เสียงกริ่งประตูบ้านปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ฝัน เขาชันตัวลุกขึ้นจากโซฟาในสภาพเดิมไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อคืน เสียงเพลงจากซีดีแผ่นคู่นั้นยังคงเล่นวนอยู่อย่างเดิม เขามีนิสัยชอบเปิดเพลงฟังกล่อมนอนแบบที่ให้มันเล่นซ้ำวนไปวนมาแบบไม่กลัวชาวบ้านประณามว่าเปลืองไฟหรือเป็นตัวการก่อปัญหาโลกร้อน

เขาเชื่อของเขาเองว่าโลกน่าเบื่อที่ปราศจากเสียงดนตรีเป็นปัญหาใหญ่โตยิ่งกว่าเรื่องโลกร้อนเสียอีก และเสียงเพลงเพราะๆ ก็อาจช่วยให้โลกเย็นลงได้ เขาลุกขึ้นไปเบาเสียงเพลง มองดูนาฬิกาที่ข้างฝาเห็นเข็มชี้บอกเวลาสิบโมงกว่าแล้ว เขาสบถในใจเมื่อนึกสงสัยว่าใครกันที่มากดกริ่งหน้าบ้านเขาแต่วันขณะเดินงัวเงียไปดูคำเฉลยที่รออยู่อีกฟากของรั้วบ้าน

“มีพัสดุส่งด่วนถึงคุณครับ ช่วยเซ็นต์รับหน่อย ตรงนี้นะครับ”

พนักงานไปรษณีย์นั่นเอง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาประหลาดใจเท่ากับพัสดุชิ้นใหญ่ที่แม้ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าข้างในต้องเป็นกีตาร์แน่ๆ ด้วยรูปทรงของหีบห่อนั้นไม่อาจคาดหวังเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก เขาไม่แน่ใจนักว่าพัสดุนั้นส่งผิดบ้านหรือไม่จึงตรวจดูชื่อที่อยู่ผู้รับให้แน่ใจก่อนเซ็นต์รับ บนกล่องกีตาร์นั้นระบุชื่อผู้ส่งว่า “นางสาววิญญาณ” โดยไม่ระบุที่อยู่ผู้ส่ง ถึงเวลานี้ไม่มีเรื่องอะไรในโลกที่เขาต้องตื่นตระหนกหรือประหลาดใจอีกแล้ว เขาหิ้วกล่องกีตาร์กลับเข้าบ้านก่อนจะนั่งลงตรงโซฟาแล้วบรรจงแกะกระดาษห่อและเปิดมันออกมาดู

กีตาร์โปร่งตัวเดิมที่คุ้นตาของสาวน้อยเมื่อคืน (แน่นอนว่าเป็นตัวเดียวกับที่เขาสะพายอยู่บนหน้าปกซีดีแผ่นคู่นั้นด้วย) อยู่ในกล่องกระดาษใบนั้น เขาหยิบมันขึ้นมาพลิกดูไปมาพลางนึกสงสัยว่าทำไมเธอถึงส่งมันมาให้เขากันนะ มันเป็นกีตาร์โปร่งลายไม้ที่ดูเรียบหรูมีชาติตระกูล บนเฟร็ตมีรอยสึกเล็กน้อยตามตำแหน่งต่างๆ ที่บ่งชี้ว่าเจ้าของเดิมไม่ได้ซื้อมันมาเก็บสะสมไว้บนหิ้ง แต่กระนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่และดูแลรักษามันเป็นอย่างดี เขาทาบนิ้วลงและลองดีดปรับตั้งสายก่อนพบว่ามันถูกปรับเสียงให้พร้อมเล่นอยู่แล้ว มีเพียงตัวเขานั่นเองที่ไม่พร้อมสำหรับมัน เท่าที่จะนึกได้ในเวลานั้นเขาเล่นเพลงสี่คอร์ดหากิน “ได้อย่างเสียอย่าง” ของอัสนีวสันต์ ไปสองสามท่อนก่อนจะหงุดหงิดกับนิ้วแข็งๆ ที่ร้างเลือนจากการเล่นดนตรีมากว่าสิบปี เขาวางมันลงก่อนจะดูในกล่องกระดาษและพบว่ามีโปสการ์ดแนบมาด้วยหนึ่งใบ บนกระดาษแผ่นนั้นมีข้อความเขียนด้วยลายมือน่ารักของหญิงสาวคนเดียวกับบนปกซีดี

“ฉันแค่ให้คุณยืมนะ อีก 40 วันนับจากนี้ช่วยเอามาคืนและเล่นเพลงของคุณให้ฉันฟังหน่อย จะรออยู่ที่ๆ เราพบกันค่ะ – Soul”

เขาอมยิ้มกับข้อความของสาวซาตาน ถึงเวลานี้เขารู้สึกว่าเธอไม่ใช่วิญญาณ ผีสางหรือผู้มาเยือนจากนรก เธอเป็นแค่นักดนตรีข้างถนนขี้เล่นที่อาจหาความสุขให้ชีวิตด้วยการเล่นสนุกกับชีวิตของผู้ฟังผู้หมองเศร้าผู้ผ่านทาง เขากลับคิดว่านี่เป็นเรื่องดีๆ ในชีวิตที่เกิดขึ้นกับเขาในรอบหลายๆ เดือนเลย

อาจไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกแล้วที่เขาจะต้องตั้งคำถามหรือสืบเสาะหาที่มาของซีดีประหลาดแผ่นนั้น เวลานี้เขากลับนึกอยากเล่นกีตาร์ตัวที่เธอส่งมาให้เป็นเพลงได้ตามที่เธอร้องขอ เขานึกเอาเองว่าเธอคงไม่ชื่นชมกับเพลงแนวจิ๊กโก๋อกหักนักหรอก เพราะผู้หญิงค่อนโลกคงไม่ได้หวังให้คนมาร้องเพลงจีบด้วยเพลงอย่าง “ก็เคยสัญญา” หรือ “หัวใจสะออน” แต่นาทีนี้เขายังนึกไม่ออกว่าช่วงเวลา 40 วันที่เธอเปิดโอกาสให้เขาตีสนิทกับกีตาร์ของเธอจะเพียงพอให้เขาฝึกปรือฝีมือให้สามารถเล่นเพลงอะไรให้เธอฟังได้บ้าง เอาเข้าจริงๆ เขาก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอชอบฟังเพลงแนวไหน เมื่อคืนนี้เพลงที่เธอเลือกเล่นให้ได้ฟังก็หลากหลายเหลือเกิน ทั้งเพลงคลาสสิค เพลงไทยสตริงยุคเก่า เพลงบลูส์ยุคโบราณ ทั้งหมดนั้นดูคล้ายเบาะแสที่ไม่มีจุดร่วมอื่นใดนอกจากกีตาร์ตัวนี้ เขาลุกไปเร่งเสียงเพลงจากซีดี เดินไปชงกาแฟดำที่เขาดื่มเป็นกิจวัตรยามตื่นนอน หยิบกล่องซีดีแผ่นคู่นั้นมานั่งดูที่โซฟาตัวเก่า

เขาเลื่อนปกกระดาษที่สอดอยู่ในกล่องซีดีออกมาดู มันเป็นกระดาษปอนด์คล้ายสมุดวาดเขียนที่ใช้ในชั่วโมงศิลปะสมัยเด็ก พับเป็นสองทบด้านหน้าปกเป็นรูปของเขาสะพายกีตาร์พร้อมตัวหนังสือเขียนชื่อนามสกุลของเขาด้วยลายมือของผู้หญิงอย่างที่เขาเห็นในแสงสลัวเมื่อคืน เขาพลิกดูด้านหลังปรากฏว่าเป็นพื้นที่สีขาวว่างๆ มีตัวหนังสือเล็กๆ เขียนด้วยลายมือเดียวกันตรงด้านล่างว่า “Stairway to Heaven Record” เขาคุ้นหูกับชื่อค่ายเพลงนี้แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหน

เมื่อเขากางหน้าปกออกมาดูด้านในก็พบข้อความภาษาอังกฤษเขียนด้วยลายมือเดิม

…
There’s a lady who’s sure
All that glitters is gold
And she’s buying a stairway to heaven
When she gets there she knows
If the stores are all closed
With a word she can get what she came for
And she’s buying a stairway to heaven
…

เขาไม่เข้าใจในความหมายของข้อความเหล่านั้นนัก “บันไดสู่สรวงสวรรค์?” บางทีอาจเป็นบทกวีหรือเนื้อเพลงที่เธอแต่ง หรืออาจเป็นข้อความจากหนังสือหรือหนังเรื่องที่เธอชอบก็เป็นไปได้ เขาเอนหลังพิงโซฟา เหลือบมองดูถ้วยกาแฟเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งจิบไปแค่คำเดียว แต่พอเอื้อมคว้าถ้วยกาแฟมาจิบก็พบว่ามันเย็นชืดไปแล้ว เขายกถ้วยขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างเซ็งๆ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าเขาน่าจะลองค้นหาในอินเตอร์เน็ตดูเกี่ยวกับ “บันไดสู่สวรรค์” ของเธอ แต่เนื่องจากเพิ่งยกเลิกบริการอินเตอร์เน็ตไปเพราะบ้านที่อยู่ใกล้หมดสัญญาเช่าเต็มที เขาตัดสินใจอาบน้ำแต่งตัวแบบเร็วๆ และออกเดินไปร้านเน็ตคาเฟ่ละแวกบ้านพร้อมกับซีดีแผ่นนั้น

เขาเคาะแป้นพิมพ์ป้อนข้อความ “Stairway to Heven” ลงไปยังหน้าเว็บกูเกิ้ลก่อนกดปุ่มค้นหา

ไม่นานผลการค้นหาก็ปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอว่า “พบ 2,830,000 รายการ สำหรับคำว่า stairway to heaven” เมื่อไล่สายตาดูก็พบว่ามีลิงค์เชื่อมต่อไปยังวิดีโอ ชื่อ “stairway to heaven” อยู่ 4 รายการ นอกจากนั้นก็เป็นลิงค์ของเว็บไซต์ขายแผ่นดีวีดีเถื่อน ซึ่งโฆษณาขายซีรี่ย์สเกาหลีเรื่อง “ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า (Stairway to Heaven)” ถัดลงไปเป็นลิงค์ของเว็บไซต์รวบรวมเนื้อเพลงแห่งหนึ่งที่ระบุว่า เพลง “Stairway to Heaven” เป็นของศิลปินชื่อแปลก “Led Zeppelin” เขาเดาว่าเธอคงไม่ใคร่นิยมดูซีรี่ย์สเกาหลีเหมือนสาวรุ่นสมัยใหม่ทั่วไปเป็นแน่ จึงเลือกคลิกดูเว็บเนื้อเพลงและกดดูลิงค์วิดีโอที่ระบุชื่อเพลงและศิลปินตรงกัน

ลางสังหรณ์ของเขาถูกต้องเมื่อพบว่าข้อความที่เธอเขียนไว้ด้านในปกซีดีนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเพลง “Stairway to Heaven” เป็นของศิลปิน “Led Zeppelin” นั่นเอง เขาคว้าหูฟังที่วางอยู่บนเคสคอมพิวเตอร์ตรงหน้ามาครอบหูก่อนกดย้อนคลิปวิดีโอที่เปิดไว้ก่อนหน้าซึ่งเล่นนำไประหว่างที่เขานั่งอ่านเนื้อเพลงอยู่นั่นเอง

มันเป็นคลิปวิดีโอยาวแปดนาที ขึ้นต้นด้วยภาพขาวดำของผู้ชายสี่คนที่ดูคล้ายนักดนตรียุคบุปผาชน และตัวหนังสือ Led Zeppelin ที่ด้านบนมีสัญลักษณ์แปลกๆ ที่เขาไม่เข้าใจความหมายอยู่ด้วย เพลงค่อยๆ บรรเลงโดยเริ่มจากอินโทรเสียงกีตาร์ใสๆ สำเนียงที่ฟังแล้วรู้ทันทีว่าเป็นเพลงเก่าแน่ๆ ประกอบกับภาพนิ่งของชายทั้งสี่ฉายประกอบเพลงคล้ายการฉายสไลด์ ดนตรีบรรเลงไปเรื่อยๆ เบาๆ วนๆ ประกอบกับเสียงร้องที่ดูเศร้าๆ ชอบกล จนกระทั่งถึงนาทีที่สี่กว่าๆ ดนตรีจึงเริ่มเร่งจังหวะให้แน่นขึ้นด้วยเสียงกลอง ก่อนจะส่งเข้าสู่ท่อนโซโลกีตาร์อันแสนเร่าร้อนในตอนท้ายของนาทีที่ห้า แล้วบทเครื่องดนตรีทุกชิ้นรวมถึงนักร้องนำก็ระเบิดพลังดึงเอาเขาที่นั่งฟังอยู่ขนลุกเกรียวกับเสียงที่ก้องอยู่ในหูของเขาเพียงผู้เดียวในร้านเน็ตแห่งนั้น ก่อนที่บทเพลงจะปลดปล่อยให้ทุกสิ่งคลี่คลายในประโยคสุดท้ายที่ว่า “And she’s buying a stairway to heaven.”

“เธอซื้อบันไดไปสู่สรวงสวรรค์” ..งั้นหรือ? เขานึกสงสัยในความหมายของเพลง หยิบเศษกระดาษและปากกาที่ทางร้านวางให้ลูกค้าจดโน้ตข้างจอมาเขียนชื่อ “Led Zeppelin” เก็บใส่กระเป๋า เขาร้องขอพนักงานร้านว่าต้องการปรินท์เนื้อเพลงดังกล่าวและสั่งพิมพ์หน้าเว็บเนื้อเพลงนั้น ก่อนจะลุกไปจ่ายเงินและเดินออกไปจากร้าน

เขามุ่งหน้าไปต่อยังร้านขายซีดีเพลงในห้างสรรพสินค้าใหญ่กลางเมืองที่ร้อยวันพันปีเขาจะเฉียดเท้ามาเดินสักหนหนึ่ง หลังจากละลานตากับชั้นวางซีดีเพลงเต็มร้านที่เขามั่นใจว่าคงไม่มีทางหาซีดีที่เขาต้องการเจอเป็นแน่ เขาตัดสินใจควักเอากระดาษโน้ตไปถามหาซีดีของ Led Zeppelin เอากับพนักงานที่เคาน์เตอร์

