่นเพลงที่สุดแสนจะไพเราะ ทุกท่วงทำนองส่งให้คนที่ได้ฟังล่องลอยไปในความงามแห่งรักและเสียงดนตรี… ผมเองก็ได้ฟังเพลงนี้เป็นคนแรกกับเขาด้วยเหมือนกัน”

“เมื่อเล่นเพลงจบ ทุกคนปรบมือให้กับผม… ผมหันมาโค้งคำนับหนึ่งที เธอเดินเข้ามาหาผม สวมกอดผมแล้วพูดเบาๆข้างหูผมว่า”

“เพลงของคุณเพราะมากค่ะ”

“ในฝันตัวผมเบาโหวง หมดเรี่ยวแรง หัวหมุนติ้ว…ทั้งเขินทั้งดีใจ ผมกอดเธอ ตั้งใจจะบอกความในใจว่าผมชอบเธอแต่ก็ไม่กล้า…”

“…แล้วผมก็ตื่นขึ้น”

+++++++++++++++++++

ตัดภาพกลับมาที่กำแพงวัดด้านหนึ่ง เป็นที่เก็บอัฐิของผู้ล่วงลับ ชายหนุ่มนั่งคุกเข่าอยู่ตรงช่องเก็บอัฐิช่องหนึ่ง ตรงหน้ามีดอกไม้ธูป
เทียน เขากำลังไหว้
………………………………

ผมเผ้าที่เคยยาวรุงรัง ตอนนี้ถูกตัดจนสั้นและหวีเรียบร้อย เขาไม่ได้สวมหมวกแล้ว แต่ยังคงสะพายย่ามใบเก่าอยู่

………………………………

ตัดภาพมาเป็นชายหนุ่มเดินอยู่ในซอย คนพลุกพล่าน เขาเลี้ยวขึ้นไปในอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง กดลิฟท์
ระหว่างรอลิฟท์เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มบรรยาย

“ผมเลิกใช้ชีวิตขอทานมาได้ระยะนึงแล้ว… อย่าถามเหตุผลของผมเลย เอาเป็นว่านับตั้งแต่ผมตื่นจากความฝันวันนั้นก็แล้วกัน”

………………………………

ลิฟท์มา ผู้ชายกับผู้หญิงคู่นึงถือถุงร้านวิดีโอ เดินออกจากลิฟท์ไปด้วยกัน เขาเดินสวนเข้าในลิฟท์กดปิดประตู
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มบรรยาย

“ผมเช่าห้องเล็กๆที่นี่เป็นที่พัก ผมเลิกเร่ร่อนนอนตามข้างถนนแล้ว…”

……………………………

ชายหนุ่มก้าวเข้าห้อง ปิดประตูใส่กล้อง

……………………………

เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มบรรยาย ภาพตัดมาที่หน้าตึกซีพีทาวเวอร์

ชายหนุ่มเล่นดนตรีอยู่หน้าตึกเหมือนเคย แต่คราวนี้ไม่วางหมวกไว้ตรงหน้าแล้ว

“หลังจากวันนั้นผมก็เริ่มเขียนเพลงเป็นจริงเป็นจัง เริ่มด้วยเพลงที่ผมได้ยินในฝันนั่นแหละ …หลังจากนั้นดูเหมือนความคิดในการเขียนเพลงมันจะลื่นไหลไม่มีสิ้นสุด… เพลงแล้วเพลงเล่า ผมได้เจอกับพี่คนนึงที่หน้าตึกตรงสีลม ตรงที่ผมเคยขอทานกับเจ้าหมาน้อยนั่นแหละ”

…………………………..

ภาพหนุ่มออฟฟิศคนนึงหยุดฟังเพลงเขา บุ้ยใบ้คุยอะไรกับเขาสักพัก ก่อนจะยื่นนามบัตรแผ่นเล็กๆให้

“พี่เค้าเป็นลูกค้าผมมานานแล้ว ผมจำได้ดี แต่วันนั้นเป็นครั้งแรกที่เราได้คุยกัน…ทั้งทั้งที่ก่อนหน้านี้เค้าก็อุดหนุนผมมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว อาจเป็นเพราะวันนั้นผมเล่นเพลงของผมให้ฟังฟรีๆ ไม่วางหมวกขอทานแลกเปลี่ยนแล้วล่ะมั้ง…”

“วันนั้นผมแค่คิดว่า เป็นขอทานมาหลายปี น่าจะมีอะไรตอบแทนลูกค้าประจำมั่ง เลยไปนั่งเล่นเพลงให้พวกเค้าฟังฟรีๆ ถือเป็นโบนัสพิเศษฐานที่อุดหนุนกันมานาน”

“ผมบอกเค้าว่าทำไมวันนี้ถึงไม่รับเงิน …พี่เค้าชอบใจผมมาก เค้าให้นามบัตรผมมา บอกว่าเปิดร้านอาหารอยู่ เขาชอบเพลงที่ผมแต่งมากอยากให้ผมไปเป็นนักดนตรีประจำที่นั่น…”

“ผมจึงมาเป็นนักดนตรี นักเขียนเพลงจนถึงวันนี้”

+++++++++++++++++++

ตัดภาพมาที่สวนลุม ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงม้านั่งตัวเก่า ช่วงใกล้ค่ำตรงนั้นไม่มีใครเดินผ่านไปมาเลย มีเขานั่งอยู่คนเดียว เขาหยิบเมาท์ออแกนมาเป่า
เสียงเมาท์ออแกนบรรเลงเพลงที่เขาเล่นเปียโนในฝัน กล้องจับภาพเขานั่งหลับตาเป่าอยู่อย่างนั้นจนจบเพลง
เสียงวอยซ์โอเวอร์เขาคิด

“เพลงที่ผมแต่งในฝันนี้ผมไม่เคยเล่นให้ใครฟัง ตั้งใจไว้ว่าจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าหมาน้อย อยากให้มันได้ฟังคนแรก”
………………………………

เสียงปรบมือดังหลายครั้ง ชายหนุ่มหันไปมอง พบสาวน้อยคนนั้น ยืนอยู่จูงเจ้าหมาน้อยมาด้วย

“เพลงเพราะมากๆเลยค่ะ…ชั้นชอบมาก” เธอบอก

หมาน้อยเข้ามาหาเขา สะบัดหางไปมา

“ขอชั้นนั่งด้วยคนได้มั้ยคะ?” เธอถาม

เขาขยับที่นั่งให้เธอ หมาน้อยนอนหมอบลงใต้ม้านั่งนั้น

“เล่นเพลงที่คุณแต่งอีกสิคะ…ชั้นอยากฟัง”
……………………………….

กล้องค่อยๆแพนออกมุมกว้าง และสูงขึ้นเหนือยอดไม้ตรงม้านั่งนั้น
เสียงเมาท์ออแกนชายหนุ่มคลอเบาๆและค่อยๆเบาลง
………………………………..
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม
………………………………..

“ผมได้บอกคุณไปรึยังนะ…ว่าตอนนี้ผมเจอสิ่งที่ผมตามหาแล้ว…”

………………………………..

ภาพมืด ขึ้นเครดิตท้ายเรื่องประกอบเสียงเมาท์ออแกนเพลง
‘นานเหลือเกิน’ ของ อัยย์
………………………………..
+++++++++++++++++++
จบบริบูรณ์
+++++++++++++++++++

…………………………….

ภาพมัวๆ ค่อยๆ ชัดทีละน้อย
รุ่งเช้า ริมฟุตบาทใกล้ร้านวิดีโอ
ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้น
เสียงผู้หญิง(พนักงานร้านวิดีโอ)พูด

………………………..

“ตื่นแล้วเหรอคะ”

…………………………

กล้องมุมสายตาชายหนุ่มหันไปด้านข้าง
ภาพที่เห็นเป็นหญิงสาวสวมเครื่องแบบร้านเช่าวิดีโอ
แสงแฟลชสว่างวาบหนึ่งครั้ง
ถนนและตึกแถวตรงฟุตบาทหายไปหมด
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าชายหนุ่มตอนนี้กลับเป็นภาพทุ่งดอกไม้ไกลสุด ลูกหูลูกตาเหมือนภาพฝันเมื่อคืนวันก่อน
หญิงสาวคนเดิมยังนั่งอยู่ข้างๆ เค้าตรงนั้นเอง ที่ต่างจากฝันคือ ณ เวลานี้ตัวเขาเป็นคนไม่ได้เป็นหมา
เธอยิ้มและพูดกับเขา

…………………………

“นี่หมาของคุณหรือคะ”

………………………….

แสงแฟลชวาบอีกครั้ง
ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม

มุมกล้องเปลี่ยนเป็นมุมกว้าง เห็นภาพเขาและเธอนั่งอยู่ริมฟุต
บาท มีหมาน้อยนอนหลับปุ๋ยยังไม่ตื่นอยู่ข้างๆ
เสียงเธอพูดอีกครั้ง

…………………………..

“ขอโทษนะคะ นี่หมาของคุณหรือคะ?”

“ผมไม่ใช่เจ้าของมันหรอกครับ เราเป็นเพื่อนกัน” ชายหนุ่มตอบ

“มันเป็นหมาไม่มีเจ้าของน่ะครับ ผมกะมันก็ช่วยกันตามหาเจ้าของมาเป็นปีๆ แล้ว แต่ตอนนี้มันบอกผมว่ามันไม่ต้องการหาเจ้าของที่แท้จริงแล้ว…เมื่อวานมันขอให้ผมเป็นเจ้าของมันน่ะครับ”

“แต่ผมก็บอกมันไปว่าผมเป็นเจ้าของมันไม่ได้ เพราะผมเป็นเพื่อนมัน” ชายหนุ่มพูดต่อ

“อย่าบอกนะครับว่าคุณคือเจ้าของตัวจริง”

“แล้วถ้าชั้นเป็นเจ้าของตัวจริงล่ะคะ…”

“ถ้าเป็นหยั่งงั้น ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันจะจำคุณได้รึเปล่านะครับ …เพื่อนผมมันแปลก มันบอกว่ามันจำอะไรเกี่ยวกับเจ้าของมันไม่ได้เลย”
…………………………..

ทั้งคู่เงียบ
หญิงสาวเริ่มมีน้ำตาซึมๆ
ขณะเดียวกันหมาน้อยก็ตื่นขึ้น

…………………………..

มุมกล้องเปลี่ยนเป็นมุมสายตาของหมาน้อยค่อยๆ หันมองคนทั้งสอง
แสงแฟลชสว่างวาบ

ภาพที่ปรากฏต่อหน้าหมาน้อย เป็นภาพชายหนุ่มและหญิงสาวนั่งข้างๆ กันท่ามกลางทุ่งดอกไม้เหมือนในฝันวันก่อน แต่ตอนนี้มันเป็นหมาไม่ใช่เป็นคน
ทั้งคู่มองดูที่มัน

ชายหนุ่มพูดขึ้นว่า “ไอ้หนู…เจ้าของตัวจริงของแกมาตามแล้ว”

แสงแฟลชสว่างวาบอีกครั้ง
ภาพกลับมาเป็นริมฟุตบาทที่เดิม

เธอยิ้มให้มัน ยื่นมือมาลูบหัวและดึงตัวมันเข้าไปกอด
เธอตัวสั่น ร้องไห้แบบไม่อาย

…………………………..

