• มันจะมั่วกันไปถึงไหนกันจ๊ะ (จดหมายจากสมไซ)
• มีแต่รูปแบบแต่ขาดเนื้อหา (จดหมายจากสมทัศน์)

…

ก่อนอื่นต้องขออภัยพวกคุณ(มึง) ด้วยที่ผมตอบจดหมายฉบับนี้เนิ่นช้า จากที่คุณเปิดประเด็นสนทนากันมาร่วมสี่เดือนเต็ม และในช่วงเวลาสี่เดือนที่ร้างห่างตู้จดหมายไปนั้น ดูเหมือนสังคมไทยที่ดูนิ่งๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงที่เป็นแรงกระเพื่อมใหญ่ แต่หากนับเอาความเปลี่ยนแปลงระดับใบไม้ไหวที่วงนอกสุดของแกนกลางสังคมแล้ว มีอะไรเกิดขึ้นมากมายเสียเหลือเกิน

นาธาน โอมาน โดนสื่อทุกสารทิศเปิดโปงเบื้องหลังสร้างข่าวเล่นหนังฮอลลีวูดฟอร์มยักษ์

หลินปิง แพนด้าอ่องอ๋าได้ชื่อจากการโหวตผ่านไปรษณียบัตรในที่สุด

ทักษิณปลุกกระแส Twitter จนยอดผู้ใช้งานในไทยพุ่งปรี๊ดอย่างรวดเร็ว

น้องหม่องเด็กไร้สัญชาติชาวไทย(เอ๊ะยังไง) ร่อนเครื่องบินกระดาษจนฮือฮาถึงแดนปลาดิบ

วอลเล่ย์บอลสาวไทยชนะทีมจีนคว้าแชมป์เอเชีย

น้องเคอิโงะ(แฝดคนละฝากับน้องหม่อง) ได้เจอพ่อที่บินมาหาจากแดนปลาดิบ(คาดว่าน้องหม่องไปเรียกมา)

เพชรา เชาวราษฎ์ กลับมาปรากฏโฉมต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบกว่าสามสิบปีในโฆษณาเครื่องสำอาง

โฆษณาประกันชีวิตสุดซึ้งที่ออกมาเรียกน้ำตา Target Group ตรงเวลาทุกปี ไม่ต่างจากบั้งไฟพญานาคที่มาตามนัดช่วงออกพรรษา

และล่าสุด รถไฟตกรางที่หัวหิน (ขอแสดงความเสียใจต่อผู้สูญเสียด้วยครับ)

โน่น นี่ นั่น สับเปลี่ยนหมุนเวียนมาให้เสพสมฯ (สร้างความบันเทิงทางอารมณ์รายวัน : ตามนิยามของสมทัศน์) ไม่ขาดสาย

ถึงเวลานี้ชื่อของน้องอุ้ม พรพัชญา (นางร้ายรางวัลตุ๊กตายางจากเมืองคานส์ :รับมอบจากมือของสมไซ) ดูจะร้างเลือนไปไม่ต่างจากตัวร้ายรุ่นเก่า ที่ห่างหายไปจากหน้าจอหรือสปอตไลท์ของสังคม (พุทโธ่!!! สุริยะCTX ตอนนี้ตีกอล์ฟจนบ้านหมุนอยู่ที่ไหนนะ) เพียงเพื่อหลีกทางให้ของสดใหม่ที่น่าเสพสมฯ กว่าเข้ามาแทนที่

สำหรับเรื่อง “มีแต่ Hard skill แต่ Soft skill ตีบตัน” ที่คุณสมทัศน์อ้างนิยามศัพท์จากชาวบ้าน (สงสัยจังวุ้ย ว่าไอ้ชาวบ้านนี่มันใครวะ..วานบอก) มาอธิบายความว่า “มีความสามารถในการกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้เกิดขึ้น แต่กลับขาดไร้ความสามารถในการรู้ เข้าใจ ตระหนักถึงเป้าหมายในการทำสิ่งนั้นๆ”

ในความเห็นผมกลับมองว่าไอ้ความขาดๆเกินๆ แบบนี้มันก็ใช่ว่าจะเป็นข้อตำหนิหรือพาลหงุดเงี้ยวหัวใจเท่าไหร่นัก ด้วยว่าพอเสพสารที่คุณสื่ออย่างละเอียดอ่อนและเป็นธรรมแล้ว ตัวผมเองก็จัดอยู่ในข่าย พวกขาดๆเกินๆ ทาง Skills ทั้งอ่อนทั้งแข็งแบบที่คุณว่า กับเขาเหมือนกันในหลายๆ เวลา

