29 ธันวาคม 2009ซาตานที่สี่แยก : ตอนที่ 2 – ซีดีแผ่นคู่(จากนรก?)
…
I went down to the crossroad
fell down on my knees
I went down to the crossroad
fell down on my knees
Asked the lord above “Have mercy now, save poor Bob if you please”
…
เธอไล่นิ้วไปตามเฟร็ตกีตาร์ตัวเดิมอีกครั้ง คราวนี้เธอเล่นเพลงบลูส์ที่เขาไม่คุ้นหู แม้เสียงร้องเธอจะสดใสคล้ายนักร้องสาวบอสซ่าที่นิยมกันอยู่ช่วงนี้ แต่ท่วงทำนองเพลงกลับแผงไว้ด้วยสำเนียงหม่นเศร้าคล้ายคนผิดหวังในรักเสียมากกว่า ตาของเธอพริ้มหลับจนไม่อาจเดาได้ว่าเธอกำลังรู้สึกเช่นไรในตอนนี้ เขายืนฟังเพลงที่ไม่รู้จักนั้นจนจบ ปรบมือให้กับเธอและเอ่ยชม
“เพราะจังเลย เพลงอะไรเหรอครับ”
“เพลงเก่ามากแล้วค่ะ ตั้งเจ็ดสิบกว่าปีแล้วล่ะ ชื่อ Crossroad ของ Robert Johnson ค่ะ” เธอตอบ
“โห เจ็ดสิบกว่าปีเลยเหรอ ก่อนพ่อผมเกิดอีกนะเนี่ย ไปขุดมาเล่นได้ยังไงน่ะ” เขาตกใจเล็กน้อยกับอายุอานามของเพลงที่เพิ่งฟัง แม้จะคิดอยู่แล้วว่าเป็นเพลงเก่าแต่ก็ไม่คิดว่าจะเก่าขนาดนั้น
“คุณชอบไหมล่ะ นี่แหละเพลงที่ซาตานที่สี่แยกนี้มอบให้กับฉัน” เธอหวนกลับไปพูดถึงเรื่องที่คุยค้างไว้อีกครั้ง
“ซาตานมอบให้กับคุณ คุณหมายถึงซาตานที่ตรงข้ามกับพระเจ้าน่ะนะ” เขาทวนคำอย่างประหลาดใจ
“ก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าเขาอยู่ตรงข้ามกับอะไร ชั้นถือพุทธ ไม่รู้เรื่องเทวากับซาตานมากนักหรอกนะ ถ้าพุทธประวัติก็คงพอได้อยู่” เธอตอบทีเล่นทีจริง
“ผมก็ไม่ได้รู้เหมือนกันแหละ ได้ดูแค่จากหนังแผ่นที่ทอมแฮงค์เป็นพระเอกคอยถอดรหัสดาวินชี่น่ะ” เขาเฉลยปูมหลังความรู้หางอึ่งให้เธอรู้
“ถ้าคุณชอบมันล่ะก็ ชั้นมีอะไรจะให้คุณด้วยล่ะ” เธอพูดพลางย่อตัวและล้วงมือลงไปในย่ามที่วางพิงเสาไฟอยู่ตรงพื้น
เธอยื่นกล่องซีดีให้เขาแผ่นหนึ่ง เขารับมาพลิกดูหน้าปกแล้วก็ต้องตกตะลึงอย่างมาก มันเป็นซีดีแผ่นคู่หน้าปกเขียนด้วยลายมือน่ารักแบบเด็กผู้หญิงว่า “King Of The Delta Blues Singer Volume I และ II”
สิ่งที่อยู่บนหน้าปกซึ่งทำเอาเขาอ้าปากค้างและขนลุก คือ รูปขาวดำภาพของตัวเขาเองสะพายกีตาร์ที่หน้าตาเหมือนกับที่อยู่ในมือเธอตอนนี้ไม่ผิดเพี้ยน หนำซ้ำชื่อของศิลปินบนหน้าปกยังเป็นชื่อ-นามสกุลเต็มๆ ของเขาเสียอีก (แน่นอนว่าตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยออกอัลบั้มเพลงมาก่อนแน่ๆ)
“เฮ้ยยยยยยย นี่มันอะไรเนี่ย รูปผม ชื่อผมนี่หน่า” เขาหน้าถอดสี อุทานเสียงดัง
เธอยิ้มแทนคำตอบ เขาลังเลใจว่ากำลังเจอผีสาวนักดนตรีหลอกตอนตีสองหรือกำลังอยู่ในความฝันกันแน่ ใจนึงอยากจะโยนซีดีทิ้งและใส่เกียร์หมาวิ่งกลับบ้าน แต่อีกใจกลับอยากทำความรู้จักแม่สาวคนนี้ให้มากกว่านี้ ประกอบกับแข้งขาที่สั่นไหวแม้ไร้เรี่ยวแรงเสียแล้ว เขาจึงหมดทางเลือกจำต้องยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิม เวลาเดียวกันนั้นเธอพริ้มตาลงและเริ่มเล่นกีตาร์อีกครั้ง