ตัดภาพเป็นภาพขาวดำ(ความคิดในหัวหมาน้อย)
เป็นภาพอดีตที่ตั้งแต่มันเจอกับชายขอทานเป็นครั้งแรก จนร่วมใช้ชีวิตขอทานด้วยกัน ตัดมาให้เห็นทีละฉากๆ

เสียงวอยซ์โอเวอร์หมาน้อยบรรยาย ประกอบ

……………………………

“ผมพยายามทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของผมนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ในช่วงเวลาที่ผ่านมาซึ่งผมพยายามตามหาเขา แต่ผมนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก …แต่ที่เคยบอกว่าระบบความทรงจำผมไม่ดีนั้น มันคงไม่ถูกซะทีเดียว”

“เพราะวันนี้ ผมสามารถจำทุกๆเหตุการณ์และช่วงเวลาที่ผมอยู่กับชายขอทานที่วันนี้ผมอยากให้เค้าเป็นเจ้าของผมจริงๆ ผมจำได้ทุกอย่างเลย มันชัดเจนมากๆ”

“นอกจากนี้ผมยังรู้สึกว่าจมูกเสื่อมๆของผม จะสามารถจำกลิ่นของผู้ชายคนนี้ได้อีกด้วย และผมจะไม่มีวันลืมมันอีก”

……………………………

ตัดภาพกลับมาเห็นด้านหลังคอของหญิงสาวที่กอดหมาน้อยอยู่
หน้าของหมาน้อยพาดไหล่ของเธอและมองตรงมาที่กล้อง
วอยซ์โอเวอร์หมาน้อยพูดต่อ

…………………………….

“แต่อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมลำบากใจก็คือ วินาทีนี้เอง หญิงสาวที่สวมกอดผมอยู่ หญิงสาวที่ผมไม่มีภาพความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับเธอเลย …แต่เธอทำให้ใจผมสั่น เต้นไม่เป็นจังหวะ”

“มันคือสัมผัสทางจิตใจสินะ …สัมผัสที่ผมเชื่อมาเสมอว่ามีอยู่จริงแต่ในชีวิตนี้ผมไม่เคยรับรู้มันจริงๆเลยซักครั้ง …ที่ใกล้เคียงที่สุดเห็นจะเป็นวันก่อนที่ผมรู้สึกกับชายหนุ่มคนนั้น แต่ความรู้สึกในวันนี้มันช่างยิ่งใหญ่ ราวกับว่าความรักทั้งหมดทั้งปวงในโลกนี้กำลังส่งผ่านมาระหว่างหัวใจของผม และผู้หญิงที่กอดผมอยู่ตอนนี้”

“…ผมพบเจ้าของๆ ผมแล้ว…”
……………………………..

กล้องเปลี่ยนเป็นมุมกว้างขึ้น เห็นด้านหลังของทั้งคู่

ชายหนุ่มหันมองไปที่หมาน้อยซึ่งอยู่ในอ้อมแขนหญิงสาว
เขาไม่พูดอะไร
หมาน้อยมองกลับมา มันพยักหน้าหงึกๆ
ชายหนุ่มหันหน้ากลับมองตรงไปถนน
เขาอมยิ้ม น้ำตาซึม เขาปาดน้ำตาและหันไปพูดกับหญิงสาว

……………………………..

“มันว่าคุณเป็นเจ้าของตัวจริง โลกนี้ก็แปลกนะครับ เป็นเดือนเป็นปีที่มันเฝ้าตามหาเจ้าของกลับไร้วี่แววที่จะได้เจอ”

“…แต่พอวันที่มันตัดสินใจว่าจะไม่ตามหาอีกต่อไป ก็กลับได้เจอเอาง่ายๆ…”

“ดูแลมันให้ดีนะครับ …ที่จริงผมไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้ เพราะผมเชื่อว่าคุณต้องดูแลมันได้ดีกว่าผมอยู่แล้วล่ะ จริงมั้ย…”

………………………………

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน สะพายย่าม สวมหมวก โบกมือบ๊ายบายหญิงสาวและหมาน้อย

……………………………….

“งั้นผมไปก่อนนะครับ ขอให้โชคดี” ชายหนุ่มบอกลาสั้นๆ

“คุณจะไปไหนเหรอคะ แล้วคุณพักที่ไหนชั้นจะตอบแทนอะไรคุณได้บ้าง” เธอถาม

“ผมเป็นขอทานน่ะครับ…นี่ก็ได้เวลาทำงานแล้ว…ผมไม่มีที่พักเป็นหลักแหล่งหรอกครับ…ส่วนเรื่องตอบแทนน่ะไม่จำเป็นหรอก…ที่จริงคุณก็ตอบแทนผมแล้วล่ะ ไปก่อนนะครับ”

……………………………….

กล้องจับภาพชายหนุ่มค่อยๆเดินจากมา เห็นหญิงสาวและหมาน้อยเป็นฉากหลัง
หมาน้อยเห่าเสียงดังหลายครั้ง
เขาดึงปีกหมวกลงมาต่ำ เดินต่อไปไม่หันกลับไปมอง

+++++++++++++++++++
จบตอน 11 โปรดติดตามตอนต่อไป
ตอนหน้าเป็นตอนอวสานแล้วนะค้าบ
+++++++++++++++++++

ยังอยู่ที่ม้านั่งในสวนลุมเหมือนเดิม
ชายหนุ่มหยุดเป่าเพลงแบบชะงัก หันหน้ามองหมาน้อย

………………………..

“ชั้นเป็นเจ้านายของแกไม่ได้หรอก…”

ชายหนุ่มพูดแล้วเงียบไป หมาน้อยหันมองหน้าชายหนุ่ม

“แกกับชั้นก็เป็นเหมือนเพื่อนกันน่ะ ชั้นไม่ใช่เจ้านายแก แกก็ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของชั้น …แต่เราเป็นเพื่อนกัน ชั้นชอบแบบนี้มากกว่า”

“ชั้นเข้าใจว่าแกยังเชื่อในการตามหาเจ้านาย เหมือนที่ชั้นก็ยังตามหาอยู่ เราทั้งคู่อาจจะเหนื่อยกับการเดินทาง วันเวลาที่เนิ่นนานผ่านเดือนผ่านปีล่วงเลย โดยไม่มีวี่แววที่เราจะได้เจอสิ่งที่ว่าเลย มันอาจทำให้แกรู้สึกว่าต้องการจะหยุด”

“เมื่อกี๊แกว่าความรู้สึก…สัมผัสทางใจอะไรของแกนั่นบอกว่าชั้นเป็นเจ้านายแกงั้นเหรอ… เมื่อวันที่เราเจอกันครั้งแรกที่นี่ ตอนนั้นแกเป็นคนบอกชั้นเองไม่ใช่รึไงว่าชั้นน่ะไม่ใช่เจ้าของแกแน่นอน”

………………………..

หมาน้อยหันหน้าหนีชายหนุ่ม กล้องซูมเข้าที่หน้าของมัน
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย

…………………………

“เขาพูดถูก…บางทีเราอาจจะสนิทกันแบบเพื่อนมากกว่าความสัมพันธ์แบบสัตว์เลี้ยงและเจ้าของก็เป็นได้ …ดูเหมือนเขาจะล่วงรู้ความคิดของผมไปซะหมด”

“ถึงเวลานี้ ระบบความคิดความเชื่อของหมาแบบผมดูเหมือนจะพลิกตลบ ไอ้ความเชื่อว่าเกิดเป็นหมาต้องมีเจ้าของ ความคิดที่ว่าผมต้องออกเดินทางตามหาเจ้าของด้วยความรู้สึกและสัมผัสทางจิตใจของผมเอง ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทีละน้อยๆ นับตั้งแต่ผมกับเขาได้ร่วมทางกัน”

…………………………

หมาน้อยลุกยืนหันหน้าหาชายหนุ่มและเห่า
เสียงชายหนุ่มตอบ

………………………….

“แกอยากจะหยุดการตามหาเจ้าของเพียงแค่นี้งั้นเหรอ…”
ชายหนุ่มพูดแล้วถอนหายใจ
…………………………

กล้องจับที่สีหน้าเหม่อลอยของชายหนุ่ม
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของชายหนุ่ม

………………………….

“ในวันแรกที่ผมได้เจอกับเจ้าหมาตัวนี้ สิ่งที่ผมคิดก็คือมันเป็นหมาจรจัดที่น่ารักตัวนึง ผมออกจะขำด้วยซ้ำกับความคิดของมันที่ว่า หมาทุกตัวต้องมีเจ้าของ”

“แต่คุณเชื่อมั้ย…นับวันที่ผมกะมันได้ร่วมทางกันมาเป็นปี ผมเริ่มเชื่อในความคิดของมันแล้ว ผมรู้สึกถึงใจของหมาที่ตามหาเจ้าของ จนบางครั้งผมตั้งคำถามกับตัวเองด้วยซ้ำว่า ไอ้สิ่งที่ผมกำลังตามหามันอยู่เป็นปี …มันอาจจะเป็นหมาซักตัวที่ผมเป็นเจ้าของของมันก็ได้…”

“แต่ในวันที่ผมเกิดศรัทธาแรงกล้ากับการตามหาเจ้าของๆมัน…มันก็กลับบอกว่ามันต้องการหยุดการตามหา และขอให้ผมเป็นเจ้าของๆ มัน”

…………………………

ชายหนุ่มยื่นมือไปลูบหัวหมาน้อยเบาๆ
พูดขึ้นว่า

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน…ได้เวลาทำงานแล้ว ไปกันเหอะ”
………………………….

ตัดภาพไปที่ลานหน้าซีพีทาวเวอร์ ถ่ายจากมุมไกล(อาจมองจากบนสถานีรถไฟฟ้า หรือจากระเบียงตึกฝั่งตรงข้ามถนน
ภาพชายหนุ่มและหมาน้อยกำลังสร้างความบันเทิงให้ลูกค้าที่มาให้เงิน
เสียงเพลงประกอบช่วงนี้เป็นเพลง
“นานเหลือเกิน” ของอัยย์ ในแบบอะคูสติก

………………………….
“ฝันไป…ทุกอย่างที่ผ่านพ้นมา…นั่นคือฝันไป
หัวใจเมื่อไหร่จะหยุดเสียใจ…ในเรื่องเก่า
หนทาง ไม่ห่างแต่อาจแสนไกล…จะไขว่คว้ามา
น้ำตาไม่หมดไปจากหัวใจ…แม้วันเลยผ่าน”
………………………….
“บางสิ่งที่ตามหา…จะไขว่คว้า ยังแสนไกล
บางทีก็อ่อนไหว…จะทนไหม…ไกลเหลือเกิน”
………………………….
“หัวใจต้องการที่จะก้าวไป…แม้ต้องเสียใจ
ถามใจ…สิ้นสุดตรงที่ใด นานเท่าไหร่?”
………………………….
“บางสิ่งที่ตามหา…จะไขว่คว้า ยังแสนไกล
บางทีก็อ่อนไหว…จะทนไหม…ไกลเหลือเกิน”
………………………….

เวลาผ่านแบบรวดเร็ว จากบ่ายกลายเป็นช่วงค่ำ ไฟถนนเปิด
คนที่พลุกพล่านค่อยๆลดลงๆๆ จนในที่สุดก็ไม่เหลือกใครที่นั่นเลย
(ช่วงเวลาเดียวกับที่เพลงจบ)
………………………….

ตัดภาพไปที่ฟุตบาทหน้าตึกแถวใกล้ๆร้านเช่าวิดีโอร้านเดิม ชายหนุ่มกับหมาน้อยนั่งอยู่ด้วยกัน กำลังกินลูกชิ้นและไส้กรอกทอดกันอย่างเอร็ดอร่อย
ชายหนุ่มยื่นไม้ลูกชิ้นป้อนเจ้าหมาน้อย พูดกับมันว่า

……………………………..

