15 มีนาคม 2007บัวรดน้ำพลาสติกสีเขียว – It wears us out.
เขาอยู่ตรงนั้นไง… จำอวดหนุ่มที่เลื่องลือ
วันนี้เขามีอะไรมาแสดงแก่ผู้คนบ้างนะ
ณ ทางเท้าที่ผู้คนพลุกพล่าน อาจมิใช่ทุกคนที่จะสนใจการแสดงของเขา
แต่เธอก็ตอบตัวเองไม่ได้ ว่าเหตุใดเธอจึงเลือกเดินผ่านเส้นทางนี้อยู่ทุกวัน
Her Green plastic watering can
For her fake Chinese rubber plant
In the fake plastic earth.
That she bought from a rubber man
In a town full of rubber plans.
to get rid of itself.
…
บางวันเขาเล่นตลก อีกวันเล่นดนตรี
บางวันเขาเล่นมายากล ขณะที่อีกวันเขานั่งวาดรูป
…
And It Wears Her Out, it wears her out
It wears her out, it wears her out.
…
เธออยู่นั่นไง แม่สาวทรงเสน่ห์ ดีเสียจริงที่วันนี้เธอก็มาเหมือนเช่นเคย คนมากหลากคู่ตาย่างผ่าน
เขาเฝ้าสบเพียงตาคู่หนึ่งนั้น ณ มุมถนนสายเก่าแห่งนี้ทุกวัน
…
She lives with a broken man
A cracked polystyrene man
Who just crumbles and burns.
He used to do surgery
For girls in the eighties
But gravity always wins.
…
เขาชื่นชมเสียงหัวเราะขบขัน สุขใจที่ได้เห็นรอยยิ้มและเสียงฮัมเพลง
ภูมิใจที่เห็นสายตาตื่นเต้นยามเขาชูกระต่ายออกจากหมวกว่างเปล่า
และแน่นอนรูปที่เขาวาดคือภาพร่างของเจ้าของดวงตาคู่นั้นเอง
…
And It Wears Him Out, it wears him out
It wears him out, it wears him out.
…
บ่ายวันที่ท้องฟ้าไม่มีเมฆวันหนึ่ง เขาเลือกที่จะเล่นมายากล หมวกว่างเปล่าใบเก่า
มือว่างเปล่าที่เขาควานลงไปในหมวกนั้น
พลันออกมาเป็นนกพิราบขาว โบยบินไปบนท้องฟ้าไร้เมฆ
…
She looks like the real thing She tastes like the real thing
My Fake Plastic Love. But I can’t help the feeling
I could blow through the ceiling
If I just turn and run
…
ท่ามกลางเสียงปรบมือและสายตาตื่นเต้นชื่นชมของผู้คน
เพียงหนึ่งเสียง หนึ่งสายตานั้นที่ปรากฏชัดเจนแก่เขา
จังหวะนั้นเองที่ฟ้าไร้เมฆกลับพลันเกิดลมพัด
… หมวกเขาปลิวหลุดมือไปกองกับพื้น ตรงหน้าฝูงชน
…
And It Wears Me Out, it wears me out
It wears me out, it wears me out.
…
“ไยเราผองไม่ตอบแทนชายผู้สามารถนี้เล่า แด่รอยยิ้มเสียงหัวเราะและความตื่นตานานับที่เขาสรรค์สร้างแก่เรา “ หนึ่งในฝูงชนเอ่ยขึ้น
สิ้นเสียงนั้นเอง กลับเป็นเสียงเหรียญและธนบัตร ที่ผู้คนพากันนำมาหย่อนลงในหมวกว่างเปล่าใบนั้น
…
เขาไม่สนใจเสียงกระทบกันของเหรียญ ตาจับจ้องที่เธอผู้นั้นที่ยังคงยืนงงงันกับสิ่งที่ผู้คนรอบข้างกำลังทำอยู่
…
And if I could BE who you wanted
If I could BE who you wanted, All the time, all the time.
…
ท้ายที่สุด หนึ่งเหรียญจากมือเรียวงามของเธอ ก็ถูกหย่อนลงหมวกใบนั้นเช่นเดียวกับคนอื่นๆ
… สายตาเธอชื่นชมเขา แต่เป็นเขาเองที่หลบตาเธอด้วยใจผิดหวัง
และวันที่ท้องฟ้าไร้เมฆนั้น ก็ไม่หวนกลับมา
เช่นเดียวกับจำอวดหนุ่มมุมถนนผู้นั้น
ที่ทิ้งให้มุมถนนนั้นว่างเปล่า นับแต่นั้นมา
…
…
++++++++++++++++++++
เพลง Fake Plastic Trees ของวง Radiohead
แด่จำอวดมุมถนน.. จำอวดจงเจริญ
++++++++++++++++++++
Tags: Life on Soundtrax., Radiohead, Rubiaceae, ความรัก