หนนี้เป็นครั้งแรกที่เขาไม่มีสมาธิตั้งใจฟังเพลงของเธอ สมองมันตื้อและมึนงงไปหมด ความคิดเรื่องรูปภาพและชื่อของตัวเองบนหน้าปกซีดีที่เธอให้มันวนเวียนในหัว คล้ายดาวบริวารโคจรรอบตัวเขา เป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะมีภาพถ่ายของเขา โอเคล่ะ สำหรับยุคสมัยนี้ที่เธออาจค้นหาชื่อนามสกุลและภาพถ่ายของเขาได้จากอินเตอร์เน็ตแม้เขาไม่ใช่ดาราหรือคนดัง แต่ไม่มีทางเลยที่จะเป็นภาพของเขาสะพายกีตาร์ตัวนั้น และกำลังเล่นมันอย่างได้อารมณ์ขณะถูกลั่นชัตเตอร์ เป็นไปได้ไหมว่าเรื่องประหลาดนี้จะเกี่ยวข้องกับ ‘ซาตาน’ ที่เธอเอ่ยถึงเมื่อครู่ คำถามมากมายถาโถมเข้าหาเขาแบบไม่เกรงใจสติปัญญาที่เพิ่งถูกเผาผลาญไปกับแก้วสุราก่อนหน้านั้น
เขานึกถึงคำถามที่เขาถามเธอขำขำว่า “อย่าบอกนะว่าคุณเป็นซาตาน” แล้วเธอตอบกลับว่า “แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”
“แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”
“แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”
เสียงและภาพรอยยิ้มแฝงแววเจ้าเล่ห์ของเธอตอนเอ่ยประโยคนั้นหลอนอยู่ในหัวเขา
“หรือเธอจะเป็นซาตานจริงๆ วะเนี่ย ชิบหายแล้วไงแล้วกู” เขาสบถในใจ
…
…
“ไม่ชอบเพลงนี้เหรอคะ”
เขาได้สติกลับมาเมื่อได้ยินคำถามของแม่ซาตานสาว เพลงที่เธอเล่นจบแล้วโดยเขาไม่ทันได้ฟังสักแอะ ซีดีแผ่นเดิมยังอยู่ในมือเช่นเดียวกับความตื่นตระหนกที่เกาะแน่นหนึบในใจ เขานึกคำพูดไม่ออก ทั้งที่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เขาแอบคิดจะถามชื่อและขอเบอร์โทรศัพท์เธอเพื่อหวังจะสานสัมพันธ์ในอนาคตด้วยซ้ำ มาตอนนี้ความคิดนั้นกลับระเบิดเหมือนลูกโป่งรูปหัวใจถูกปลายเข็มแหลมจิ้ม ขณะที่เธอบรรจงเก็บกีตาร์ลงกล่องและหยิบย่ามผ้าขึ้นมาสะพายเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน (หรือนรกนะ ถ้าเธอเป็นซาตานจริงๆ แน่นอนว่าเขาทิ้งความคิดที่จะไปส่งเธอที่บ้านไปแล้ว)
“คุณจะกลับแล้วเหรอ” เขาถามเสียงอ่อยๆ
“ใช่ค่ะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว ผู้ฟังคนเดียวของฉันก็เอาแต่เหม่อลอยไม่สนใจฟังเพลงชั้นเลยด้วย” เธอตอบด้วยสีหน้าและน้ำเสียงงอนนิดๆ
“ขอโทษครับ ผมมัวคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ” เขาเริ่มกล้าคุยกับเธอเหมือนปรกติ ด้วยน้ำเสียงงอนของเธอนั่นเองที่ทำเอาภาพลักษณ์ซาตานหายไป กลับเป็นสาวน่ารักคนเดิมที่เขาอยากรู้จัก
“คุณชื่ออะไรเหรอครับ” เขาตัดสินใจถามในที่สุด
“ชั้นชื่อ‘โซล’ค่ะ ไม่ใช่คนเกาหลีนะคะ โซลในความหมายของแนวเพลงโซลน่ะ” เธอตอบ
