ดนตรีนั้นก็เหมือนภาษาๆ หนึ่ง แถมเป็นภาษาที่เป็นสากลซะด้วย
อย่าว่าแต่คนหรือหมาเลย ผมเชื่อว่าต้นไม้ หรือแม้กระทั่งสิ่งที่ไม่มีชีวิตก็ยังอาจจะเข้าใจภาษานี้ได้

พูดไปก็น้ำเน่าน่ะ…บางทีชั้นเองอาจต้องฝึกใช้สัมผัสทางจิตใจแบบแกซะล่ะมั้ง
บางทีมันอาจช่วยชั้นมั่งก็ได้ แกคงไม่หวงวิชานะ

“หยั่งผมน่ะต้องเรียก’ขอทานหัวการตลาด’ ก็บอกแล้วว่าผมน่ะไม่ใช่ศิลปิน”

…หนักกว่านั้นก็ไอ้พวกมาฟังเพลงเราแต่ไม่ยอมให้ตังค์ ก็บอกแล้วผมไม่ใช่ศิลปิน
ผมเป็นขอทาน…ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบหรอก

“มันถามผมว่า ทำไมถึงคิดว่าเกิดเป็นหมาแล้วต้องมีเจ้าของล่ะ เป็นหมาจรจัดไม่ดีตรงไหน?
…..ผมเงียบ…ตอบมันไม่ได้”

ผมเชื่อว่ามันจะสามารถยืนยันให้ผมมั่นใจได้ว่า เค้าคนนั้นเป็นเจ้าของผมตัวจริงหรือไม่ …คุณล่ะ เชื่อในสัมผัสแห่งจิตใจมั้ย?”