หลายครั้งคนเราอาจต้องการ ความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง บางครั้งอาจเป็นเพื่อนร่วมงาน เจ้านาย ลูกน้อง ลูกศิษย์ อาจารย์ พี่ น้อง พ่อแม่ หรือแม้แต่คู่ชีวิต เพื่อสร้างสมดุลของ Skills อ่อนๆ แข็งๆ ที่ขาดๆเกินๆ เหล่านั้นให้สามารถขับเคลื่อนให้ข้ามผ่านโจทย์ชีวิตต่างๆ ที่เวียนหน้ามาท้าทาย

ด้วยบางทีคนเรามิอาจโดดเดี่ยว.. หรือโลกสร้างความขาดๆเกินๆเพื่อให้เราเกิดความสัมพันธ์กัน

ไอ้การที่ผมเสพสมฯ จดหมายสองฉบับของคุณแล้วทำหน้ามึน ไม่สรรสร้างข้อความใดๆ ต่อยอดความคิดกว่าสี่เดือนแบบนี้ ก็เข้าข่ายพวก “เสพสมบ่มิสร้าง” และไอ้จดหมายที่ร่ายยาวมาหลายย่อหน้าแล้วแต่เนื้อหาก็ยังบางเบา เปล่ากลวง (บางคนอาจอ่านไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ) อยู่อย่างนี้ ก็เข้าข่าย “มีแต่รูปแบบแต่ขาดเนื้อหา” อย่างที่คุณหงุดเงี้ยวใจเหมือนกัน..จริงไหม?

ผมไม่ค่อยแน่ใจนักว่าตัวเองมี Hard/Soft skill ตามคำนิยามของชาวบ้าน(บ้านคุณ) ในด้านใดบ้าง แต่ผมว่าความสัมพันธ์ของเราสามคนก็คงพอกล้อมแกล้มให้การนั่งคุยกันแบบนี้ไม่ได้ขาดไร้แก่นสารสาระไปเสียทั้งหมดหรอกน่า

จึงเรียนมาเพื่อโปรด เสพสมฯ โดยทั่วกัน (จบดีกว่า..แม่งเริ่มออกแนวเกย์ทอล์กไปทุกทีแล้วว่ะ ขนลุก)

…

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ใช่ไหม?
เพราะการเมืองเปลี่ยนแปลงบ่อย หรือไร?
…
อะไรๆ ในเมืองไทยตอนนี้มันเลยดูลมเพลมพัดชอบกล ไม่เฉพาะเพียงอากาศที่เดี๋ยวแดดแผดเปรี้ยง เดี๋ยวฝนกระหน่ำโถม การเมืองห้วงยามนี้ก็ปรวนแปรไม่แพ้กัน โดยเฉพาะในวันนี้ที่ ชาวเสื้อแดง นัดรวมพลเพื่อสร้าง “รัฐไทยใหม่” ที่ว่ากันว่าปลอดจากอำมาตย์และอภิสิทธิ์ชน (หมายรวมถึงนายกฯ รูปหล่อที่ชื่ออภิสิทธิ์ด้วย) สำหรับรายละเอียดของงานคงไม่ต้องพูดถึงให้กระเทือนซางกัน
…
ด้วย เชื่อว่าทัศนคติของเราทั้งสามต่อการชุมนุมเรียกร้องครั้งนี้ ดูแล้วจะเทเอียงไปในทิศทางเดียวกันอยู่เป็นทุนเดิม ดังนั้นการเสวนาต่อยอดความคิดนั้นอาจไม่ต่างจากการสำทับ และเออออห่อหมกกันไปมาราว คณะสามเกลอหัวขวด ซึ่งไร้ซึ่งสำมะหาอันใด ผมจึงขออนุญาตจบข่าวการเมืองไว้เพียงแค่นี้
…
มาคุยกันเรื่อง “โลกร้อน” กันดีกว่า เพราะน่าจะเข้ากับเดือนเมษา ที่มักได้รับเหรียญทองด้านอุณหภูมิสูงสุดประจำปีอยู่เสมอๆ กับอากาศร้อนตับแตกแบบนี้ หลายๆ คนถวิลหาสีโทนเย็นอย่างสีฟ้าครามสดใส หรือสีเขียวเย็นตา พูดถึงสีเขียวก็พลันนึกถึงต้นไม้ ร่มเงา และพื้นที่สีเขียวในมหานครที่เราอยู่
…