“โหพี่..วงนี้โคตรเก่าแล้วนะ ที่ร้านนี้ไม่มีหรอกค่ะ” พนักงานหญิงวัยละอ่อนที่แต่งหน้าทำผมเหมือนนักร้องเกาหลีบอกกับเขา

“ร้านออกจะใหญ่ ทำไมไม่มีล่ะ” เขาถาม

“ก่อนนี้ก็เคยเห็นเถ้าแก่เค้าเอามาวางให้ฝุ่นจับอยู่อ่ะนะ แต่ขายไม่ออกคงโดนตีคืนบริษัทไปหมดแล้วล่ะหนูว่า” เธอจีบปากจีบคอตอบด้วยเสียงดัดจริต

“’งี้ก็แย่เลยสิ เอ๊ะ..ว่าแต่หนูรู้จักได้ไงน่ะ เพลงเก่าขนาดนี้ เก่งนะเนี่ยเรา สมแล้วที่ทำงานร้านซีดี”

“ไม่เก่งอะไรหรอก พอดีเตี่ยหนูเค้าชอบฟังไอ้วงที่พี่หาอยู่น่ะ เห็นซื้อเก็บไว้เต็มบ้านเลย เพลงอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่เห็นรู้เรื่อง” เธอตอบเซ็งๆ

“จริงสิ ถ้าพี่จะขอยืมซีดีของวงนี้จากคุณพ่อหนูหน่อยจะเป็นไปได้ไหม” เขาเอ่ยปากแม้คิดว่าคำขอออกจะเกินไปสักหน่อย

“โหย ไม่ไหวมั้งพี่พ่อหนูโคตรหวงของสะสมอ่ะ แต่ถ้าพี่อยากได้จริงๆ หนูแอบเอามาก๊อปปี้ให้พี่เอามั้ย แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนา” เธอยื่นข้อเสนอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ยังไงล่ะ พี่อยากได้จริงๆน่ะ ไหนจะให้ทำอะไร” เขาถาม

“พี่ซื้อซีดีวง Super Senior ชุดใหม่ให้หนูแผ่นนึงได้ป่ะ หนูโคตรอยากได้แต่ยังเก็บตังค์ไม่ครบซักทีอ่ะ แล้วเดี๋ยวหนูจิ๊กของพ่อมาก๊อปให้ โอเคป่ะ” เธอแย้มข้อแลกเปลี่ยน

“โธ่เอ๊ยวัยรุ่นไทย หนูเดินไปหยิบมาเลยดีกว่า แล้วหนูจะเอามาให้พี่ได้เมื่อไหร่ล่ะจ๊ะ” เขาโล่งใจในข้อเสนอ

“พรุ่งนี้พี่มาเอาที่นี่ได้เลย แต่ซื้อให้หนูวันนี้เลยตกลงไหม”

พนักงานสาวไทยใจเกาหลีเดินไปหยิบซีดีวง Super Senior จากชั้นโชว์ที่ตกแต่งอย่างเด่นอลังการและมีเด็กสาววัยรุ่นหลายคนรุมถ่ายรูปกับแผ่นป้ายพลาสติกรูปนักร้องขนาดเท่าตัวจริงตรงกลางร้าน ผมจ่ายเงินค่าซีดี Limited Edition เกือบแปดร้อยบาทซื้อมันให้กับเธอ ใจหนึ่งก็กังวลเล็กน้อยว่างานนี้จะโดนเด็กหลอกหรือเปล่า หากวันพรุ่งนี้เธอไม่ก๊อปซีดีของพ่อมาให้จะทำยังไงได้ แต่ถึงตอนนี้ก็สายเกินกว่าจะเปลี่ยนใจแล้ว ได้แต่หวังว่าเกาหลีจะมีวัฒนธรรมการรักษาคำพูด เพื่อว่าจะซึมซับมาถึงวัยรุ่นไทยอย่างเธอ เขาขอแลกเบอร์โทรศัพท์กับเด็กสาวคนนั้นไว้เพื่อโทรยืนยันในวันพรุ่งนี้

“พี่ปิ๊งหนูอ่ะดิ กะจะโทรจีบหนูใช่ม้า อย่างพี่หนูก็โอนะ มีใครบอกป่ะว่าพี่หน้าคล้ายซีวอน” เธอแหย่เขาระหว่างกดเบอร์โทรเธอลงมือถือเขา

“เจ้าชู้แต่เด็กนะเรา ไม่โทรไปจีบหรอกน่า อย่าเบี้ยวซีดีพี่ก็แล้วกัน” เขาใช้คำว่าเจ้าชู้แม้ในใจนึกถึงคำว่าแรด

เด็กสาวกล่าวขอบคุณพร้อมสัญญาว่าจะก๊อปซีดีพ่อมาให้เขาให้จงได้ เธอดูจะดีใจกับซีดีที่เขาซื้อให้ราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ เขานึกขำระหว่างที่ออกจากห้างใหญ่นั้น

มันเป็นเวลาหัวค่ำที่ปรกติเขามักจะเลือกแวะไปนั่งกินดื่มที่ร้านเหล้าประจำใกล้บ้าน หลังจากที่บริษัทที่เขาทำงานอยู่ปิดกิจการไป ไม่นานแฟนสาวที่คบหาดูใจก็เลือกทิ้งชายที่ไม่มีอนาคตอย่างเขาไปมีคนอื่น เขาตั้งใจว่าเมื่อบ้านที่เขาเช่าอยู่หมดสัญญาลงในเดือนหน้า เขาจะย้ายกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เรียบง่ายกว่าเดิมในชนบท ระหว่างนี้ที่พอจะมีเงินเก็บสะสมอยู่บ้างจากช่วงที่กิจการงานรุ่งเรืองในยุคฟองสบู่ เขาเลือกแลกเปลี่ยนมันกับสุราในยามค่ำคืน เพื่อการเริ่มต้นสิ่งใหม่บางทีเหล้าก็เป็นเครื่องชำระล้างชีวิตหม่นๆ ของเขาได้ดีทีเดียว

เขาไปถึงร้านตอนเกือบสองทุ่ม และเลือกนั่งที่ประจำซึ่งพนักงานร้านแทบจะปักป้ายชื่อเขาไว้ที่โต๊ะอยู่แล้ว พนักงานเอาวิสกี้ของเขาที่เปิดทิ้งไว้ที่ร้านมาให้พร้อมโซดาน้ำแข็ง ร้านยังมีลูกค้าอยู่เพียงไม่กี่คน เขานึกถึงเพลงที่ได้ฟังเมื่อตอนบ่าย กำลังคิดว่าจะลองถามหาจากพนักงานร้านว่าหากที่ร้านมีช่วยเปิดให้ฟังหน่อยได้ไหม แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากถามกับใคร เสียงอินโทรที่เขาจดจำได้ดีของเพลงบันไดสู่สรวงสวรรค์นั้นก็เริ่มบรรเลง เขาตกใจเล็กน้อยและหันไปเห็นรอยยิ้มของเจ้าของร้านที่ยืนอยู่ตรงเครื่องเล่นเพลง เขายิ้มตอบก่อนหันมองไปรอบๆ ร้านเพื่อดูปฏิกริยาของลูกค้าโต๊ะอื่นๆ

วินาทีนั้นเขาแอบหวังจะได้เห็นแม่สาวซาตานเจ้าของกีตาร์ตัวนั้นนั่งหลบอยู่มุมใดมุมหนึ่งของร้าน แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเขาเห็นแต่ลูกค้าที่นั่งกินดื่มและสนทนากันโดยไม่มีใครสนใจฟังเพลงที่กำลังเปิดอยู่นั้นเลย เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม หลับตาลงดื่มด่ำกับเสียงดนตรี จินตนาการว่าตัวเองค่อยๆ ก้าวย่างไปบนขั้นบันไดสู่สวรรค์ทีละขั้นๆ

เขาตัดสินใจได้แล้วว่าควรจะหัดเล่นกีตาร์เพลงอะไรให้เธอฟัง ในอีกสี่สิบวันข้างหน้าที่จะได้พบกัน

…

=== โปรดติดตามตอนจบ หากคิดว่าน่าติดตาม ===

หมายเหตุท้ายตอน

• คลิปวิดีโอเพลง Stairway to Heaven หากขี้เกียจหาในกูเกิ้ลแบบเขาในเรื่อง คลิกดูได้ที่นี่
• เรื่องราวเกี่ยวกับวง Led Zeppelin (since 1968) อ่านได้ที่นี่
• เนื้อเพลง Stairway to Heaven และ รูปประกอบ เครดิตจากที่นี่
  

“ฝนเอยฝนตก นายกได้ใจ ล้มหวยออนไลน์ ท่านเอาแต่ใจรู้มะ?
แล้วพอน้ำแห้ง เสื้อแดงได้ท่า กรูกันออกมา เพราะว่าได้เปิดประเด็น
ล้มหวยเซงจังเลยเจ้ามือคงดีใจ ล้มแล้วกรูกำไรทันที
ล้มแล้วได้อะไร ประหลาดใจเต็มที Loxley อารมณ์ดีครื้นเครง”

(โปรดร้องด้วยทำนองเพลง “คางคกร่าเริงเลย” ของวง “นูโว” สำหรับใครที่เกิดไม่ทันให้เปิดช่อง “มะจัง” ทางเคเบิ้ลเถื่อนเพื่อฝึกก่อน)

เห็นข่าว(ดี?)รับปีใหม่ของทั่นนายกอภิสิทธิ์เรื่องโครงการล้มหวยออนไลน์ (การล้มโครงการก็นับเป็นโครงการอย่างหนึ่งนะ) ผ่านทางสื่อต่างแขนงแล้วก็พาลหงุดหงิดใจพิกล ยิ่งได้เห็นสีหน้าแววตาและฟังน้ำเสียงที่มุ่งมั่นของทั่นด้วยแล้ว ยิ่งรู้สึกว่างานนี้คงมิใช่เป็นเพียง “การกลับไปศึกษาถึงความเป็นไปได้ในการที่จะล้มโครงการ” อย่างที่ทั่นว่าเสียแล้ว แต่ดูเหมือนงานนี้มันคือการ “ประกาศเจตนารมย์อย่างโจ๋งครึ่ม” เสียมากกว่า

ก่อนอื่นขอออกตัวเอี๊ยดก่อนว่า ผมเป็นไม่ซื้อล็อตเตอรี่ เล่นหวยใต้ดินบ้างนานๆ ครั้ง (ความถี่ไม่เกินปีละหนเห็นจะได้) แต่โตพอที่จะรู้ว่าซื้อล็อตเตอรี่(เกินราคา)และแทงหวยใต้ดิน(แบบไม่ต้องจ่ายเงินสด)ได้ที่ไหน ของพรรค์นี้อยู่ใกล้ตัวเราจะตาย นั่งกินก๋วยเตี๋ยวริมทางทีไรก็มีพ่อค้าแม่ขายมาไดเร็กท์เซลกันถึงหน้าชาม ส่วนเจ้ามือหวยเถื่อนก็เหมือนอากาศ

“แม้เราจะไม่เคยเห็นเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีอยู่จริง”

วันนี้จึงขอเขียนถึงมุมมองผมต่อโครงการหวยออนไลน์(ล้มลุก)เสียหน่อย ก่อนอื่นขอทำความเข้าใจตรงกันสำหรับผู้ที่หลงมาอ่าน ดังนี้

• ความเห็นต่อไปนี้ไม่ครอบคลุมถึงมุมมองด้านการคอรัปชั่นหรือผลประโยชน์เบื้องหลังใดๆ ทั้งสิ้น
• และแน่นอนไม่รวมเอามุมมองต่อเกมการเมืองหรือคะแนนนิยมของรัฐบาลและแรงเสียดทานจากฝ่ายต่อต้านรัฐบาลเช่นกัน
• ผมไม่ได้ถือศีล 5 ไม่ได้ศึกษาธรรมะในพระพุทธศาสนาเท่าไรนัก ดังนั้นความเห็นนี้ขอข้ามประเด็นดังกล่าวไปด้วย

สิทธิมนุษยชนในการเล่นหวย

ผมว่าคนเราควรมีสิทธิโดยชอบธรรมที่จะเล่นหวยนะ ไม่ว่าหวยออนไลน์หรือออฟไลน์ บนดินใต้ดิน(หรือแม้กระทั่งลอยฟ้า) ตราบใดที่ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนหรือกระทบสิทธิของผู้อื่น (เช่นปล้นจี้คนอื่นเอาตังค์มาแทงหวย) ไม่ต่างจากการกินเหล้าหรือแม้กระทั่งเมายา(A-Z) พนันฟุตบอล หรือตั้งวงเล่นป๊อกเด้งกินตังค์กับเพื่อน เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่มนุษย์เราทุกคนสามารถเลือกได้ด้วยตัวของเขาเอง คำกล่าวอ้างว่า “อบายมุข” นั้นทำหน้าที่เตือนสติและชี้ให้เห็นโทษ แต่มิได้มีหน้าที่ บังคับขู่เข็ญดั่งผู้คุมโหดกระทำต่อนักโทษที่แตกแถวจากเส้นทางที่สังคมว่าดี

แม่ผมชอบแทงหวย เห็นแกโทรไปแทงกับ “คนที่ผมไม่รู้ว่าใคร” อยู่ประจำ แต่แกเล่นเอาสนุกไม่หวังรวย นานๆ ทีที่ผมนึกครึ้มก็ใส่ไปมั่วๆ บ้าง ให้แกตีฝันเป็นตัวเลขบ้าง แทงดูห้าสิบร้อยนึง ได้ก็ไม่รวยขึ้นเสียก็ไม่จนลงกว่านี้หรอก ที่ได้มาคือความสนุกและตื่นเต้นเวลาฟังผลและพูดคุยสนทนากันในบ้าน เหมือนเวลาดูละครน้ำเน่าแล้วเอามาคุยกันนั่นแหละ หากจะเรียกมันว่า “ความสุข” ก็เกรงว่าผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนาจะย้อนแย้งว่าไม่ใช่ “ความสุข” ที่แท้จริง

ขอเลี่ยงไปใช้คำว่า “ความสนุก” ก็แล้วกัน

ผมเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตเพื่อแสวงหา “ความสนุก” บางคนเล่นหวยไม่สนุก ก็เล่นพนันบอล เล่นไพ่ เล่นไฮโลโปถั่ว เล่นยาปาร์ตี้ เล่นถ่ายคลิปลับส่วนตัว เล่นเกมส์ออนไลน์ เล่นไฮไฟว์เฟซบุ๊คทวิตเตอร์ ฯลฯ เหล่านี้ปัจเจกบุคคลควรมีสิทธิอันชอบธรรมในการใช้ชีวิตด้วย “ความสนุก” ตามเจตจำนงค์อิสระของตนเอง แต่ไม่ได้หมายรวมถึงสิทธิอันไม่จำกัดที่กระทบต่อคนร่วมสังคม เช่น ตดในลิฟท์ คายหมากฝรั่งบนฟุตบาธ โทรศัพท์ในโรงหนัง กระทั่งลักวิ่งชิงปล้นฆ่าข่มขืน ซึ่งมันสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเขา “ไม่สนุกด้วย”

ยิ่งไปกว่านั้น ผมว่าคนรักสนุกทั้งหลาย ก็ควรยืดอกรับผลที่อาจตามมาตามกฏเกณฑ์ของสังคม(ที่อาจยุติธรรมหรือไม่ยุติธรรมสำหรับคุณ)ด้วย คุณเล่นไพ่/ไฮโล/จัดปาร์ตี้ยากันในบ้านก็ต้องพร้อมรับโทษหลังจากวิ่งแจ้นหนีตำรวจแล้วไม่รอดแบบในรายการคดีเด็ด หรือคุณแทงม้าแทงบอลแทงหวยก็ต้องก้มหน้ารับชะตาเข็ญที่เลือกเองโดยไม่มีข้ออ้างยามสิ้นเนื้อประดาตัว ในเมื่อเราต่างเลือกใช้ชีวิตของเราเอง

กล้า “รักสนุก” ต้องพร้อมรับ “ทุกข์ถนัด” สิจริงไหม

หวยออนไลน์สำหรับผมจึงหลุดไปจากมิติของ “ความถูกผิดเชิงศีลธรรม” โดยสิ้นเชิง ด้วยเหตุที่ว่า หวยใต้ดินมีอยู่แล้ว ซึ่งหากถูกศีลธรรมก็ควรแก้กฏหมายให้การเป็นเจ้ามือหวยและการแทงหวยใต้ดินถูกกฏหมายเสีย หรือหากผิดศีลธรรมระดับที่ไม่อาจปล่อยไว้ก็ควรปราบปรามเสียให้สิ้น บีบช่องทางความสนุกของผู้คนให้แคบลงและหันไปสนุกกับเรื่องอื่นๆ แทน

เร็วๆ นี้ลูกค้าวัยเรียนที่ร้านผม มาชวนผมแทงพนันบอลผ่านอินเตอร์เน็ต และไล่รายชื่อให้ดูหลายที่ทั้งไทยและต่างประเทศ ผมขำขื่นกับคำกล่าวอ้างของผู้ใหญ่ในสังคมที่บอกว่าหวยออนไลน์จะเป็นการมอมเมาเยาวชน

ผมจินตนาการเห็นภาพผู้ใหญท่านนั้นกำลังดูม้วนวิดีโอโป๊ กดปุ่มกรอกลับไปกลับมาแล้ววิเคราะห์ข้อเสีย ขณะที่เยาวชนไทยโหลดหนังโป๊ระดับบลูเรย์มาเก็บเต็มฮาร์ดดิสก์

ผมจึงมองว่าโครงการหวยออนไลน์ เป็นแค่การลงทุนอย่างหนึ่งของรัฐบาลเพื่อหาเงินเข้ามาใช้บริหารราชการแผ่นดิน(ก็เหมือนกับล็อตเตอรี่กระดาษนั่นแหละ) ตรงนี้เป็นแก่น ที่โดนพอกโปะด้วยเปลือกและคราบสกปรกมากมายเช่น ปัญหาล็อตเตอรี่เกินราคา ปัญหาหวยใต้ดิน ปัญหาผู้จำหน่ายคนพิการ ปัญหาผลประโยชน์การเมืองทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง
หากกลับมามองแค่แก่น (การลงทุนเพื่อหาเงิน) การทำการตลาดด้วยผลิตภัณฑ์ใหม่อย่างหวยออนไลน์ของรัฐ ก็น่าจะเป็นคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อหน่อยกับหวยใต้ดินที่เป็นเจ้าตลาดมานานโข ไม่ต้องเสียเวลาแนะนำผลิตภัณฑ์ให้เหนื่อยด้วย

แม่ผมแทงหวยเป็นกันอยู่แล้ว สอนแกแค่วิธีกดก็พอ

หวยออนไลน์สำหรับผม มันไม่ใช้ฮีโร่ที่จะมาแก้ปัญหาเปลือกๆ ที่มันไม่ได้สร้างเช่น “การโก่งราคาสลากเกินจริง” “อบายมุขกับเยาวชน” หรือแม้แต่ “ความเชื่อทางพุทธศาสนา” การทำคลอดหรือทำแท้งหวยออนไลน์จึงเป็นแค่คำถามว่า รัฐบาลมีช่องทางหาเงินเข้าประเทศแบบที่ไม่ต้องกู้หนี้ยืมสินจากต่างประเทศ จะเอาหรือไม่เอาเท่านั้นเอง เป็นแค่จุดเริ่มต้น เส้นทางที่คนเขารอดูกันน่าจะเป็นการใช้จ่ายเงินที่ได้มามากกว่า

ถ้าเอามาเป็นกระเป๋าตังค์คอยให้ผอ.กองสลากเดินควักจ่ายๆ นอกระบบเพียงหวังคะแนนเสียง ก็จบข่าว ว่าไหม?

I went down to the crossroad
fell down on my knees
I went down to the crossroad
fell down on my knees
Asked the lord above “Have mercy now,  save poor Bob if you please”

…

เธอไล่นิ้วไปตามเฟร็ตกีตาร์ตัวเดิมอีกครั้ง คราวนี้เธอเล่นเพลงบลูส์ที่เขาไม่คุ้นหู แม้เสียงร้องเธอจะสดใสคล้ายนักร้องสาวบอสซ่าที่นิยมกันอยู่ช่วงนี้ แต่ท่วงทำนองเพลงกลับแผงไว้ด้วยสำเนียงหม่นเศร้าคล้ายคนผิดหวังในรักเสียมากกว่า ตาของเธอพริ้มหลับจนไม่อาจเดาได้ว่าเธอกำลังรู้สึกเช่นไรในตอนนี้ เขายืนฟังเพลงที่ไม่รู้จักนั้นจนจบ ปรบมือให้กับเธอและเอ่ยชม

“เพราะจังเลย เพลงอะไรเหรอครับ”

“เพลงเก่ามากแล้วค่ะ ตั้งเจ็ดสิบกว่าปีแล้วล่ะ ชื่อ Crossroad ของ Robert Johnson ค่ะ” เธอตอบ

“โห เจ็ดสิบกว่าปีเลยเหรอ ก่อนพ่อผมเกิดอีกนะเนี่ย ไปขุดมาเล่นได้ยังไงน่ะ” เขาตกใจเล็กน้อยกับอายุอานามของเพลงที่เพิ่งฟัง แม้จะคิดอยู่แล้วว่าเป็นเพลงเก่าแต่ก็ไม่คิดว่าจะเก่าขนาดนั้น

“คุณชอบไหมล่ะ นี่แหละเพลงที่ซาตานที่สี่แยกนี้มอบให้กับฉัน” เธอหวนกลับไปพูดถึงเรื่องที่คุยค้างไว้อีกครั้ง

“ซาตานมอบให้กับคุณ คุณหมายถึงซาตานที่ตรงข้ามกับพระเจ้าน่ะนะ” เขาทวนคำอย่างประหลาดใจ

“ก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าเขาอยู่ตรงข้ามกับอะไร ชั้นถือพุทธ ไม่รู้เรื่องเทวากับซาตานมากนักหรอกนะ ถ้าพุทธประวัติก็คงพอได้อยู่” เธอตอบทีเล่นทีจริง

“ผมก็ไม่ได้รู้เหมือนกันแหละ ได้ดูแค่จากหนังแผ่นที่ทอมแฮงค์เป็นพระเอกคอยถอดรหัสดาวินชี่น่ะ” เขาเฉลยปูมหลังความรู้หางอึ่งให้เธอรู้

“ถ้าคุณชอบมันล่ะก็ ชั้นมีอะไรจะให้คุณด้วยล่ะ” เธอพูดพลางย่อตัวและล้วงมือลงไปในย่ามที่วางพิงเสาไฟอยู่ตรงพื้น

เธอยื่นกล่องซีดีให้เขาแผ่นหนึ่ง เขารับมาพลิกดูหน้าปกแล้วก็ต้องตกตะลึงอย่างมาก มันเป็นซีดีแผ่นคู่หน้าปกเขียนด้วยลายมือน่ารักแบบเด็กผู้หญิงว่า “King Of The Delta Blues Singer Volume I และ II”

สิ่งที่อยู่บนหน้าปกซึ่งทำเอาเขาอ้าปากค้างและขนลุก คือ รูปขาวดำภาพของตัวเขาเองสะพายกีตาร์ที่หน้าตาเหมือนกับที่อยู่ในมือเธอตอนนี้ไม่ผิดเพี้ยน หนำซ้ำชื่อของศิลปินบนหน้าปกยังเป็นชื่อ-นามสกุลเต็มๆ ของเขาเสียอีก (แน่นอนว่าตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยออกอัลบั้มเพลงมาก่อนแน่ๆ)

“เฮ้ยยยยยยย นี่มันอะไรเนี่ย รูปผม ชื่อผมนี่หน่า” เขาหน้าถอดสี อุทานเสียงดัง

เธอยิ้มแทนคำตอบ เขาลังเลใจว่ากำลังเจอผีสาวนักดนตรีหลอกตอนตีสองหรือกำลังอยู่ในความฝันกันแน่ ใจนึงอยากจะโยนซีดีทิ้งและใส่เกียร์หมาวิ่งกลับบ้าน แต่อีกใจกลับอยากทำความรู้จักแม่สาวคนนี้ให้มากกว่านี้ ประกอบกับแข้งขาที่สั่นไหวแม้ไร้เรี่ยวแรงเสียแล้ว เขาจึงหมดทางเลือกจำต้องยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิม เวลาเดียวกันนั้นเธอพริ้มตาลงและเริ่มเล่นกีตาร์อีกครั้ง

หนนี้เป็นครั้งแรกที่เขาไม่มีสมาธิตั้งใจฟังเพลงของเธอ สมองมันตื้อและมึนงงไปหมด ความคิดเรื่องรูปภาพและชื่อของตัวเองบนหน้าปกซีดีที่เธอให้มันวนเวียนในหัว คล้ายดาวบริวารโคจรรอบตัวเขา เป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะมีภาพถ่ายของเขา โอเคล่ะ สำหรับยุคสมัยนี้ที่เธออาจค้นหาชื่อนามสกุลและภาพถ่ายของเขาได้จากอินเตอร์เน็ตแม้เขาไม่ใช่ดาราหรือคนดัง แต่ไม่มีทางเลยที่จะเป็นภาพของเขาสะพายกีตาร์ตัวนั้น และกำลังเล่นมันอย่างได้อารมณ์ขณะถูกลั่นชัตเตอร์ เป็นไปได้ไหมว่าเรื่องประหลาดนี้จะเกี่ยวข้องกับ ‘ซาตาน’ ที่เธอเอ่ยถึงเมื่อครู่ คำถามมากมายถาโถมเข้าหาเขาแบบไม่เกรงใจสติปัญญาที่เพิ่งถูกเผาผลาญไปกับแก้วสุราก่อนหน้านั้น

เขานึกถึงคำถามที่เขาถามเธอขำขำว่า “อย่าบอกนะว่าคุณเป็นซาตาน” แล้วเธอตอบกลับว่า “แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”

“แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”

“แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”

เสียงและภาพรอยยิ้มแฝงแววเจ้าเล่ห์ของเธอตอนเอ่ยประโยคนั้นหลอนอยู่ในหัวเขา

“หรือเธอจะเป็นซาตานจริงๆ วะเนี่ย ชิบหายแล้วไงแล้วกู” เขาสบถในใจ

…

…

“ไม่ชอบเพลงนี้เหรอคะ”

เขาได้สติกลับมาเมื่อได้ยินคำถามของแม่ซาตานสาว เพลงที่เธอเล่นจบแล้วโดยเขาไม่ทันได้ฟังสักแอะ ซีดีแผ่นเดิมยังอยู่ในมือเช่นเดียวกับความตื่นตระหนกที่เกาะแน่นหนึบในใจ เขานึกคำพูดไม่ออก ทั้งที่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เขาแอบคิดจะถามชื่อและขอเบอร์โทรศัพท์เธอเพื่อหวังจะสานสัมพันธ์ในอนาคตด้วยซ้ำ มาตอนนี้ความคิดนั้นกลับระเบิดเหมือนลูกโป่งรูปหัวใจถูกปลายเข็มแหลมจิ้ม ขณะที่เธอบรรจงเก็บกีตาร์ลงกล่องและหยิบย่ามผ้าขึ้นมาสะพายเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน (หรือนรกนะ ถ้าเธอเป็นซาตานจริงๆ แน่นอนว่าเขาทิ้งความคิดที่จะไปส่งเธอที่บ้านไปแล้ว)

“คุณจะกลับแล้วเหรอ” เขาถามเสียงอ่อยๆ

“ใช่ค่ะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว ผู้ฟังคนเดียวของฉันก็เอาแต่เหม่อลอยไม่สนใจฟังเพลงชั้นเลยด้วย” เธอตอบด้วยสีหน้าและน้ำเสียงงอนนิดๆ

“ขอโทษครับ ผมมัวคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ” เขาเริ่มกล้าคุยกับเธอเหมือนปรกติ ด้วยน้ำเสียงงอนของเธอนั่นเองที่ทำเอาภาพลักษณ์ซาตานหายไป กลับเป็นสาวน่ารักคนเดิมที่เขาอยากรู้จัก

“คุณชื่ออะไรเหรอครับ” เขาตัดสินใจถามในที่สุด

“ชั้นชื่อ‘โซล’ค่ะ ไม่ใช่คนเกาหลีนะคะ โซลในความหมายของแนวเพลงโซลน่ะ” เธอตอบ

“โซลที่สะกด Soul ที่หมายถึงวิญญาณน่ะเหรอ” เขาถามเกรงๆ

“สะกดอย่างนั้นแหละ ส่วนความหมายก็แล้วแต่คุณจะแปลก็แล้วกันค่ะ” เธอยิ้มรับคำถามที่ไม่ใช่มุกตลกของเขา

“ผมชื่อ.. เอ่อ….. แต่คุณคงรู้แล้ว” เขาคิดจะแนะนำตัว แต่เมื่อนึกได้ว่าเธออาจจะรู้จักเขาดีกว่าที่เขาคิดจึงพูดไม่ออก

“ชั้นรู้ชื่อคุณแล้วล่ะ ก็อยู่บนปกซีดีนั่นไม่ใช่หรือไง” เธอยิ้มยกนิ้วชี้ขึ้นส่งสัญลักษณ์จุ๊ๆ ที่ปากเหมือนนักมวยเหรียญทองโอลิมปิก นั่นทำเอาเขาเสียวสันหลังวาบอีกหน

“ผมจะมีโอกาสได้เจอคุณอีกไหมเนี่ย” เขาถามสองจิตสองใจ ด้วยอยากสานสัมพันธ์หากเธอมิใช่ซาตานสาวเจ้าเสน่ห์

“แน่ใจนะว่าคุณอยากเจอชั้นอีกน่ะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

“เอ่อ……” เขาพูดไม่ออกคล้ายน้ำลายจุกคอ

“เอา เป็นว่าคุณกลับไปฟังเพลงในซีดีก่อนก็แล้วกัน เราอาจได้เจอกันอีกหรือไม่เจอกันอีกเลยก็ได้ ตอนนี้ชั้นยังบอกไม่ได้หรอก แต่หวังว่าคุณจะชอบเพลงที่ชั้นเล่นและชอบเพลงในซีดีที่ชั้นให้นะคะ ขอตัวกลับก่อนล่ะ บ๊ายบายนะคะ”

เธอบอกลาแล้วหันหลังเดินไปตามถนน ทิ้งให้เขายืนนิ่งตัวแข็งคล้ายหินต้องคำสาปอยู่ ณ ที่ตรงนั้น มองดูเงาของเธอค่อยๆ เลือนหายไปตามความมืดและระยะห่างที่เพิ่มขึ้นตามย่างก้าว ท้องถนนเงียบสงัดราวกับทุกสิ่งหยุดยืนไว้อาลัยแด่ความสัมพันธ์ประหลาดโลกที่เพิ่งผ่านพ้นไปของเธอกับเขา กว่าจะได้สติและคลายมนตราของซาตานสาวก็ปาไปหลายนาทีหลังจากนั้น

ซีดีแผ่นคู่นั้นยังอยู่ในมือของเขาเช่นเดิม

นี่ไม่ใช่ความฝัน และซาตานที่เขาเคยรู้จักในหนังฝรั่งก็ไม่น่ารักเพียงนี้

เขาเดินกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือตรงดิ่งไปยังวิทยุ แกะกล่องซีดีนั้นออกแล้วใส่แผ่นลงในเครื่องเล่น หย่อนร่างเหนื่อยล้าเอนหลังลงบนโซฟาตัวโปรด แล้วหลับใหลไปกับเสียงเพลงจากซีดีประหลาดแผ่นนั้นที่ได้รับจากเธอ

=== โปรดติดตามตอนต่อไปหากคิดว่าน่าติดตาม ===

———————————————

หมายเหตุท้ายตอน

Robert Johnson นักดนตรีบลูส์ผิวสีในยุค 1930’s ที่เล่นกีตาร์ไม่ได้เรื่อง แต่กลับเล่นกีต้าร์บลูส์ได้ระดับเทพเจ้าภายในระยะเวลา 40 วันที่เขาหายตัวไป เลื่องลือกันว่าเขาขายวิญญาณให้กับซาตานเพื่อแลกกับความสามารถในการเล่นกีตาร์ อัลบัม The Delta Blues Singer Volume I และ II เป็นอัลบั้มที่กล่าวขานกันว่า “นักดนตรีบลูส์ทุกคนต้องฟัง” ถูกรวบรวมและวางจำหน่ายในยุค 60’s หลังจากเขาเสียชีวิตกว่ายี่สิบปี ++ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่ ++

เพลง Crossroad ของ Robert Johnson ++ ฟังได้ที่นี่ ++
รูปประกอบจาก wikipedia.org

———————————————-

[ร้านชำแห่งหนึ่ง]

ตีหนึ่งกว่าแล้ว ผมนอนไม่หลับ ใจหนึ่งอยากออกเดินทางสู่แดนฝันแต่ไม่อาจข่มตา ผมตัดสินใจออกเดินทางจากบ้านกลางดึกสงัด เพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านชำเล็กๆ แห่งหนึ่งในดินแดนห่างไกล ตามคำแนะนำของเพื่อนหญิงผู้มีศิลปะเจือปนอยู่ในห้วงลมหายใจ

ในเมืองเล็กๆ ซึ่งศาสนาเลือนหายจากสำนึกของผู้คน เมื่อขาดไร้ศีลธรรม การฆ่าตัวตายจึงไม่ผิดบาปต่อมาตรวัดใดๆ ครอบครัวเล็กๆ จึงอาศัยโอกาสทางการตลาดนี้ธุรกิจ ค้าขายความตายแก่ชาวเมืองผู้ปรารถนาจะจบชีวิตระทมของตน ที่แวะเวียนมาเป็นลูกค้าไม่ขาดสาย ด้วยสโลแกนของร้านที่ว่า “ไม่ตายยินดีคืนเงิน” คงบอกชัดอยู่แล้วว่าร้านนี้ไม่หวังลูกค้าประจำที่ย้อนมาอุดหนุนเป็นครั้งที่สอง

LittleThing.mp3

นั่งอยู่คนเดียว มันเปลี่ยว มันเหงา เขาไม่มาสนใจ
ใครจะไปทางไหน สุดแท้แต่ใจเขา
มากมายปัญหา จึงเกิดขึ้นมา โยนไปบนท้องฟ้า
เรา มันแค่ ลูกหมา ตาดำดำ

“ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” (Suicide Shop) กิจการเล็กๆ ที่ดำเนินกิจการโดยครอบครัวสกุล “ตูวาช” สองผัวเมียและลูกๆ ทั้งสามคนซึ่งถูกตั้งชื่อตามคนดังในประวัติศาสตร์ที่จบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย “วินเซนต์” ลูกชายคนโต (แวนโกะห์) “มาริลิน” ลูกสาวคนกลาง (มอนโร) และ “อลัน” ลูกชายคนเล็กที่นิสัยใจคอต่างกับสมาชิกคนอื่นในบ้านจนเป็นเหมือนแกะขาวผู้ร่าเริง อารมณ์สุนทรีย์ มองโลกในแง่งามท่ามกลางแกะดำ

คงสงสัยใช่ไหมว่า “อลัน” คนไหนในประวัติศาสตร์โลกที่ฆ่าตัวตาย นั่นไม่สำคัญหรอกในเมื่อเขาเป็นเด็กไม่พึงปรารถนาซึ่งเกิดจากความผิดพลาดในการทดสอบสินค้า “ถุงยางอนามัยสำหรับคนอยากตายด้วยกามโรค” รอยยิ้มของเขาจึงเสมือนสิ่งไม่เจริญตาแก่พ่อและแม่ เมื่อเทียบกับการมองดูลูกรักอีกสองคน

สุดแท้แต่ใจ ของใครจะฝัน อย่ากีดกั้นมันด้วยความรู้สึก
ตรวจตราตรึกตรองด้วยความสำนึก ว่าลึกๆ นั้นเบียดเบียนผู้ใด
และใครๆ ในโลกมันโศกมันเศร้า เราไม่มีกังวล
ทุกข์ที่เราผจญ นั้นเพียงอณู

ขณะที่ผมเดินเลือกสินค้าในร้านทีละหน้ากระดาษ ก็ต้องนึกทึ่งกับสินค้าที่ร้านชำนี้จำหน่าย ไม่ว่าจะเป็น “เชือกแขวนคอ” สินค้าเบสต์เซลเลอร์ของร้าน “จูบมรณะ” สู่ความตายอย่างดูดดื่มกับมาริลิน ไปจนถึง “ชุดฮาราคีรี” สำหรับคว้านท้องแบบญี่ปุ่นที่รับประกันความตายด้วยการทำเครื่องหมายกากบาทชี้ตำเหน่งในการเสียบมีดให้ไม่พลาดจุดสำคัญไว้ชัดเจน ระหว่างนั้นเสียงผิวปากเพลง “Don’t worry be happy” อย่างอารมณ์ดีของลูกชายคนเล็กแว่วเข้าหู

ผมหันไปยิ้มให้กับเด็กชายตัวน้อยต้นเสียงตรงมุมหนึ่งของร้าน

หากเปรียบกับโลกที่ใหญ่เท่าฟ้า
ดวงดารานับพัน จักรวาลยิ่งใหญ่กว่านั้น
ฉันก็ตัวนิดเดียว

[2]

[เมืองยามางาตะ ชนบทประเทศญี่ปุ่น]

“ไดโงะ” อดีตหนุ่มนักเชลโลประจำวงออเครสตร้าในเมืองใหญ่ กลับมายังบ้านเกิดในชนบทหลังจากเจอข่าวร้ายที่ตัวเองต้องตกงาน เขาหวังเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ปราศจากเสียงดนตรีคลาสสิคด้วยการสมัครงานบริษัททัวร์ แต่กลับต้องอึ้งเมื่อได้รู้ความจริงว่างานใหม่ของเขาไม่ได้เกี่ยวกับการเดินทางปกติ

งานใหม่ของเขากลับกลายเป็นอาชีพคนทำพิธีบรรจุศพคนตาย (“โนคัง”) ซึ่งจะว่าไปแล้วก็เป็นเหมือนไกด์ที่นำเที่ยวคนตายสู่โลกหน้านั่นล่ะ อาชีพไม่พึงปรารถนานักในสายตาผู้คนรอบข้าง แม้ภรรยาคนสวยของเขาจะเข้าใจในห้วงชีวิตยากลำบากของเขาและยินดีที่จะย้ายบ้านจากเมืองใหญ่สู่ชีวิตสมถะในเมืองห่างไกล แต่เขาก็เลือกที่จะปิดบังอาชีพใหม่ของเขาไม่ให้เธอล่วงรู้

สุดแท้แต่ใจ ของใครจะฝัน อย่ากีดกั้นมันด้วยความรู้สึก
ตรวจตราตรึกตรองด้วยความสำนึก ว่าลึกๆ นั้นเบียดเบียนผู้ใด
และใครๆ ในโลกมันโศกมันเศร้า เราไม่มีกังวล
ทุกข์ที่เราผจญ นั้นเพียงอณู

ผมมีโอกาสได้รู้จักกับไดโงะและติดตามดูการทำงานของเขากับประธานบริษัทผู้เป็นทั้งหัวหน้าและอาจารย์ ในบ่ายวันหนึ่งผ่านทางหน้าจอ หน้าที่ของโนคังเช่นเขาอันที่จริงแล้วควรจะเรียกว่า “งานศิลปะ” แขนงหนึ่งก็ไม่ผิดนัก การทำความสะอาดชำระล้างร่างไร้วิญญาณ เปลี่ยนเครื่องแต่งกายและแต่งหน้าทาปากให้ผู้ล่วงลับ ก่อนที่จะให้ญาติมิตรเข้ามาเคารพและส่งศพสู่การเดินทางล่วงหน้าสู่ดินแดนหลังความตาย

หากนี่คือ “พิธีกรรม” ก็เป็นพิธีกรรมที่เปี่ยมด้วยคุณค่าเชิงศิลปะ

หากนี่คือ “งานศิลปะ” ก็เป็นศิลปะที่เปี่ยมด้วยความเคารพนบนอบแด่ผู้ด่วนอำลา

และหากนี่คือ “อาชีพไม่พึงปรารถนา” เราคงต้องหันมาทบทวน “ความปรารถนา” กันเสียใหม่กระมัง

หากเปรียบกับโลกที่ใหญ่เท่าฟ้า
ดวงดารานับพัน จักรวาลยิ่งใหญ่กว่านั้น
ฉันก็ตัวนิดเดียว

[3]

[โซฟาสีส้มในห้องเล็กๆ ย่านเหม่งจ๋าย]

ผมละสายตาจากตัวอักษรในประโยคปิดท้ายเล่มของหนังสือ “ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” นวนิยายขันขื่นของ “ฌอง เติลเล่” นักเขียนฝรั่งเศส เหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาตีสี่กว่าเข้าไปแล้ว เวลาแบบนี้คนส่วนใหญ่คงคำนึงถึงการนอนหลับใหลมากกว่ามาใคร่ครวญเรื่องความตาย ผมชื่นชมผู้เขียนที่สามารถเสียดเย้ยเรื่องหนักหนาสาหัสของชีวิตผู้คนได้สนุกและเปี่ยมอารมณ์ขันที่ร้ายกาจอยู่ในที ขณะที่ไม่ลืมจะนึกถึงเรื่องราวความตายในอีกแง่มุมหนึ่งที่พบเจอในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง “Departures : The gift of last memories” ของผู้กำกับ “โยจิโร่ ทาคิตะ”

เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย อีกไม่นานก็ตาย
เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย ตายแค่เรื่องนิดเดียว

ในมุมหนึ่งบนหน้ากระดาษ ผู้คนปรารถนาความตายอันสุนทรีย์ของตนเอง ขณะที่อีกฟากฝั่งวัฒนธรรมบนจอเงิน ผู้คนอีกกลุ่มสรรสร้างศิลปะในการเดินทางภายหลังจากนั้น ผมค้นหาซีดีเพลงในบ้าน เพราะนึกอยากฟังเพลงๆ หนึ่งที่นึกถึงและไม่ได้เปิดