7 กันยายน 2006จุดหมายปลายทาง – The Bird, The Woman and the Cage.
…
ผมจำรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเธอได้ดี
…
Once upon a time, there was a bird.
He was adorned with two perfect wings and with glossy, colorful, marvellous feathers.
In short, he was a creature made to fly about freely in the sky, bringing joy to everyone who saw him.
…
เหตุการณ์หลายอย่างในชีวิตผมที่เกิดขึ้น และชวนให้ย้อนมองกลับไปถึงความพลั้งพลาดอย่างเสียใจ
เสียใจกับการปล่อยให้เสี้ยวอารมณ์ความรู้สึกยิ้มหยันสติและสำนึกต่างๆ ที่พึงมีในตัวของผมเอง
…
One day, a woman saw the bird and fell in love with him.
She watched his flight, her mouth wide in amazement, her heart pounding, her eyes shining with excitement.
She invited the bird to fly with her, and the two travelled across the sky in perfect harmony.
She admired and venerated and celebrated that bird.
…
ผมคิดทบทวนถึงวันเวลาที่ผ่านมา
วินาทีแรกที่ตัดสินใจจะเริ่มต้นเป็น “คนที่เลือกที่จะรัก” เลือกที่จะอดทนและมั่นคงกับสถานภาพ และความสัมพันธ์ที่มองเห็นจุดหมายปลายทางอยู่ไกลลิบตา
เลือกที่จะเดินออกจากจุดเดิมที่เคยเป็นอยู่อย่างช้าๆ ใจหวังว่าสักวันผมอาจไปถึงจุดหมายแสนไกล อาจเป็น “คนที่ได้รับความรัก”
…
But then she thought ”He might want to visit far-off mountains!”
And she was afraid, afraid that she would never feel the same way about any other bird.
And she felt envy, envy for the bird’s ability to fly. And she felt alone.
And she thought ”l’m going to set a trap, the next time the bird appears, he will never leave again.”
… The bird, who was also in love, returned the following day, fell into the trap and was put in a cage.
…
ผมจำความสุขที่ผมเริ่มต้นจะรักแบบไม่มีเงื่อนไขในวันนั้นได้ดี
…
She looked at the bird every day. There he was, the object of her passion, and she showed him to her friends, who said
“Now you have everything you could possibly want.”
…
อาจบางทีผมยังอ่อนแอ และเป็นนักเดินทนที่อ่อนประสบการณ์เกินไปนัก เพียงบททดสอบเล็กๆ จากอุปสรรครายทางที่ชื่อว่า “ห้วงอารมณ์ “ ก็เกือบทำให้ผมต้องหลุดไปจากเส้นทาง
ผมเผลอก้าวเดินด้วยจังหวะที่เร็วเกินกว่ากรรมการที่ชื่อว่า “สถานภาพ” จะยอมรับได้
..เขาเตือนผมว่าอย่าวิ่ง
…
However, a strange transformation began to take place.
Now that she has the bird and no longer need to woo him, she began to lose interest. …
The bird, unable to fly and express the true meaning of his life, began to waste away and his feathers lose their gloss.
He grew ugly, and the woman no longer paid him any attention, except by feeding him and cleaning out his cage.
…
กรรมการ มีเมตตากับผมเหลือคณา ไม่แปลกอะไรหากท่านจะตัดผมออกจากเส้นทางสายนี้เสียจากข้อหาอุกฉกรรจ์ที่ผม เผลอวิ่ง แต่โอกาสแก้ไขในสิ่งที่พลาด เป็นสิ่งมีค่าที่ผมได้รับในคราวนี้
…
One day, the bird died. The woman felt terribly sad and spent all her time thinking about him.
But she dld not remember the cage, she thought only the day when she had seen him for the first time, flying contentedly amongst the clouds.
… If she had looked more deeply into herself, she would have realised that what had thrilled her about the bird was his freedom, the energy of his wings in motion, not his physical body.
…
ผมคิดได้แล้วว่า มันคงไร้ความหมายหากว่าการเดินทางมุ่งมั่นอะไรของผมนั้นเป็นการทำให้เธอต้อง ไม่สบายใจ ผมควรจะนึกถึงเธอในทุกๆจังหวะการก้าวเท้า หากยังจำได้ว่ารอยยิ้มและความสุขของเธอคือจุดมุ่งหมายแรก ณ วันที่ออกเดินมา
…
Without the bird, her life too lost all meaning, and Death came knocking at her door.
… “Why have you come?” she asked Death …
“So that you can fly once more with him across the sky,” Death replied.
“If you had allowed him to come and go, you would have loved and admired him even more, alas, you now need me in order to find him again.”
…
ก็อย่างที่พูดไว้ตอนต้นนั่นล่ะ
ผมจำรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเธอได้ดี
และผมก็จะก้าวเดินต่อไป
++++++++++++++++++++++++++++
แด่ “Eleven minutes” งานเขียนของ Paulo Coelho นักประพันธ์ชาวบราซิล
หมายเหตุ “นิทานเรื่องนก” คัดลอกจากบันทึกของ Maria ในวันก่อนหน้าที่เธอจะซื้อตั๋วเครื่องบินกลับบราซิล
++++++++++++++++++++++++++++
Tags: Paulo Coelho, Rubiaceae, ความรัก