…
เร็วๆ นี้ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางกรุง ระบุชื่อไปเลยแล้วกันว่า “มาบุญครอง” ก็เกิดลูกฮึดอะไรไม่ทราบ ลุกขึ้นมาโหนกระแสโลกร้อนกับเขาด้วยคน (ซึ่งหาใช่เรื่องแปลกในระบบทุนสมัยใหม่ ที่ให้ค่ากับกระแสธารสังคมที่เปลี่ยนเป็นผลประโยชน์แก่ธุรกิจได้) แต่รูปแบบวิธีการของห้างนี้ดูจะขัดลูกตาตี่ๆ ของผมไม่หยอก
…
คุณ สองคนจำสะพานลอยข้ามจากสยามเข้าห้างมาบุญครองนั่นได้ไหม ไอ้ที่คล้ายท่ออวกาศสีซิลเวอร์นั่นปะไร ไอ้สะพานที่ครั้งหนึ่งเมื่อเปิดให้ผู้คนได้ใช้ใหม่ๆ เคยมีกระจกใสแจ๋วให้มองลอดออกไปดูรถติดเครื่อง เป็นพรมหลากสีปูบนถนนพญาไททั้งสองฟากฝั่ง และแน่นอนสองสามปีหลังที่ผมได้ใช้บริการท่ออวกาศนี้ กระจกดังกล่าวขุ่นมัวตามกาลเวลาจนแทบมองออกไปภายนอกไม่เห็นอีกแล้ว บรรยากาศ ยามเดินข้ามจึงทึมๆ เทาๆ รับรู้ในสัมผัสของโลหะไร้หัวใจ ประกอบเข้ากับความเย็นจากแอร์ที่เปิดเสียหนาวฉ่ำ คล้ายกำลังเดินในท่อแอร์ขนาดใหญ่ไปสู่อวกาศ
…
เดือนที่ ผ่านมาเกิดความเปลี่ยนแปลงกับท่ออวกาศสีเทานั้นเสียแล้ว ด้วยแนวทางอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม นโยบายของผู้บริหารอาคารที่ใส่ใจต่อสภาวะโลกร้อน หรือเจตนาดีในการเพิ่มพื้นที่สีเขียวให้กรุงเทพฯ ก็ไม่ทราบได้ ทางห้างได้ปรับปรุงท่ออวกาศสีเทาให้เป็นสวนที่แสนจะร่มรื่น?
…
ด้วยการนำเอาสติกเกอร์อิงค์เจ็ท รูปต้นไม้เขียวร่มรื่นมาแปะทับกระจก (ที่ครั้งหนึ่งเคยใสแจ๋วและขุ่นมัวดังที่กล่าวมา) โดยรอบ

…
ด้วยการนำเอาต้นไม้พลาสติกปลอมๆ มาปลูก? บนพื้นโลหะของสะพานลอย
…
ผมก้มมองที่โคนต้นไม้ปลอมๆ สูงราวสองเมตรกว่าเหล่านั้น แน่นอนว่ามันไม่ได้ผิดไปจากที่คิดไว้ รากของมันไม่ได้หยั่งลึกลงไปในพื้นโลหะ อาจเพราะต้นไม้ปลอมก็ฉลาดพอจะรู้ว่าภายใต้พื้นแข็งๆ สีเทานั้นไม่ได้มีน้ำหรือสารอาหาร N-P-K 14-14-14 ที่ระบุไว้ในแบบเรียน ส.ป.ช. ที่เราเรียนกันสมัยประถม
…
ร่มเงาจากสติกเกอร์รูปต้นไม้ ช่วยบังแสงแดดร้อนจากภายนอกได้เป็นอย่างดี ท่ออวกาศสีเทากลายเป็นท่อสีเขียวที่ร่ม (แต่ไม่รื่นในความคิดผม) อุณหภูมิของแอร์ยังคงปรับต่ำจนเย็นเฉียบไม่ต่างจากเดิม และแน่นอนว่าพนักงานทำความสะอาดไม่ยี่หระกับนโยบายสีเขียวของผู้บริหารแต่ อย่างใด ด้วยต้นไม้นับร้อยบนผนังสองมิตินั้นไม่ได้มีใบไม้ร่วงหล่น ให้ต้องเหนื่อยเก็บกวาดเหมือนในสวนสาธารณะ
…
โลกเราร้อนเพราะเหตุนี้มิใช่หรือไร?
…
เพราะเราบางคนนิยามคำว่าโลกไว้แค่นั้น แค่ท่ออวกาศสีเทาความยาวสองฟากถนน
…
โลกร้อนหรือ ก็เร่งแอร์สิ
แดดแรงนัก ก็ติดสติกเกอร์สีเขียวรูปต้นไม้สิ
ท่ออวกาศเย็นยะเยือก
โลกหายร้อนแล้ว ไชโยแด่มนุษยชาติ!!
…
ทางออกของสังคมไทยยุคที่คนค่อนแคะในความเป็นประชาธิปไตย ก็อาจแก้ได้ด้วยตรรกะการคิดแบบนี้กระมัง
โลกของสีแดงต้องไม่มีสีเขียวและสีเหลืองอยู่ เช่นนั้นหรือ?
ประเทศไทยของเราแต่ละคนคืออะไรหนอ?
…
ผมยิ้มแสยะ เมื่อเดินทะลุท่ออวกาศสีเทา(อมเขียว) ไปพร้อมกับผู้คนอื่นๆ