“โซลที่สะกด Soul ที่หมายถึงวิญญาณน่ะเหรอ” เขาถามเกรงๆ
“สะกดอย่างนั้นแหละ ส่วนความหมายก็แล้วแต่คุณจะแปลก็แล้วกันค่ะ” เธอยิ้มรับคำถามที่ไม่ใช่มุกตลกของเขา
“ผมชื่อ.. เอ่อ….. แต่คุณคงรู้แล้ว” เขาคิดจะแนะนำตัว แต่เมื่อนึกได้ว่าเธออาจจะรู้จักเขาดีกว่าที่เขาคิดจึงพูดไม่ออก
“ชั้นรู้ชื่อคุณแล้วล่ะ ก็อยู่บนปกซีดีนั่นไม่ใช่หรือไง” เธอยิ้มยกนิ้วชี้ขึ้นส่งสัญลักษณ์จุ๊ๆ ที่ปากเหมือนนักมวยเหรียญทองโอลิมปิก นั่นทำเอาเขาเสียวสันหลังวาบอีกหน
“ผมจะมีโอกาสได้เจอคุณอีกไหมเนี่ย” เขาถามสองจิตสองใจ ด้วยอยากสานสัมพันธ์หากเธอมิใช่ซาตานสาวเจ้าเสน่ห์
“แน่ใจนะว่าคุณอยากเจอชั้นอีกน่ะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
“เอ่อ……” เขาพูดไม่ออกคล้ายน้ำลายจุกคอ
“เอา เป็นว่าคุณกลับไปฟังเพลงในซีดีก่อนก็แล้วกัน เราอาจได้เจอกันอีกหรือไม่เจอกันอีกเลยก็ได้ ตอนนี้ชั้นยังบอกไม่ได้หรอก แต่หวังว่าคุณจะชอบเพลงที่ชั้นเล่นและชอบเพลงในซีดีที่ชั้นให้นะคะ ขอตัวกลับก่อนล่ะ บ๊ายบายนะคะ”
เธอบอกลาแล้วหันหลังเดินไปตามถนน ทิ้งให้เขายืนนิ่งตัวแข็งคล้ายหินต้องคำสาปอยู่ ณ ที่ตรงนั้น มองดูเงาของเธอค่อยๆ เลือนหายไปตามความมืดและระยะห่างที่เพิ่มขึ้นตามย่างก้าว ท้องถนนเงียบสงัดราวกับทุกสิ่งหยุดยืนไว้อาลัยแด่ความสัมพันธ์ประหลาดโลกที่เพิ่งผ่านพ้นไปของเธอกับเขา กว่าจะได้สติและคลายมนตราของซาตานสาวก็ปาไปหลายนาทีหลังจากนั้น
ซีดีแผ่นคู่นั้นยังอยู่ในมือของเขาเช่นเดิม
นี่ไม่ใช่ความฝัน และซาตานที่เขาเคยรู้จักในหนังฝรั่งก็ไม่น่ารักเพียงนี้
เขาเดินกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือตรงดิ่งไปยังวิทยุ แกะกล่องซีดีนั้นออกแล้วใส่แผ่นลงในเครื่องเล่น หย่อนร่างเหนื่อยล้าเอนหลังลงบนโซฟาตัวโปรด แล้วหลับใหลไปกับเสียงเพลงจากซีดีประหลาดแผ่นนั้นที่ได้รับจากเธอ
=== โปรดติดตามตอนต่อไปหากคิดว่าน่าติดตาม ===
———————————————
หมายเหตุท้ายตอน
Robert Johnson นักดนตรีบลูส์ผิวสีในยุค 1930’s ที่เล่นกีตาร์ไม่ได้เรื่อง แต่กลับเล่นกีต้าร์บลูส์ได้ระดับเทพเจ้าภายในระยะเวลา 40 วันที่เขาหายตัวไป เลื่องลือกันว่าเขาขายวิญญาณให้กับซาตานเพื่อแลกกับความสามารถในการเล่นกีตาร์ อัลบัม The Delta Blues Singer Volume I และ II เป็นอัลบั้มที่กล่าวขานกันว่า “นักดนตรีบลูส์ทุกคนต้องฟัง” ถูกรวบรวมและวางจำหน่ายในยุค 60’s หลังจากเขาเสียชีวิตกว่ายี่สิบปี ++ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่ ++
เพลง Crossroad ของ Robert Johnson ++ ฟังได้ที่นี่ ++
รูปประกอบจาก wikipedia.org
———————————————-
Tags: robert johnson, กีตาร์, ซาตาน, ดนตรี, เรื่องสั้น
เย้ ที่หนึ่ง