“ชั้นตัดสินใจเรื่องที่เราคุยกันตอนกลางวันแล้วล่ะ”

“ชั้นเองก็ดีใจนะที่เวลานี้แกเห็นชั้นเป็นเจ้านายที่แกเฝ้าตามหามานาน แต่ชั้นก็ขอยืนยันแบบเดิมว่ะ…ชั้นชอบแกที่เป็นเพื่อนของชั้นมากกว่าแกที่เป็นสัตว์เลี้ยง… เพื่อนกันไม่ควรมีความเป็นเจ้าของมาเกี่ยวข้อง ชั้นลำบากใจน่ะ …อีกอย่างชั้นก็ไม่มีคุณสมบัติของเจ้านายที่ดีเลยสักนิดเดียว”

“แต่ชั้นก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของแกนะ และก็ดีใจมากด้วยที่ต่อไปนี้แกจะเป็นเพื่อนร่วมทางไปกับชั้นทุกหนทุกแห่ง โดยที่แกจะไม่ตามหาเจ้าของแกอีกต่อไป สำหรับแก ชั้นจะเป็นอะไรก็ช่างแกเถอะ แต่สำหรับชั้นแล้ว…แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้นเสมอ…แกรู้มั้ย?”

………………………………

หมาน้อยเอาคางพาดตักชายหนุ่ม ชายหนุ่มเอามือลูบหัวมันเบาๆ
หมาน้อยเห่า

………………………………..

“แกอยากฟังเพลงที่ชั้นแต่งเมื่อเช้างั้นเรอะ…มันยังไปไม่ถึงไหนเลย ชั้นก็พยายามแล้วแต่ดูเหมือนมันจะยากกว่าที่คิดไว้…ถ้าชั้นแต่งเสร็จเมื่อไหร่ แกได้ฟังเป็นคนแรกแน่นอน ชั้นสัญญา”

………………………………..

+++++++++++++++++++
จบตอน 10 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++

…………………………….

เช้าวันรุ่งขึ้น ภาพพนักงานสาวร้านวิดีโอ มัดผมแบบลวกๆ เหมือนรีบออกจากบ้าน วันนี้เธอไม่สวมเครื่องแบบ

กล้องจับภาพเธอเดินผ่านหน้าร้านและฟุตบาทเดิมเมื่อคืนนี้

ชายหนุ่มและหมาน้อยไม่อยู่ที่นั่นแล้ว
เธอนั่งลงตรงบันไดร้านวิดีโอที่ยังไม่เปิด สีหน้าเหม่อลอยซักพักมีหมาจรจัดผอมแกรนเดินมาหยุดตรงหน้าเธอแล้วนอนหมอบ ที่ขอบตาเธอมีน้ำตาซึมออกมา

เสียงวอยซ์โอเวอร์ของเธอพูดกับตัวเอง

………………………..

“บางทีการตัดสินใจที่ผิดพลาดก็ทำให้ฉันต้องเสียใจ… ที่จริงเมื่อคืนนี้ฉันน่าจะปลุกเค้า”

“หมาบนโลกนี้มีกี่ล้านตัวชั้นไม่รู้หรอก แต่สิ่งที่ชั้นรู้ก็คือหมาแต่ละตัวไม่เหมือนกัน …หากคุณเคยเลี้ยงหมามาก่อน คุณอาจเห็นด้วย หรืออาจเถียงชั้นว่าหมาบางตัวก็เหมือนๆกันก็เป็นได้ …แต่ถ้าคุณรู้สึกกับหมาที่คุณเลี้ยงว่ามันเป็นหมาที่เกิดมาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณ เหมือนกับที่ชั้นรู้สึกกับหมาของชั้นแล้วล่ะก็ คุณต้องเห็นด้วยกับชั้นแน่นอน”

………………………

กล้องเปลี่ยนเป็นมุมข้าง เธอนั่งท้าวคาง มองดูหมาจรจัดตัวนั้นลุก
และก้าวเดินจากไป

………………………

ตัดภาพมาที่ม้านั่งตัวเก่าในสวนลุมฯ
กล้องมุมสายตาของหมาน้อยมองชายหนุ่มจากใต้ม้านั่ง

ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้าง มีสมุดเล่มเล็กวางบนหน้าตัก ปากเป่าเมาท์ออแกนเหมือนซ้อมเพลง สลับกับการคว้าปากกาที่เหน็บไว้ข้างหูลงมาจดอะไรยิกๆลงในสมุด

เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย

ภาพกลายเป็นภาพเบลอๆคล้ายอยู่ในฝัน ทุกอย่างเป็นภาพขาวดำ ยกเว้นเพียงทุ่งดอกไม้ที่มีสีสดของไม้
ดอกนานาชนิด

“เมื่อคืนผมฝันประหลาดๆ ผมฝันว่าผมเป็นคน …ในฝันผมเป็นผู้ชายลักษณะท่าทางคล้ายกับเค้านี่หละ แต่ผมเป็นนักแต่งเพลงไม่ใช่ขอทาน ผมฝันว่าผมเล่นดนตรีอยู่กลางทุ่งดอกไม้ไกลสุดลูกหูลูกตา อ้อ…ผมเห็นเขาในฝันด้วย…ประหลาดไปกว่าผมอีก ในฝันเค้ากลายเป็นหมาตัวนึงที่เผ้าเดินตามผม …เราสองคนหยุดเดินเมื่อผมเล่นจบเพลง

“เค้าซึ่งอยู่ในร่างหมาบอกกับผมว่า …’หมาบางตัวอาจไม่มีเจ้าของก็ได้’ เมื่อพูดจบเค้าหันหลังค่อยๆเดินจากผมไปจนสุดเส้นขอบฟ้า …ขณะเดียวกันนั้นก็มีหญิงสาวคนนึงเดินตรงจากเส้นขอบฟ้าเรื่อยมาถึงตัวผม เธอเข้ามากอดผมและบอกรักผม…แล้วผมก็ตื่นขึ้น”

………………………………

ตัดภาพกลับมาที่ม้านั่งอีกครั้ง เสียงหมาน้อยเห่า
ชายหนุ่มเอาปากกาเหน็บหู หันมาแล้วพูดกับหมา

.……………………………..

“ทำอะไรอยู่เรอะ…ก็แต่งเพลงอยู่งัย แกเคยบอกชั้นบ่อยๆ ไม่ใช่รึไง ว่าชั้นน่าจะลองแต่งเพลง ทีนี้พอชั้นนึกจะแต่งเพลงดันเสือกมาถามอีกว่าทำอะไร”

“ชั้นกำลังแต่งเพลงรักว่ะ…อยู่ดีๆก็นึกอยากเขียนเพลง แต่ชั้นไม่ได้ตกหลุมรักสาวที่ไหนหรอกนะเฟ้ย อย่าเข้าใจผิด”

………………………………

ชายหนุ่มหยิบปากกาจากหูมาเขียนอะไรลงในสมุดอีก เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มบรรยาย

………………………………

“คุณอาจแปลกใจที่วันนี้ผมตื่นมานั่งเขียนเพลง …ผมไม่ได้มีความรักกับสาวที่ไหนหรอก แต่ความฝันเมื่อคืนทำให้ผมรู้สึกอยากเขียนเพลงรักซักเพลง”

………………………………

ภาพตัดมาที่ห้องดนตรี เบลอๆเป็นภาพฝัน ทุกอย่างขาวดำ ยกเว้นดอกไม้ในแจกันหลายๆใบที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบๆห้อง

.……………………………..

“เมื่อคืนผมนอนฝันประหลาดมากๆ ผมฝันเห็นคุณลุงคุณป้าที่ตายจากไป แต่ในฝันผมเป็นหมาตัวหนึ่ง ลักษณะท่าทางเหมือนเจ้าหมาน้อยนี่แหละ ผมนอนหมอบบนพรม ฟังคุณลุงเล่นเปียโนอยู่ในห้องดนตรีที่บ้านท่าน เสียงเพลงของคุณลุงเพราะมากๆ เป็นเพลงที่ท่านแต่งเอง แต่งให้ภรรยาอันเป็นที่รัก ในฝันคุณป้านั่งยิ้มอย่างมีความสุขอยู่บนโซฟา”

“คุณลุงเล่นเพลงจนจบ ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง คุณป้าเดินไปเปิด …คนแปลกหน้าที่มาเยือนเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอน่ารักมาก … ผมประทับใจเธอตั้งแต่แรกเห็น เธอเดินตรงมาและนั่งลงที่ผม…ลูบหัวผมและคว้าตัวผมไปกอด”

“เธอบอกกับคุณลุงคุณป้าผมว่า ผมเป็นหมาของเธอ เธอรักผมมากและตามหาผมมานาน เธอขอผมกลับไปเลี้ยง… คุณลุงคุณป้าโบกมือบ๊ายบายให้ผม เป็นสัญญาณให้ผมไปกับเธอเสีย …ผมเดินตามเธอออกจากประตูห้อง …แต่แล้วนอกประตูห้องนั้นกลับเป็นทุ่งดอกไม้ไกลสุดลูกหูลูกตา เธอจูงผมเดินตามไป ขณะที่เสียงเพลงจากห้องคุณลุงค่อยๆเบาลงทุกๆก้าวที่เดิน”

“แล้วผมก็ตื่นขึ้น”
………………………………

ภาพย้อนมาที่ม้านั่งตัวเดิม
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย

.………………………………

“ในฝันเค้าบอกกับผมว่า ‘หมาบางตัวอาจไม่มีเจ้าของก็ได้’ …บางที การที่ผมคิดเอาเองมาตลอดว่าผมเป็นหมาที่มีเจ้าของ แล้วก็เฝ้าออกตามหาเจ้าของแบบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเค้าคนนั้นเลย นานเป็นปีๆ แบบนี้ มันอาจเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมดของผมเองก็ได้”

“คุณยังจำเรื่องสัมผัสทางจิตใจที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้มั้ย… ทุกวันนี้เสียงในใจของผมมันบอกผมว่า ผู้ชายที่นั่งเล่นดนตรีอยู่ตรงนี้นี่หละ เป็นเจ้าของๆ ผมตัวจริง”

“……บางทีผมน่าจะหยุดตามหา…แล้วบอกเรื่องนี้กับเขาซะที”
………………………………..

+++++++++++++++++++
จบตอน 9 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++

…………………………….

ตัดฉากมาที่ร้านเช่าวิดีโอเล็กๆ กล้องจับภาพมุมสายตาของพนักงาน เดินไปตามชั้นวางวิดีโอรอบๆร้าน หยุดนิ่งและเก็บหนังที่ลูกค้ามาคืนกลับเข้าชั้นทีละม้วนๆ (ใช้เวลาประมาณ 30 วินาที) ไม่มีบทพูด เสียงแบ็กกราวด์เป็นเสียงจากหนังที่เปิดในร้านเบาๆ

กล้องจับภาพจนเธอเดินกลับถึงเคาน์เตอร์ เปลี่ยนมุมกล้องมาเป็นมุมข้างครึ่งตัวของพนักงานสาวในเครื่องแบบ ฉากหลังเป็นร้านที่ว่างเปล่าไม่มีลูกค้า

เสียงวอยซ์โอเวอร์ผู้หญิงพูดขึ้น

.………………………

“ชั้นเป็นพนักงานร้านเช่าวิดีโอนี่มาหลายปีแล้ว การอยู่โดยที่มีหนังมากมายรายล้อมตัวชั้นมันทำให้ชั้นรักและเลือกอาชีพนี้ แม้รายได้มันจะไม่ได้มากมายอะไร แต่ชั้นก็สนุกกับงานมากๆ”

“ชั้นเลือกที่จะทำงานกะกลางคืน เริ่มตั้งแต่ช่วงเย็นๆ จนร้านปิด ช่วงเวลานี้มีลูกค้ามาเช่าหนังไปดูมากที่สุด ทำให้ชั้นได้มีโอกาสเจอลูกค้าดีๆ ได้แนะนำหนังดีๆให้เขาดู…ที่จริงมันไม่ใช่หน้าที่หลักของพนักงานหยั่งชั้นหรอก…แต่ชั้นก็ชอบเวลาลูกค้าได้หนังดีๆ กลับบ้านไปดู”

…………………………….

ฉายภาพเธอ กดรีโมทปิดทีวีที่ฉายหนัง ล็อกกุญแจแคชเชียร์ เก็บกระเป๋าถือเตรียมตัวปิดร้านกลับบ้าน ขณะกำลังจะปิดไฟ
เสียงผู้หญิงอีกคนหนึ่งดังขึ้น

.………………………

“ร้านปิดรึยังคะ เอาหนังมาคืนค่ะ”

……………………….

กล้องเปลี่ยนมุมเป็นมุมสายตาพนักงานสาวมองไปที่ประตูหน้าร้าน
ลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา ยื่นม้วนวิดีโอให้

.………………………

“เช่าเกินเวลาไปสองวันนะคะ ค่าปรับยี่สิบบาทค่ะ”

………………………

ลูกค้าสาวใบหน้าซึมเศร้า ล้วงกระเป๋าถือเอาแบงค์ยี่สิบให้

……………………….

“ขอบคุณค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ”

……………………….

กล้องเปลี่ยนมาถ่ายลูกค้าสาว ค่อยๆเดินออกจากร้าน
แบ็กกราวด์เป็นเคาน์เตอร์และพนักงานสาว ใบหน้าเธอยังซึมเศร้า

.………………………

ตัดมาที่ภาพภายนอกร้านวิดีโอ เวลาประมาณตีหนึ่งได้แล้ว ชายหนุ่มกับหมาน้อยนอนเอกเขนกหลับอยู่ที่หน้าห้องแถวข้างๆ ซึ่ง
ปิดแล้ว ลูกค้าร้านวิดีโอคนเดิมเดินผ่านทั้งสองไปท่ามกลางความมืด ไฟร้านวิดีโอ ค่อยๆ ปิดลงทีละดวงๆ จนมืดสนิทมีเพียงไฟถนนส้มๆ

……………………….

ทุกอย่างเงียบสงบ ภาพพนักงานสาวออกจากร้านล็อกประตูกระจก ดึงประตูม้วนลงมาปิดร้าน

กล้องเปลี่ยนมุมมาเป็นด้านหลังของเธอ ค่อยๆเดินไปตามฟุตบาท ผ่านชายหนุ่มและหมาน้อยที่หลับปุ๋ยไป

กล้องเปลี่ยนมาถ่ายหญิงสาวด้านหน้าแทน เมื่อเดินผ่านทั้งคู่ไปได้ไม่กี่เมตร เธอหยุดเดินและหันหลังกลับไปมองยังสองชีวิตที่หลับไหล นิ่งอยู่อย่างนั้น 10 วินาที

เธอหันกลับ… และออกเดินต่อไป

กล้องตัดกลับมาที่ชายหนุ่มและหมาน้อยที่หลับอยู่ เห็นสาวพนักงานเดินไปไกลลิบๆ สายตา
ภาพค่อยๆมืดลง

………………………..
+++++++++++++++++++
จบตอน 8 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++

…………………………….

ภาพมืด เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม

…………………………….

“ผมเคยได้ยินมาว่า…เวลาที่คนเรามีความสุข ช่วงเวลามันจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว”

…………………………….

ภาพขาวดำ ชายหนุ่มสมัยเด็ก นั่งข้างๆคุณลุงที่ดีดเปียโนอยู่ เด็กยิ้ม
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม

.……………………………

“ผมเชื่อเช่นนั้นจริงๆ…เวลาแห่งความสุขสมัยที่ผมอยู่กับคุณลุง ฟังเพลงของท่าน มันก็ผ่านไปเร็วซะจนผมรู้สึกเสียดายเหลือเกิน”

…………………………

ภาพขาวดำ ตัดมาที่ชายหนุ่มนั่งเป่าเมาท์ออแกนที่ม้านั่งในสวนคนเดียว
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม

.…………………………

“ช่วงชีวิตที่ผมเป็นขอทาน เวลามันผ่านไปอย่างปกติธรรมดา เหมือนความรู้สึกของผมเอง…ที่มันไม่รู้สึกเป็นสุขหรือเป็นทุกข์…ทุกอย่างมันราบเรียบ”

“บางทีไอ้สิ่งที่ผมค้นหาอาจเป็นสิ่งที่นำเอาความรู้สึกอื่นๆ มาสู่ผมก็ได้ อาจจะทำให้ผมเป็นสุข หรืออาจจะทุกข์ …ไม่ใช่อยู่กลางๆแบบนี้”

………………………….

ภาพขาวดำ ตัดภาพการเดินทาง ขอทานตามที่ต่างๆของชายหนุ่มกับหมาน้อย หลายต่อหลายที่

ผมของชายหนุ่มยาวขึ้นทีละน้อย เมื่อตัดภาพเปลี่ยนสถานที่ เช่นเดียวกับเจ้าหมาน้อยที่ตอนแรกได้แต่ยืนแกว่งหางข้างชายหนุ่ม
มันเริ่มชินกับชีวิตขอทาน เริ่มยืนสองขา ผงกหัว พนมมือ กระโดดม้วนหน้าม้วนหลัง ตีลังกา
ตอนนี้มันกลายเป็นหมาขอทานไปเต็มตัว

ภาพคนเดินถนนหยุดดูและให้เงินแก่ทั้งคู่มากมาย โดยเฉพาะเจ้าหมาน้อยที่คนจะเอ็นดูมันเป็นพิเศษ
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มพูดประกอบช่วงนี้

……………………………

“เมื่อเจ้าหมาน้อยมันเข้ามาในชีวิตผม หลายอย่างก็เปลี่ยนไป จากตัวผมคนเดียวก็กลายเป็นเรา…เดินทางเป็นคู่… ผมกะมันไม่ได้อยู่ในฐานะเจ้าของกับสัตว์เลี้ยงเลยแม้แต่น้อย จริงอยู่ที่ผมเป็นคนซื้ออาหารเลี้ยงมันทุกที แต่เงินที่ได้มาส่วนนึงก็ได้จากน้ำพักน้ำแรงของมันเอง …เราเหมือนคู่หูกันมากกว่า ช่วยกันทำมาหากิน มันไม่เก่งเรื่องเงินๆทองๆ ผมก็ดูแลจัดการให้”

“มันเป็นขอทานที่เก่งมากทีเดียว เดี๋ยวนี้มันขยันหาลูกเล่นมาโชว์พวกคนเดินถนน บางครั้งคนสนใจมันมากกว่าเสียงเพลงของผมด้วยซ้ำ”

“เสียดายที่มันไม่เก่งเรื่องเงินๆทองๆ ไม่อย่างงั้นผมเชื่อว่ามันสามารถออกขอทานเองได้โดยไม่มีผม”

………………………………

ภาพมืด เสียงเพลงชวนดิ้นของเอลวิสดังขึ้นอย่างกระชากอารมณ์(ตรงนี้เป็นซาวด์แทร็ก)
ภาพสว่างแล้ว เห็นเป็นขาหมากำลังขยับดิ้นตามจังหวะราวกับแดนเซอร์อาชีพ
กล้องค่อยๆซูมออก จนเห็นว่าสถานที่เป็นลานหน้าซีพีทาวเวอร์สีลมเช่นเคย

ชายหนุ่มยืนเป่าเมาท์ออแกน ตอนนี้ผมของเขายาวถึงกลางหลังแล้ว
หมาน้อยดิ้นสุดชีวิตตามเพลง
หนุ่มสาวชาวออฟฟิศรายล้อมดูหมาน้อยเต้น บางคนแอบขยับแข้งขยับขาตามไปด้วย

เสียงเพลงค่อยๆเบาลง (หมายังเต้นอยู่)
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มทับขึ้นมา

.………………………………

“สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปเมื่อเจ้าหมาน้อยมาเป็นคู่หูผมก็คือเสน่ห์ของสีลมที่ผมเคยบอก… เดี๋ยวนี้เสน่ห์ของสีลมหายไป… ทุกวันนี้เราไม่ใช่คนแปลกหน้าของที่นี่อีกต่อไปแล้ว”

“อีกสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป สำคัญกว่าเรื่องของสีลม นั่นก็คือความรู้สึกของผมเอง”
………………………………

มุมกล้องเปลี่ยนมา เป็นมุมสายตาชายหนุ่ม มองดูหมาน้อยเต้นเอลวิส เห็นขาของหนุ่มสาวออฟฟิศที่ยืนดูอยู่ด้วย
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม

.……………………………….

“ตอนนี้ผมรู้สึกว่าเวลามันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว …ผมมีความสุข…ผมรู้สึกหยั่งนี้จริงๆ”

“แต่น่าเสียดาย เจ้าหมาน้อยและความรู้สึกที่ว่ากลับไม่ใช่สิ่งที่ผมค้นหา ก็เหมือนกับที่ผมไม่ใช่เจ้าของที่เจ้าหมาน้อยมันตามหาเช่นเดียวกัน”

…………………………….

“เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน และผมเองก็เป็นสุขมากไม่แพ้กัน…. แต่การตามหาของเราทั้งคู่ก็ยังต้องดำเนินต่อไป”

……………………………….

+++++++++++++++++++
จบตอน 7 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++

…………………………….

บรรยากาศยามเช้าตรู่
กล้องจับภาพชายหนุ่มเดินอยู่ริมรั้วสวนลุมฯมีหมาเดินตาม
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม

.……………………………

“เจ้าหมาน้อยนี่บอกว่าจะร่วมออกขอทานกับผมด้วย…มันท่าจะบ้า…อาชีพนี้ไม่ใช่ของหมาสักหน่อย แต่ก็น่าแปลกนะที่คนไม่ค่อยอยากจะเป็นขอทานกันเลย ทั้งๆ ที่รายได้ดีจะตาย”

“มันบอกผมว่าถ้าเราทั้งคู่ไปด้วยกัน บางทีอาจช่วยกันหา มันก็หาเจ้านายมัน ผมก็หาอะไรบางอย่างของผม ช่วยๆกันหาอาจดีกว่าก็ได้ …มันยังว่าจะช่วยผมขอทานด้วยนะ”

…………………………….

ชายหนุ่มเดินมาถึงหน้าประตูสวนลุมแล้ว มีพ่อค้าแม่ขายตั้งแผงกันเต็มสะพานปากประตู ชายหนุ่มปักหลักตรงฟุตบาทข้างๆ คอสะพาน ถอดหมวกมาวางที่พื้น แล้วเริ่มบรรเลงเพลง
วันนี้เขาเป่าเพลงจีน”เทียนหมีมี่” ส่วนหมาน้อยยังยืนนิ่งอยู่ข้างๆ หมวกนั่นเอง

กล้องจับภาพบรรดาอาซิ่มอาเจ็ก หญิงชายวัยกลางคนในชุดออกกำลังเริ่มสนใจหยุดฟัง และให้เงินกับเขา
ภาพเดินไปเรื่อยเสียงดนตรีค่อยลงเปลี่ยนเป็นเสียงบรรยายของชายหนุ่ม

.……………………………

“ช่วงเช้าๆ ผมมักจะมาหากินที่นี่ ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพวกที่มาออกกำลังกาย คนพวกนี้มีข้อดีหลายอย่างนะ”

“ข้อแรกเลย เขาไม่รีบร้อน…การออกกำลังยามเช้าเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของเขา ไอ้ความไม่รีบร้อนนี่แหละที่ทำให้เขาหยุดฟังเพลงเพราะๆของผมได้ …คุณเชื่อมั้ย ป้าบางคนให้ตังค์ผมแล้วยังยืนฟังผมเป่าเพลงจีนตั้งสามสี่เพลงกว่าจะเดินไปน่ะ”

“ข้อดีที่สอง ก็คือลุงๆป้าๆพวกนี้มาออกกำลัง พกเงินกันไม่เยอะ และส่วนใหญ่ก็จะมีเศษเหรียญกัน เค้าให้เงินง่าย ไม่เหมือนพวกคนทำงานแต่งตัวหรูหราหรอก…พวกนั้นกว่าจะหาเหรียญบาทได้สักเหรียญ…ล้วงแม่งตั้งแต่หัวจรดตีนนั่นแหละ”

“ข้อดีสุดท้าย อันนี้ผมชอบมาก ลุงป้าพวกนี้เค้าฟังเพลงอมตะ พวกเพลงเก่าๆน่ะ ขุดมาเล่นเถอะรับรองถูกใจ ผมเล่นเพลงเดิมซ้ำๆ ทุกวันเค้าก็ยังชอบ อาจเป็นเพราะเพลงพวกนี้หาฟังยากแล้วด้วยมั้ง… เห็นเขาชอบฟังไอ้เราก็พลอยมีกำลังใจเล่นไปด้วย”

…………………………….

กล้องตัดมาที่หมาน้อยออกเดินจากชายหนุ่มมา(เห็นชายหนุ่มค่อยๆ ห่างออกไป)
ระหว่างเดินข้ามสะพานเข้าประตูสวนลุมคนเดินเฉียดไปมาเยอะแยะ
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย

.……………………………

“เขาพูดถูก…อาชีพขอทานไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่นึกจะทำก็ทำได้ ยิ่งเป็นหมาอย่างผมนะคงได้แต่ขอของกินอย่างเดียว…คนเค้าคงไม่ให้เงินกับหมาหรอก…นี่เองสินะเขาถึงพูดเรื่องศักดิ์ศรีขอทานอะไรนั่นบ่อยๆ ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจนักหรอกแต่วันนี้เริ่มเข้าใจแล้ว”

“ดนตรีที่เขาเล่นช่างน่าทึ่งเหลือเกิน เรียกว่าพรสวรรค์เลยก็ได้ ถึงหมาแบบผมจะไม่รู้จักเพลงที่เขาเล่นเลยก็เหอะ แต่ผมก็แยกแยะเสียงเพลงที่เพราะกับเพลงห่วยๆได้นะ… ดนตรีนั้นก็เหมือนภาษาๆ หนึ่ง แถมเป็นภาษาที่เป็นสากลซะด้วย อย่าว่าแต่คนหรือหมาเลย ผมเชื่อว่าต้นไม้ หรือแม้กระทั่งสิ่งที่ไม่มีชีวิตก็ยังอาจจะเข้าใจภาษานี้ได้”

“น่าเสียดายที่หมาแบบผม แม้จะเข้าใจภาษาดนตรี แต่ก็ไม่สามารถสื่อสารได้ ผมพูดได้แต่ภาษาหมา เป็นเสียงเห่าที่ไม่ใช่ภาษาสากล น้อยคนนักที่จะเข้าใจและสื่อสารกับผมได้ …นี่ถ้าผมเล่นดนตรีได้ก็คงดีสินะ…”

…………………………….

หมาน้อยมาหยุดนอนหมอบใต้ม้านั่งตัวเก่า

…………………………….

“ยังมีสิ่งที่ผมสงสัยอยู่… ทำไมเขาถึงเลือกมาเป็นขอทานนะ ที่จริงเขาน่าจะไปเป็นศิลปินหรือแต่งเพลงแบบลุงเขามากกว่า ถ้าทำจริงผมว่าเขาต้องไปได้สวยแน่ๆ…เผลอๆอาจมีชื่อเสียงโด่งดังก็ได้ ไม่ต้องมาเดินขอทานอยู่อย่างงี้…”

…………………………….

ภาพชายหนุ่มเดินมาตามถนนตรงมาที่เก้าอี้ก่อนจะหยุดนั่งก้มมาหาหมาน้อย
ชายหนุ่มพูด

.……………………………

“นี่…ไอ้หนู ไหนแกบอกจะช่วยชั้นขอทานไงฟะ เผลอแป๊บเดียวหนีมานอนหลบแดดซะแล้ว แกนี่มันไม่เอาไหนเลยว่ะ ขี้เกียจแบบนี้เป็นขอทานที่ดีไม่ได้หรอกนะเว้ย!!!”

“เดี๋ยวตอนเที่ยงชั้นจะไปสีลมอีก แกจะไปด้วยมั้ย…วันนี้ไม่มีงานหรอกนะ แต่ยังไงคนมันก็ยังเยอะอยู่ดี…ย่านธุรกิจน่ะ คิดดูขนาดขอทานอย่างชั้นยังอยากทำธุรกิจที่ย่านนั้นเลย ทำเลทองเชียวนะเฟ้ย!!!”

หมาน้อยเห่าเสียงค่อยสองสามที

“เอาน่า…นี่เพิ่งวันแรกเอง แกอย่าเพิ่งท้อสิวะ ตังค์ยังขอไม่ได้เลยซักบาทเสือกจะเลิกเป็นขอทาน ชั้นเองสมัยเริ่มขอทานใหม่ๆก็หยั่ง งี้แหละ วันวันนึงได้ไม่กี่สิบบาท กว่าจะเป็นล่ำเป็นสันแบบนี้ได้มันต้องอดทนต้องพยายามเว้ย… แกรู้จักคำว่า ‘ความก้าวหน้าทางอาชีพ’ มั้ยล่ะ บางอย่างมันต้องอาศัยเวลาและประสบการณ์นะ”

หมาน้อยเห่าอีก

“แกจะบ้าเรอะ!!!…แกเป็นหมานะ แกจะเล่นดนตรีแบบชั้นไปทำไมวะ ถึงเล่นได้แกแน่ใจเรอะว่าคนจะชอบฟังเพลงของแก ถ้าหมาด้วยกันชอบฟังก็ไม่แปลกหรอก แต่อย่าลืมนะว่าหมาน่ะไม่มีตังค์ให้แกหรอก”

“ถ้าแกอยากเป็นขอทานไม่เห็นต้องเล่นดนตรีเลยนี่ …ขอทานที่ไม่ได้เล่นดนตรีก็เยอะแยะ ไอ้ชั้นมันแค่คนนึงแกอย่าเหมาเอาขอทานทั้งโลกสิวะ แล้วคนเล่นดนตรีที่ไม่ใช่ขอทานก็ตั้งเยอะตั้งแยะ ทางที่ดีแกหาวิธีขอทานของแกเองดีกว่า…ชั้นเองก็จะช่วยแกด้วยดีมั้ย…หมาน่ารักอย่างแกคนเค้าน่าจะสงสารออก ดีไม่ดีแกอาจจะขอได้มากกว่าชั้นก็ได้นะ….แต่เตือนไว้ก่อนว่าอย่ามาแย่งลูกค้ากันเองนะเฟ้ย ของหยั่งงี้มันต้องร่วมมือกัน ไม่ใช่มาแย่งกันเอง…รู้มั้ย!!!”

…………………………….

กล้องอยู่ในมุมสายตาของหมาน้อยมองจากใต้ม้านั่ง

ชายหนุ่มเอนตัวลงนอนเอาหัวพิงที่ท้าวแขน ห้อยขาลงกับพื้น เริ่มเป่าเพลงจากเมาท์ออแกน เขาขุดเอาเพลงของเดอะบีทเทิลส์มาเล่น สักพักก็เป่าเพลงของเอลวิส แล้วหยุดเป่ากลางคัน

เขาเด้งตัวขึ้นนั่ง หันเข้าหากล้อง(หมาน้อย)

…………………………….

“ชั้นคิดออกแล้ว…แกเต้นได้รึเปล่าวะ เต้นตามเพลงที่ชั้นเล่นน่ะ แบบหางเครื่องหรือแดนเซ่อร์ไงแกรู้จักมั้ย….ชั้นเล่นดนตรีเพลงมันส์ๆ แกก็เต้นประกอบเพลง ไอเดียกระฉูดมั้ย…ช่วยกันทำมาหากิน งานนี้สู้แล้วรวยเลยนะโว้ย!!!”

…………………………….

กล้องเปลี่ยนมาถ่ายมุมสูงเห็นชายหนุ่มยืนยิ้มกรุ้มกริ่ม หมาน้อย ยังอยู่ที่พื้น
เจ้าหมาน้อยไม่เห่าแต่ส่ายหน้า…

.……………………………

“ไป…ได้เวลาแล้ว ไปสีลมกันดีกว่า ตอนนี้เดินไปถึงพวกคนทำงานก็พักเที่ยงพอดี แกรู้มั้ยช่วงเที่ยงถึงบ่ายแค่ชั่วโมงเดียวเนี่ยแหละรายได้ดีนักล่ะ…ไป!!! ลุกๆๆไปได้แล้วอย่าอู้!!!

…………………………….

กล้องตัดภาพมาที่ไฟเหนือประตูลิฟท์โดยสาร เลขชั้นค่อยค่อยลดลงเรื่อยๆจนถึงชั้นล่างสุดประตูเปิดออก หนุ่มสาวออฟฟิศแต่งตัวชุดทำงานเบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่ทะยอยเดินออกจากลิฟท์
……………………….
ตัดภาพมาที่ลานหน้าซีพีทาวเวอร์สีลม ชายหนุ่มปักหลักเล่นดนตรีใกล้ๆบันไดทางเข้าออก
กล้องถ่ายมุมหลังของชายหนุ่มเห็นประตูซีพีทาวเวอร์

หนุ่มสาวออฟฟิศเดินออกมาจากตึกไม่ขาดสาย เสียงคุยกันจ๊อกแจ๊ก ส่วนใหญ่คุยเรื่องกินข้าวที่ไหนดี กินเสร็จไปชอปปิ้งที่ไหน…อะไรพวกนั้น
……………………….

เสียงเพลงจากเมาท์ออเแกนชายหนุ่มเป็นเพลง “Wall in your heart” (เพลงโฆษณาโทรศัพท์มือถือยี่ห้อ”ส้มเช้ง”ที่กำลังฮิตติดตลาดหนุ่มสาวออฟฟิศย่านสีลม)
หมาน้อยนั่งแกว่งหางดิกๆอยู่ข้างหมวกเหมือนเคย
……………………….

…………………………….

สาวออฟฟิศสองสามคนมาหยุดฟังและให้ตังค์ คนนึงพูดกับเพื่อนแบบเสมือนว่าไม่มีชายหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้นด้วย

…………………………….

“เอ้ยเพลงนี้ชั้นชอบโคตรเลยว่ะ ที่โฆษณาออเรนจ์งัย…ขอทานเดี๋ยวนี้เก่งว่ะ”

…………………………….

เสียงเพลงยังดำเนินต่อไป…คราวนี้ดังกลบเสียงสีลมที่แสนวุ่นวายแล้ว…
(ช่วงนี้เป็นซาวด์แทร็กประกอบ)
กล้องเปลี่ยนมาถ่ายมุมสูงเห็นหัวชายหนุ่มอยู่นิ่ง และหัวคนเดินผ่านไปผ่านมา บางคนหยุดตรงหน้าชายหนุ่มแล้วให้ตังค์ บางคนเดินผ่าน บางคนเดินเตะโดนหมวกชายหนุ่มด้วย คนค่อยๆบางตาลง…พร้อมๆกับที่เพลงจบลง
ชายหนุ่มก้มเก็บเงินในหมวกที่มากพอดู เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มบรรยาย

..…………………………..

“คุณเชื่อมั้ย…การมาขอทานที่สีลมช่วงเที่ยงมีเสน่ห์อย่างนึงที่ทำให้ผมหลงใหล”
“ถึงแม้ผมจะมาที่นี่ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ อยู่แบบนี้มาเป็นปีๆแล้ว… แต่ผมก็ยังรู้สึกถึงความเป็นคนแปลกหน้าของที่นี่อยู่เสมอ…นี่แหละเสน่ห์ที่ผมว่า”

+++++++++++++++++++
จบตอน 6 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++

…………………………….

ตัดไปที่ภาพป้ายรถเมล์หน้าสภากาชาด(ถ่ายจากด้านข้าง)

ที่นั่งรอรถเมล์เปิดไฟสว่าง(เห็นสปอนเซอร์เป็นชุดเครื่องนอนยี่ห้อดัง มีพรีเซนเตอร์เป็นเด็กนอนหลับตาพริ้ม) ไม่มีใครรอรถเมล์เลย
ชายหนุ่มนอนเอาหลังพิงรั้วสภากาชาด หมาน้อยนั่งอยู่ข้างๆ ทั้งสองเป็นเงาตะคุ่มๆอยู่หลังป้ายรถเมล์

.……………………………

กล้องเปลี่ยนมุมมาที่ด้านหลังของชายหนุ่มกับหมา(ถ่ายผ่านรั้ว)
ชายหนุ่มพูดขึ้นในความมืด

.……………………………

“ไอ้หนู…หมาลักษณะดีหยั่งแกไม่น่าเป็นหมาจรจัดเลยนี่หว่า นี่ถ้าแกอ้วนกว่านี้หน่อยคงเหมือนหมาตามบ้านเศรษฐีเลยนะ …แล้วนี่เจ้าของเค้าทิ้งแกเรอะ”

หมาน้อยเห่าสองสามที

“แกจะบอกว่าแกมีเจ้าของใช่มั้ย ว่าแล้วเชียว …บ้านอยู่ไหนล่ะ จะพาไปส่ง”

หมาน้อยเห่าอีก

“แกไม่รู้อยู่ที่ไหน แล้วเจ้าของแกรูปร่างหน้าตาเป็นยังไงล่ะ ผู้หญิงรึผู้ชาย เด็กรึผู้ใหญ่ ชั้นว่าอีแบบนี้สงสัยไม่มีทางเจอแหงๆ”

หมาน้อยเห่าแล้วก้มหน้าครางหงิงๆ

“แกเที่ยวหาหยั่งงี้มาเป็นปีๆแล้วเรอะ อืมมม…แล้วถ้าแกเจอเค้าแกจะรู้ได้งัยล่ะจำอะไรเกี่ยวกับเค้าไม่ได้เลยนะ”

“เออว่ะ…ชั้นก็ลืมไปว่าแกเป็นหมา อย่างน้อยแกคงต้องจำกลิ่นเจ้านายแกได้แน่ๆ เห็นชั้นเป็นขอทานหยั่งงี้แต่ชั้นเคยแอบรู้มานะว่าหมาหยั่งแกน่ะจมูกดี เรื่องกลิ่นน่ะไวเป็นที่หนึ่ง ยิ่งกลิ่นเจ้านายแกๆ คงไม่ลืมหรอก …ถ้าแกเจอเค้า อย่างน้อยแกคงจำกลิ่นเค้าได้แหละน่า”

…………………………….

กล้องซูมที่หน้าหมาน้อย ซึมๆ
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย

…………………………….

“กลิ่นของเจ้านายเรอะ หมาอย่างผมไม่มีวันลืมหรอก…ถ้าผมมีโอกาสได้กลิ่นนะ…”

“ผมยังไม่ได้เล่าให้คุณฟังเรื่องจมูกของผม มันไม่ไวต่อกลิ่นเหมือนหมาตัวอื่นๆ จมูกผมไม่ดี จะเรียกพิการเลยก็ได้มั้ง…เพราะอะไร ผมก็จำไม่ได้เหมือนกัน”

“‘จมูกกับสมอง’ ของหมาก็คงคล้ายๆกับ ‘ตากับสมอง’ ของคนนั่นล่ะ คนมักใช้สายตาเป็นจุดเริ่มต้นของระบบความจำ ตามองเห็นภาพอะไรก็ค่อยไปรื้อฟื้นเอาจากความทรงจำในสมอง ส่วนพวกหมานั้นมักใช้จมูกเป็นจุดเริ่ม ได้กลิ่นแล้วจึงเอากลิ่นไปเรียบเรียงเป็นภาพความทรงจำในสมองอีกที”

“บางทีไอ้การที่ผมความจำไม่ค่อยดี หลงๆลืมๆภาพอดีต ก็อาจเป็นเพราะจมูกเสื่อมๆนี่ก็ได้…”
…………………………….

หมาน้อยหันหาชายหนุ่ม เห่าอีกสองสามทีหลังจากเงียบไปนาน
ชายหนุ่มพูดตอบ

…………………………….

“จมูกแกไม่ดีหรอกเรอะ ซวยตายห่า!!! หยั่งงี้แกก็จำกลิ่นเค้าไม่ได้ดิ หน้าตารูปร่างก็ไม่รู้ อยู่ไหนก็ไม่รู้ แล้วแกจะไปหายังไงวะ”

หมาน้อยเห่าอีก

“อะไรนะ ทำเป็นหนังน้ำเน่าไปได้ …แกจะบอกว่าซักวันถ้าแกเจอเจ้าของแล้วไอ้สัมผัสทางจิตใจแกจะบอกเองว่าใช่หรือไม่ใช่หยั่งงั้นเรอะ… โรแมนติกเกินไปแล้วมั้ง กลิ่นแกยังจำไม่ได้เสือกจะมีสัมผัสทางใจ โอ๊ย…กูจะบ้า!!!”

หมาน้อยเห่า คราวนี้เสียงขึงขัง

“โอเคโอเค…เชื่อก็เชื่อวะ แล้วหยั่งชั้นเนี่ย ทำให้หัวใจแกสั่นไหวเต้นตูมตามเลยรึป่าววะ…ชั้นอาจเป็นเจ้าของแกตัวจริงก็ได้นาเฟ้ย แบบหนังไทยไง…ผมร้อยตำรวจเอกเฉลิม เป็นเจ้าของคุณตัวจริงที่ปลอมตัวเป็นขอทานเพื่อสืบราชการลับ ฮ่าฮ่าฮ่า…”

หมาน้อยไม่เห่า แต่นั่งส่ายหัว

“แกนี่มันน่าสงสารนะ” ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงเศร้านิดๆ

“อยากฟังเรื่องของชั้นบ้างมั้ย จะเล่าให้ฟัง”
…………………………….

กล้องเปลี่ยนมุม คราวนี้ถ่ายมุมต่ำติดพื้นถนน ถ่ายจากเกาะกลางถนน จับภาพผ่านไปที่ป้ายรถเมล์เดิม ชายหนุ่มกับหมาน้อยนั่งที่เดิม รถขับผ่านไปมา(เห็นแต่ล้อ)
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มบรรยายไปเรื่อย

.……………………………

“ผมเล่าให้เจ้าหมาน้อยฟังถึงชีวิตของผม ตั้งแต่เล็กผมไม่มีพ่อแม่ ตั้งแต่จำความได้มีเพียงคุณลุงคนหนึ่งที่เลี้ยงผมมา เค้าเป็นนักดนตรี เป็นศิลปิน เขาแต่งเพลงมากมายแม้จะไม่โด่งดัง เสียดายที่เค้าไม่ค่อยลงรอยกับคนในครอบครัว ก็เรื่องอาชีพนี่หละ พวกญาติๆ เค้าอยากให้คุณลุงทำงานทำการอย่างอื่นที่รายได้ดีๆ มากกว่า …แต่คุณลุงเลือกที่จะแต่งเพลง ท่านบอกว่าทุกเพลงที่แต่งทำให้หวนคิดถึงคุณป้า ภรรยาที่รักของท่านที่จากไปด้วยโรคร้าย”

“แต่แล้วคุณลุงก็มาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ โดนรถชนน่ะ ญาติๆ เค้า เลยไม่เอาเด็กเก็บมาเลี้ยงแบบผมไว้ ตอนนั้นผมอายุไม่ถึงสิบห้า ด้วยซ้ำ ปาเข้าไปเกือบสิบปีแล้ว”

“วันที่ผมออกมาจากบ้าน ผมแอบเอาเมาท์ออแกนของคุณลุงติดมือมาเป็นของต่างหน้า ไม่มีใครสนใจมันนักหรอก…บ้านนั้นไม่ชอบฟังเพลงกันซักคน”

“แล้วผมก็มาเป็นขอทานอย่างที่เห็นนี่ล่ะ ด้วยเมาท์ออแกนและดนตรีที่คุณลุงสอนผมตอนเด็ก หาเลี้ยงผมอยู่รอดมาได้จนวันนี้”

“อนาคตเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้คิดถึงมันเท่าไหร่ แต่ผมมีความฝันนะ จะว่าไปความฝันที่ว่าก็คล้ายๆกับเจ้าหมาน้อยนี่เหมือนกัน”

……………………………

กล้องตัดไปมุมด้านหลังชายหนุ่มกับหมาอีก(ถ่ายผ่านรั้ว)
เสียงชายหนุ่มพูด

.……………………………

“ไอ้หนู แกรู้มั้ยว่าแกกับชั้นมีอะไรที่คล้ายกัน แกบอกว่าแกกำลังตามหาเจ้าของ ที่แกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเค้าเลยใช่มั้ย …ชั้นเองก็มีสิ่งที่ตามหาอยู่เหมือนกันนะ”

“แต่สิ่งที่ชั้นตามหาน่ะมันยากยิ่งไปกว่าของแกอีกว่ะ …ชั้นตามหาบางสิ่งบางอย่าง ที่แม้แต่ตัวชั้นเองก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไม่รู้เลยจริงๆ”

“มันอาจเป็นคน สัตว์ สิ่งของ เป็นรูปธรรม หรือนามธรรม มีอยู่จริง หรือไม่มีจริง…ชั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยสักนิด …จะว่าไปแกยัง โชคดีกว่าชั้นนะ อย่างน้อยแกก็รู้ว่าสิ่งที่แกตามหาคือเจ้าของแก แต่ชั้นนี่สิ”

“ตั้งแต่วันที่ชั้นเริ่มขอทาน ความฝันของฉันสั่งให้ฉันออกตามหามัน ชั้นเชื่อนะว่าสักวันจะต้องเจอ…พูดไปก็น้ำเน่าน่ะ…บางทีชั้นเองอาจต้องฝึกใช้สัมผัสทางจิตใจแบบแกซะล่ะมั้ง บางทีมันอาจช่วยชั้นมั่งก็ได้ แกคงไม่หวงวิชานะ”

…………………………….

กล้องตัดภาพหัวหมาน้อย คราวนี้มันนอนหมอบเอาคางพาดตักชายหนุ่ม
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อยบรรยาย

.……………………………

“สัมผัสทางใจผมบอกว่าหมอนี่ไม่ใช่เจ้าของๆผมหรอก แต่สัมผัสทางใจก็บอกให้ผมติดตามเขาต่อไป บนเส้นทางการค้นหาของเราทั้งคู่ ซักวันผมอาจได้เจอกับเจ้าของตัวจริง และเขาเองก็อาจได้เจอกับบางสิ่งที่เขาตามหาอยู่ก็เป็นได้”

“…พรุ่งนี้ผมจะเป็นขอทาน…”

…………………………….

กล้องตัดกลับไปมุมจากเกาะกลางถนน เห็นภาพชายหนุ่มนอนเหยียดยาวเอาหัวหนุนย่ามอยู่หลังป้ายรถเมล์ ข้างกายมีหมาน้อยนอนหมอบหลับ
รถที่วิ่งผ่านค่อยๆน้อยลง ภาพค่อยๆเฟดจนมืดไป

…………………………….
+++++++++++++++++++
จบตอน 5 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++

…………………………….

กล้องตัดมาเป็นฉากม้านั่งตัวเดิม ชายหนุ่มนั่งกอดอกสัปหงก ก่อนจะตื่นขึ้นบิดขี้เกียจ

.……………………………

“ตายห่าแล้ว เผลอหลับไปได้งัยวะกู” ชายหนุ่มบ่นกับตัวเอง

………………………..

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน
กล้องตัดภาพมามุมสายตาของหมาน้อยใต้เก้าอี้อีกครั้ง ชายหนุ่มหันหน้าก้มลงมามอง

…………………………….

“แกนะแก เห็นชั้นหลับดันไม่ยอมปลุกอีก วันนี้สีลมมีงานรู้มั้ย…คนเพียบเลย พูดไปหมาหยั่งแกก็ไม่เข้าใจหรอก ชั้นต้องไปก่อนแล้วว่ะ ไว้คราวหน้าจะเลี้ยงไก่ปิ้งแกใหม่นะไอ้หนู”

……………………………

กล้องเปลี่ยนมามุมด้านหลังของหมา เห็นขาชายหนุ่มก้าวเดินออกไป
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย

…………………………….

“ชั้นก็ขอบคุณนายนะ” (เสียงหมา)

……………………………

ชายหนุ่มหยุดเดินหันหลังกลับมา นั่งยองยองมองที่กล้อง

…………………………….

“เฮ้ย…นิดหน่อยน่า ทำเป็นหมามารยาทงามไปได้” (เสียงชายหนุ่ม)
……………………………

ชายหนุ่มลุกขึ้นหันหลังเดินต่อไป
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย

.……………………………

“ผมเจอคนมาก็มาก แต่ชายคนนี้ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ… เขารู้ว่าผมขอบคุณเค้า เค้าเข้าใจสิ่งที่ผมพูด …อันที่จริงในโลกนี้คงมีคนที่เข้าใจภาษาหมาไม่น้อยหรอก ภาษาหมาน่ะไม่ยาก แต่ไม่มีคนที่สนใจศึกษาจริงจังมากกว่า ผมเคยคิดอยู่เหมือนกันว่าเจ้านายตัวจริงของผมต้องเป็นคนที่เข้าใจภาษาของผมแน่ๆเลย”

“เมื่อกี๊เขาว่าสีลมมีงาน คนเยอะแยะ ผมไปเดินด้วยดีกว่า …บางทีเจ้านายผมอาจจะไปที่นั่นด้วยก็ได้”

…………………………..

หมาน้อยออกวิ่งเหยาะๆ ตามหลังชายหนุ่มที่อยู่ลิบๆ กล้องตัดภาพมาที่ชายหนุ่มเดินอยู่
เสียงหมาเห่าดังขึ้น ชายหนุ่มหันมามอง เจ้าหมาน้อยวิ่งตามมาทันแล้ว

..…………………………..

“ว่าไงนะ แกจะตามชั้นไปสีลมด้วยเรอะ”

เสียงหมาเห่าหนึ่งครั้ง

“ก็ได้ๆ แต่แกต้องสัญญานะเฟ้ยว่าจะอยู่เงียบๆ อย่าส่งเสียงเห่าหนวกหู เพราะแกต้องเข้าใจนะว่าชาวบ้านชาวช่องส่วนใหญ่เค้าไม่เข้าใจภาษาแก เค้าอาจจะคิดแกเห่าไล่เค้า”

“นอกจากนั้นแกก็น่าจะรู้ดีว่าเสียงเห่าแก กะเสียงเพลงจากเมาท์ออแกนชั้น อันไหนมันน่าฟังกว่ากัน ชั้นหมายความว่าถ้าเย็นนี้แกอยากกินของอร่อยๆ แกก็จงอย่ามารบกวนการทำมาหากินของชั้น เข้าใจ๊!!!”

เสียงหมาเห่าอีกสองสามที

“ว่าไงนะ…แกว่าเสียงเห่าของแกเพราะกว่าเสียงเพลงชั้นงั้นเรอะ เดี๋ยวเหอะแก!!!”

……………………………

กล้องค่อยแพนมุมสูงขึ้นๆ เห็นภาพชายหนุ่มกับหมากำลังเดินออกประตูสวนลุมด้านใกล้ถนนสีลม
ตัดภาพมาเป็นถนนสีลม ในมุมถ่ายตรงเข้าไปจากหัวถนน
บรรยากาศเป็นงานปิดถนนคนเดิน คึกคักมากๆ

.……………………………

ตัดฉากไปที่บรรยากาศต่างๆในงาน เช่นเวทีการแสดง คนเล่นดนตรีเปิดหมวก จิตรกรวาดภาพ พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ ตลาดนัด
ก่อนจะตัดภาพมาที่ชายหนุ่มกับหมาน้อย ที่ปักหลักอยู่ที่ตีนบันไดรถไฟฟ้า

ชายหนุ่มยืนเป่าเมาท์ออแกน ด้านหน้ามีหมวกปีกวางไว้ที่พื้น หมาน้อยนอนหมอบนิ่งอยู่ข้างๆหมวก
คนเดินผ่านไปผ่านมา หยุดมุงดู (ฟังเพลง) ของชายหนุ่มก็เยอะ เหรียญในหมวกเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
กล้องจับภาพค้างที่ชายหนุ่มเป่าเพลง ตัดช่วงท่อนฮุกของเพลงอิตมาเป็นท่อนๆสลับกับกลุ่มคนต่างๆทะยอยแวะมายืนฟัง ให้เงินแล้วเดินจากไป

เสียงวอยซ์โอเวอร์ของชายหนุ่มบรรยาย

…………………………….

“ขอทานอย่างผมไม่ใช่แต่จะขออย่างเดียวนะ ผมต้องพยายามเล่นเพลงที่คนเค้าชอบฟังกันด้วย เด็กเล็กๆก็ชอบอย่าง วัยรุ่นก็ชอบอย่าง ผู้ใหญ่ คนแก่ก็ชอบอย่าง นานาจิตตังให้ตังค์ก็พอ… พวกฝรั่งเนี่ยมือเติบเลยให้แต่แบงค์ คงถูกใจที่ผมเป่าเพลงฝรั่งได้เยอะ”

“หยั่งผมน่ะต้องเรียก’ขอทานหัวการตลาด’ ก็บอกแล้วว่าผมน่ะไม่ใช่ศิลปิน”

“ผมไม่มีเพลงเป็นของผมเองหรอก เพลงที่ชอบเป็นพิเศษก็ไม่มี… หมายถึงเพลงที่รู้สึกว่าเพราะจริงๆจังๆน่ะ แต่ถ้าชอบเฉยๆก็เยอะนะ เพลงไหนเป่าแล้วได้ตังค์เยอะผมก็ชอบหมดล่ะ…”

……………………………

กล้องตัดภาพซูมมาที่หมวกของชายหนุ่ม เหรียญและแบงค์รวมกันหลายร้อยบาท หมาน้อยนอนหลับตาอยู่ บรรยากาศรอบๆไม่คึกคักแล้ว ท้องฟ้ามืด
ชายหนุ่มเก็บเงินใส่ถุงพลาสติกแล้วยัดลงย่าม

.……………………………

“เฮ้ยตื่นได้แล้วไอ้หนู…” ชายหนุ่มปลุกหมาน้อย
“ไป…หาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่าว่ะ มื้อนี้ชั้นเลียงแกเอง”

…………………………..

กล้องตัดภาพมุมมองจากริมฟุตบาท จับภาพร้านแมคโดนัลด์ สาขาโรบินสันสีลมเปิดไฟสว่างไสว
ชายหนุ่มกับหมาก้าวเดินผ่านหน้าร้านเป็นเงามืดๆ

…………………………….

ตัดภาพซูมมาที่เตาย่างหมูปิ้งบนรถเข็นข้างทาง ควันไฟคลุ้งตลบ คนขายหยิบหมูร้อนๆจากเตายื่นให้ชายหนุ่ม ที่นั่งชันเข่าอยู่กับหมาน้อยข้างๆรถเข็น ทั้งสองแบ่งกันกินหมูย่างข้าวเหนียวกันอย่างเอร็ดอร่อย

.……………………………
+++++++++++++++++++
จบตอน 4 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++

…………………………….

ภาพเบลอ ค่อยๆ สว่างขึ้นแต่ดูไม่ออกว่าเป็นอะไร
เสียงเพลงจากเมาท์ออแกนท่อนอินโทรเพลง “คุณลำใย” ดังประกอบ

…………………………….

ภาพชัดขึ้นแล้ว เป็นมุมกล้องผ่านสายตาของเจ้าหมาน้อยใต้ม้านั่ง มองสูงขึ้นไปเห็นเป็นชายหนุ่มเนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ารุงรัง สวมหมวกทรงขอทานนั่งเป่าเมาท์ออแกนอยู่
ชายหนุ่มก้มหน้าหันหากล้อง แล้วพูดขึ้นว่า

.……………………………

“มองทำไมวะไอ้หมา!!! เพลงชั้นมันห่วยนักรึไง อย่าบอกนะว่ามันรบกวนการนอนของแก เพราะชั้นไม่มีวันขอโทษแกหรอกว่ะ”

……………………….

ชายหนุ่มหันกลับไปเป่าเมาท์ออแกนถูกคีย์มั่งผิดคีย์มั่งต่อไป
กล้องจับไปที่ชายหนุ่มคล้ายภาพแอบถ่าย ชายหนุ่มเพลินไปกับการเป่าเพลง
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อยดังขึ้น

.……………………………

“ก็อย่างที่ผมบอกคุณไปน่ะ…ไอ้เรื่องสัมผัสทางจิตใจนั่นไง หยั่งไอ้หมอเนี่ยนะยังไง้ยังไงมันก็ไม่ใช่เจ้าของผมชัวร์ๆ ผมรู้สึกหยั่งงั้นนะ ดูท่าทางแบบนี้ไม่น่าจะเป็นคนรักหมาหรอก”
……………………………..

คนขายไก่ปิ้งเดินเข้ามาที่ม้านั่ง ตะโกนถาม

…………………………….

“ไก่มั้ยเพ่ไก่ ไม้ละเจ็ด…”

ชายหนุ่มหยุดเป่าเพลง เรียกพ่อค้าไก่

“ไม้ละเจ็ดใช่มั้ยน้อง เอาให้พี่สามไม้นะ ยี่สิบแล้วกัน”
…………………………….

กล้องจับภาพมือชายหนุ่มนับเหรียญจากถุงพลาสติก (เหรียญบาทล้วนๆ) ยื่นเงินให้พ่อค้าไก่ปิ้ง

…………………………….

“เอ้านี่…ไอ้น้องยี่สิบพอดีไม่ต้องทอน” ชายหนุ่มรับไก่พลางยื่นเหรียญให้พ่อค้า
…………………………….

กล้องในมุมสายตาของชายหนุ่ม จับภาพไก่ปิ้งในมือ เลื่อนเข้าออก (กินอยู่)
เสียงวอยซ์โอเวอร์(เสียงของชายหนุ่ม)บรรยาย

.……………………………

“ผมมีชีวิตอยู่กับเหรียญบาทกะเมาท์ออแกนมานานแล้ว ผมไม่ใช่ศิลปินหรอก ผมมันก็แค่ขอทานคนนึงเท่านั้นเอง”

“….ผมเล่นดนตรีให้คนฟัง ถูกใจเค้าก็ให้เหรียญบาท บางทีรำคาญเค้าก็ให้ บางทีก็โดนไล่ …หนักกว่านั้นก็ไอ้พวกมาฟังเพลงเราแต่ไม่ยอมให้ตังค์ ก็บอกแล้วผมไม่ใช่ศิลปิน ผมเป็นขอทาน…ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบหรอก”

“…ขอทานอย่างผมก็มีศักดิ์ศรีนะ พูดไปพวกคุณก็อาจไม่เข้าใจ … ผมไม่ขอข้าวใครกิน ผมขอแต่เหรียญ จะเอาไปซื้ออะไรกินนั่นเรื่อง
ของผม…คุณไม่เกี่ยว…มันเป็นเรื่องส่วนตัวน่ะ ก็เหมือนเวลาคุณให้ตังค์ผมนั่นแหละ ผมไม่ไปยุ่งกับคุณหรอกว่าจะให้ผมเท่าไหร่…
เพราะนั่นมันก็เรื่องของคุณ”

“ครั้งหนึ่งผมเคยคิดบวชพระเหมือนกัน…ผมว่ามันสบายชิบหายเลย ไม่ต้องมาเล่นดนตรีให้เหนื่อย ไม่ต้องมานั่งนับเหรียญ วันๆก็มีคนเอาข้าวมาให้กิน…แต่ผมไม่ชอบว่ะ…ก็อย่างที่บอกงัย ผมอยากกินอะไรมันเรื่องของผม เป็นพระเค้าว่าเลือกกินไม่ได้นี่ ใครถวายอะไรก็ต้องกิน…ไม่มีศักดิ์ศรีเลย”
…………………………….

กล้องจับภาพมุมสายตาของหมาน้อยใต้ม้านั่งอีกครั้ง เห็นหน้า ชายหนุ่มหันมาหา ยื่นไก่ปิ้งมาให้

.……………………………

“เอ้าไอ้หนู…ไม้นี้ชั้นซื้อเผื่อแก…กินซะ…อย่าบอกนะว่าไม่เอา แกคงไม่มีศักดิ์ศรีขอทานแบบชั้นหรอกใช่มั้ย”
…………………………….

กล้องตัดมาที่มุมสายตาของชายหนุ่ม เห็นภาพหมาน้อยใต้เก้าอี้แทะไก่ปิ้งอย่างเอร็ดอร่อย
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของชายหนุ่มบรรยาย

.……………………………

“คุณรู้มั้ย…ผมไม่ใช่คนรักหมา จะว่าเกลียดเลยก็ได้ ชีวิตนี้ไม่เคยคิดจะเลี้ยงหมากับเค้าหรอก…แต่เจ้าหมาตัวนี้มันก็น่ารักดีแฮะ”

…………………………….

กล้องตัดมาที่มุมข้างของชายหนุ่ม เห็นทั้งคนทั้งหมา

ชายหนุ่มหยิบเมาท์ออแกนขึ้นมาเป่าเพลง “Love me love my dog” คราวนี้ไม่ผิดคีย์แล้ว

.……………………………
+++++++++++++++++++
จบตอน 3 โปรดติดตามตอนต่อไป

…………………………….

ภาพเบลอ เป็นภาพขาวดำ
กล้องจับภาพหมาตัวเดิมเดินผ่านฝูงหมาจรจัด(ขี้เรื้อน)กลาง ตลาดสด
เสียงวอยซ์โอเวอร์บรรยาย

.……………………………
“ช่วงกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา ผมได้เจอกับหมาตั้งมากมายที่ไม่มีเจ้าของ ทุกๆครั้งที่เห็น ผมเองก็รู้สึกภูมิใจอยู่ลึกๆว่าผมเองไม่เหมือนกับพวกมัน”

“หมาพวกนั้นมันใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ คุ้ยเขี่ยเศษอาหารกิน ไม่มีใครมาสนใจดูแล และแน่นอน…ไม่มีใครให้มันต้องนึกถึง
ผมหมายถึงเจ้าของน่ะ…”
…………………………….

ภาพขาวดำเหมือนเดิม จับภาพไปที่หมาตัวเดิม คราวนี้คุ้ยขยะกิน
พร้อมกับหมาตัวอื่นๆ

.……………………………
“แต่ด้วยสภาพความเป็นจริงแล้ว ผมก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากพวกมันนักหรอก อันที่จริงพวกมันก็เคยพูดกับผมเรื่องนี้เหมือนกัน”
“มันถามผมว่า ผมรู้ได้ยังไงว่าผมมีเจ้าของ?….ผมเงียบ…ตอบมันไม่ได้”
“มันถามผมว่า ทำไมถึงคิดว่าเกิดเป็นหมาแล้วต้องมีเจ้าของล่ะ เป็นหมาจรจัดไม่ดีตรงไหน?…..ผมเงียบ…ตอบมันไม่ได้”

“มันด่าผมว่าเสียทีที่เกิดเป็นหมา หวังแต่จะพึ่งพาอาศัยเป็นทาสรับใช้พวกมนุษย์ ทำมาดูถูกหมาจรจัดอย่างพวกมันทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นหมาจรจัดเหมือนกันแท้ๆ …หลังจากวันนั้นเราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้อีกเลย…แต่ทุกครั้งที่เจอกัน พวกมันก็มองที่ผมด้วยสายตาดูถูกชอบกล ราวกับจะเยาะเย้ยว่าผมยังหาเจ้าของไม่เจอหยั่งงั้นล่ะ”
…………………………….

ภาพขาวดำค่อยๆหมุนติ้วและมืดหายไป จอดำมืด
เสียงหมาตัวเดิมพูดท่ามกลางความมืด

.……………………………
“ยังไงก็ตาม…ผมก็ยังเชื่อว่าผมน่ะเป็นหมาที่มีเจ้าของ…ผมขอเชื่อต่อไป แม้บางที…ผมอาจเป็นแค่หมาจรจัดตัวนึงจริงๆก็ได้”
………………………..
+++++++++++++++++++
จบตอนที่ 2 โปรดติดตามตอนต่อไป

…………………………….

กล้องแพนกว้างมุมสูงเห็นท้องถนนผู้คนเดินขวักไขว่
วอยซ์โอเวอร์ เสียงพูดบรรยาย

…………………………….
“ผมเดินเต็ดเตร่ไปตามท้องถนนแสนวุ่นวายนี้มานานเป็นปีๆ แล้ว ค่ำไหนผมก็นอนที่นั่น อาหารการกินผมก็อาศัยคุ้ยเขี่ยเอาตามกองขยะในตลาดบ้าง หรือบางคราวที่เจอร้านอาหารใจดีให้ผมกินฟรีบ้าง”
……………………………..

กล้องจับภาพมาที่คนจรจัดคุ้ยขยะ มีหมาตัวนึงกินเศษอาหารอยู่ ใกล้ๆ
วอยซ์โอเวอร์ เสียงพูดบรรยาย

……………………………..
“ผมเองไม่ได้ชอบชีวิตแบบนี้สักเท่าไหร่นักหรอก มันเหมือนคนจรจัดแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ถ้าจะให้ถูกต้องเรียกว่า ‘หมาจรจัด’ จะดีกว่า”
……………………………..

คนคุ้ยขยะเดินจากไป เด็กวัยรุ่นสองคนเดินเอากล่องไก่ทอดKFC มาทิ้ง(ไม่ลงถัง)
กล้องซูมไปที่หน้าหมาตัวเดิมกินเศษไก่ทอดKFC จากกล่องอย่างเอร็ดอร่อย

……………………………..
“ถึงจะใช้ชีวิตเหมือนหมาจรจัด แต่ผมเชื่ออยู่เสมอว่าผมน่ะไม่ใช่หมาข้างถนนนะครับ ผมน่ะเป็นหมาที่มีเจ้าของ…คุณเชื่อมั้ย?”
“หมาทุกตัวมีเจ้าของๆมัน ผมก็เช่นกัน ถ้าหมาไม่มีเจ้าของจะเป็นหมาไปทำไม…เสียชาติเกิด ทุกวันนี้ผมยังตามหาเจ้าของๆผมอยู่ หามาเป็นปีๆ แล้วก็ยังไม่เจอซะที”
……………………………..

กล้องจับภาพหมาน้อยกินKFCหมดแล้ว คาบกล่องปีนไปหย่อนทิ้งลงในถังขยะ ก่อนออกเดินต่อ
กล้องจับไปที่ตีนหมาเดิน เห็นขาคนเดินถนนเฉียดไปเฉียดมา
วอยซ์โอเวอร์ เสียงพูดบรรยาย

……………………………….

“ผมไม่มีความทรงจำถึงเจ้านายของผมเลย…ให้ตายเหอะ ผมพยายามนึกถึงเค้าหลายต่อหลายครั้ง แต่มันก็นึกไม่ออก เค้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เด็กหรือผู้ใหญ่ รูปร่างหน้าตาเป็นยังไงผมก็จำไม่ได้ เราพลัดหลงกันตั้งแต่ตอนไหน เพราะอะไร…อันนี้ผมก็เสือกจำไม่ได้อีก”
“ถ้าให้ผมเดาอาจเป็นอุบัติเหตุ สมองผมอาจกระเทือนจนความจำเสื่อม หรือผมอาจเป็นหมาอัลไซเมอร์ขี้หลงขี้ลืม หรือเพราะผมแก่จะลงโลงแล้วกันแน่…จะว่าไปผมอายุเท่าไหร่แล้วผมเองก็ยังจำไม่ได้เลย…เฮ้อ!”
……………………………….

กล้องแพนออกมุมกว้าง หมาน้อยเดินมาถึงสวนลุมฯ มันหยุดพักนอนหลบแดดใต้ม้านั่งยาว
แสงค่อยๆ น้อยลงจากช่วงบ่ายจนเย็น คนเดินผ่านไปผ่านมา บ้างก็วิ่งออกกำลัง เสียงเพลงแอโรบิกแว่วมาจากไกลๆ จนกระทั่งเริ่มค่ำ
วอยซ์โอเวอร์ เสียงพูดบรรยาย

………………………………
“คงฟังดูตลก ที่ผมไม่มีความทรงจำเรื่องเจ้าของหลงเหลืออยู่เลย และดูท่าจะต้องหาไม่เจอไปจนตายก็ได้ …ผมเองยังนึกสงสัยว่า ในเมื่อผมจำเค้าไม่ได้และไม่รู้ว่าเค้ารูปร่างหน้าตาเป็นยังงัย ถ้าสักวันนึงผมเกิดมีโอกาสได้เจอกับเค้าขึ้นมาจริงๆ ผมจะรู้ได้ยังไงว่าเค้าเป็นเจ้าของตัวจริง…นั่นสินะ”
“พูดไปแล้วอย่าหาว่าผมน้ำเน่านะ…ผมน่ะเชื่อว่าถ้าสักวันผมได้เจอกับเจ้าของ สัมผัสบางอย่างในตัวผม สัมผัสที่อยู่เหนือการรับรู้ทางกายทางรูปรสกลิ่นเสียง ผมหมายถึงสัมผัสแห่งจิตใจ ผมเชื่อว่ามันจะสามารถยืนยันให้ผมมั่นใจได้ว่า เค้าคนนั้นเป็นเจ้าของผมตัวจริงหรือไม่…คุณล่ะ เชื่อในสัมผัสแห่งจิตใจมั้ย?”
………………………………

หมาน้อยหลับไปใต้ม้านั่งนั้นเอง ไฟในสวนดับ
ภาพค่อยๆมืดลง….ตัดฉาก

……………………………….
+++++++++++++++++++
โปรดติดตามตอนต่อไป
………………………………….
อันที่จริงเรื่องนี้อยู่ในหัวกบาลจนจบแล้วแหละ แต่ยาวมาก ทะยอ
ยลงให้อ่านเป็นตอนๆดีกว่าอิอิอิ
แฟนพันธุ์แท้โปรดติดตามครับพ้ม
+++++++++++++++++++