พวกคุณล่ะ ช่วงนี้มีเรื่องสนุกๆ อะไรมาคลายร้อนกันบ้างไหม?

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หมายเหตุ กัลยาณเกลอทั้งสองร่อนจดหมายตอบผมมาดังนี้

• โลกเย็นได้ ด้วยเสียงป้า (จดหมายจากสมไซ)
• โลกร้อน : วันนี้คุณมีถุงผ้ากี่ใบ (จดหมายจากสมทัศน์)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

• จดหมายจากสมทัศน์
• จดหมายจากสมไซ

…

ถึง สมทัศน์ และ สมไซ กัลยาณเกลอ

…

… นาฑีที่ 14 ของเวลาหนึ่งทุ่มค่ำวันนั้น “สมทัศน์” ทักทายผ่านมาทาง MSN เรากำลังเสวนาถึงความบูดเบี้ยวของชีวิตวัยหนุ่ม โรคไบโพล่าร์ และวันเสาร์ที่ไม่โสภานัก

… นาฑีที่ 14 นั้นเอง เสียงของคุณกนกและคุณอุมาพรแห่งช่องข่าวเนชั่น ได้แจ้งให้ได้รู้ข่าวการเสียชีวิตของ ปู่’รงค์ วงษ์สวรรค์ พญาอินทรีแห่งวงการวรรณกรรมไทย

… มิพลันที่ใจจะหายไปไกลจากตัวนัก ผมพิมพ์บอกสมทัศน์ถึงข่าวดังกล่าว

… โฮลี่เชียสสสสสสสส …

…

ยอม รับโดยดุษณีเลยว่าผมเองหาใช่แฟนานุแควนของปู่แกสักเท่าไหร่ หากช่วงชีวิตของปู่แกเขียนหนังสือเพียงหนึ่งเล่ม ผมคงเคยอ่านเพียงอักษรตัวแรกบนสันปกของหนังสือเล่มนั้น

… ผลงานเขียนตลอดช่วงชีวิตที่ปู่อุทิศให้กับงานที่แกรัก (ซึ่งอันที่จริงไม่ควรเรียกว่าแก ‘ทำงานเป็นนักเขียน’ แต่ควรกล่าวว่าปู่เค้า ‘ใช้ชีวิตเพื่อเขียน’ จะเหมาะสมกว่า) ได้ถ่ายทอดความคิด ประสบการณ์ และรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสผ่านตัวหนังสือมากมายเหลือจะนับ

…

กว่าผมจะได้อ่านงานของปู่ก็เป็นช่วงชีวิตในวัยยี่สิบสามเข้าไปแล้ว ผ่านหนังสือในชุด OPENHOUSE (ซึ่ง เป็นโปรเจครวมนักเขียนแบบยำใหญ่ในพ็อกเก็ตบุ๊ครายสะดวกของคุณปราบดา หยุ่น และสำนักพิมพ์ OPEN ของคุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา ออกสู่ตลาด 6 เล่มในช่วงสองปีและหายไปจากแผงจนทุกวันนี้)

จำได้ว่าเรื่องสั้นที่อ่านเรื่องแรกนั้นชื่อแปลกๆ ว่า “อีลินจงวงศา”

…

ผมเคยลองดูดกัญชาครั้งหนึ่งในชีวิต (นานเนิ่นมาแล้ว)

ฟักอยู่แม้นนนนนน!!!

ตัวหนังสือและเรื่องราวของปู่ อ่านแล้วดิหลิเชียสมาก

หากเมื่อกว่าครึ่งศตวรรษที่แล้วมีการบัญญัติคำว่า ‘เด็กแนว’

ปู่แกคงเป็นไอคอนหนึ่งของพอศอนั้น

…

ข่าวค่ำเมื่อวานซืนแจ้งว่าครอบครัวของปู่รงค์ของดรับพวงหรีด แต่ขอให้แขกส่งเป็นต้นไม้มาแทนเพื่อจะนำไปปลูก

ข่าวว่าหลังจากบำเพ็ญกุศลศพของปู่แล้วอาจฝังร่างไร้วิญญาณของท่านไว้ใต้สวนทูนอิน ที่เชียงใหม่

…

ผมเชื่อว่าต้นไม้แห่งความอาลัยเหล่านั้นจะให้ร่มเงาแก่ร่างที่กลับสู่ผืนดินของปู่

และอินทรีย์ของปู่ย่อมหล่อเลี้ยงให้ต้นไม้เหล่านั้นมั่นคงแข็งแกร่งเฉกเช่นกัน

…

เอลวิสยังไม่ตาย

เช เกวารายังไม่ตาย

(ตัวหนังสือของ)‘รงค์ วงษ์สวรรค์ก็ยังไม่ตาย

ด้วยจิตคารวะ

…

• จดหมายจากสมไซ

…
ถึง สมไซ
…
ขอบคุณสำหรับการอวยพรวันเกิด(วันแก่) ที่ช่วยให้ผมย้อนระลึกได้ว่าเหยียบย่างพ้นอายุสามสิบไปอีกปีแล้ว หากอายุเฉลี่ยของคนไทยที่ใช้ชีวิตคละเคล้าสารเคมีทุกวี่วัน อย่างเราๆท่านๆ จะอยู่ได้ถึง 60-70 ขวบปี นั่นหมายความว่าผมสามารถเรียกตัวเองว่า “ชายวัยกลางคน” ได้แล้วสิเนี่ย
…
สำหรับประเด็นสถิติการอ่านหนังสือของคนไทย ที่กล่าวอ้างกันมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าจะเป็นเจ็ดบรรทัดต่อปี เจ็ดหน้าต่อปี เจ็ดเล่มต่อปี หรือจะเป็นเจ็ดบรรทัด เจ็ดหน้า เจ็ดเล่มต่อวัน ก็แล้วแต่ใครจะหยิบยกมาเปรียบเปรยกันไป

ผมมองว่ามันเป็นวาทกรรมการค่อนขอด ที่หยิบเอาตัวเลขและหน่วยมาประกอบเพื่อให้ดูน่าเชื่อมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ Benchmark กับนานาอารยะประเทศ (อเมริกา/สิงคโปร์ ตามที่คุณเอ่ยถึง) มันยิ่งตอกย้ำให้คนที่ได้ฟังรู้สึกว่า

“โห..คนไทยเราอ่านหนังสือน้อยขนาดนี้เลยหรือวะเนี่ย?”
…
ในความเห็นผมแล้ว ไอ้หน่วยที่เอามาอ้างที่ต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นเจ็ดบรรทัดต่อปี (ที่ส่งผลให้ใช้เวลาสามชั่วโคตรในการอ่านจบหนึ่งเล่ม) หรือปีละ 5 เล่ม (ที่อาจฟังดูเข้าท่าเข้าทางกว่าในเชิงตรรกะที่สมเหตุสมผล) ล้วนไม่ต่างกันในแง่ประโยชน์ใช้สอยของการกล่าวอ้าง เพราะต่างก็เป็น Adjective Phrase หรือ วลีคุณศัพท์ ที่ช่วยให้มวลสารของการแดกดันมีน้ำหนักมากขึ้นเท่านั้นเอง
…
ไม่ต่างอะไรกับการเปิดเผยตัวเลข ค่าเฉลี่ยของการมีเซ็กส์ อายุเฉลี่ยในการเสียหนุ่มเสียสาวของคนชาติต่างๆ ซึ่งเป็นวาทกรรมรูปแบบเดียวกัน ที่วงการสื่อสารมวลชนนิยมนำมาใช้อ้างอิง เพื่อเพิ่มน้ำหนักของข่าวสารที่ต้องการเสนอ
…
ปัญหาที่น่าปวดหัวกว่าตัวเลขและหน่วยที่ถูกต้อง สำหรับเรื่องการอ่านหนังสือของคนไทยในความเห็นของผมคือ “โอกาสในการอ่าน” เสียมากกว่า ถ้าแบ่งตามเกณฑ์โอกาสในการอ่านแล้ว ผมแบ่งผู้อ่านเป็นสองกลุ่มคือ
…
กลุ่มแรก คือคนที่ขาดโอกาสในการอ่าน หมายถึง ไม่รู้หนังสือ หรือรู้หนังสือแต่ขาดโอกาสการเข้าถึงหนังสือ อันนี้ผมว่าเป็นปัญหาใหญ่หลวงที่ถ้าจะคุยกันก็คงยาว (และอาจทำให้คนที่อ่านหนังสือปีละ 7 บรรทัดจากพวกเราไปเสียก่อน เพื่อกลับมาอ่านต่อในชาติภพหน้า) ดังนั้นขอสรุปทางแก้สั้นๆ คำเดียวว่าต้องให้ “การศึกษา” และโอกาสในการเข้าถึงความรู้ (ในที่นี้คือหนังสือดีๆ ที่เพิ่มพูนประสบการณ์เชิงปัญญา หรือเชิงจิตวิญญาณผ่านความสุนทรีย์ในการอ่าน)
…
กลุ่มที่สอง คือคนที่อ่านออกเขียนได้ มีช่องทางในการเข้าถึงและโอกาสสัมผัสหนังสือดีๆ แต่ดันเหวี่ยงเอาโอกาสเหล่านั้นทิ้งไปไกลสุดขอบกาแล็กซี่ กล่าวคือ ไม่อ่านมันซะงั้น จะด้วยเหตุผลหมื่นล้านประการที่หยิบยกมาอ้าง สำหรับกลุ่มนี้หากมองว่าเป็นพวกน่าเขกกบาล ที่ฉุดให้ค่าสถิติการอ่านของคนไทยลดลงจนเป็นที่ขวยเขิน เมื่อเผยตัวเลขเทียบกับประเทศอื่นๆ เขาก็ตาม แต่การอ่านหนังสือก็อาจมิใช่การเข้าถึงความรู้เพียงหนึ่งเดียว ในกาลสมัยที่โลกหมุนเร็วเยี่ยงนี้
…
ใครคนนั้นอาจทิ้งหนังสือให้ปลวกแทะอยู่บนชั้นเนิ่นนาน แต่เราอาจไม่รู้ว่า
… ใครคนนั้นอาจนั่งสมาธิวิปัสสนาจนบรรลุซึ่งประสบการณ์ทางธรรม
… ใครคนนั้นอาจเดินทางสูดควันพิษและอากาศบริสุทธิ์ตามสถานที่ต่างๆ จนบรรลุประสบการณ์เชิงประจักษ์
… ใครคนนั้นอาจใช้เวลาของชีวิตอย่างมีคุณค่าในเส้นทางอื่น ที่มากกว่าเส้นทางแห่งอักขระ
…
ค่าเฉลี่ยของสิ่งต่างๆ ที่ใครเหล่านั้น เป็น อยู่ คือ จะมีคนใส่ใจบ้างไหม
…
ในโลกที่เวลาของแต่ละชีวิตมีเท่าเดิมและเท่ากัน แต่กิจกรรมและทางเลือกในการเดินมากมายก่ายกอง และถาโถมเข้ามาทุกทิศทุกทาง จนบางคนแค่นั่งคิดว่าวันนี้จะทำอะไรก็ปวดเศียรเสียแล้ว
…
ช่วงนี้ผมอ่านหนังสือวันละเล่ม ดูหนังวันละเรื่อง ทำเป็นกิจวัตร ดูจากค่าเฉลี่ยของหนังสือที่อยากอ่านแต่ยังไม่ได้อ่าน หนังเรื่องที่อยากดูแต่ยังไม่ได้ดู รวมไปถึงหนังสือและหนังที่จะออกมาให้เสพ ในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่แล้ว
…
…
ดูท่าชาย(วัยกลางคน) อย่างผมคงต้องเพิ่มปริมาณการอ่านและการดูหนังเป็น 5 เล่ม และ 5 เรื่องต่อวันเสียแล้ว หากไม่อยากค้างคาใจในการใช้ชีวิตในชาตินี้ เพราะชาติหน้าก็ไม่รู้จะมีกระจกข้ามภพข้ามชาติ (แบบในเรื่องทวิภพที่คุณเอ่ยถึง) กลับมาอ่านต่อหรือเปล่า
…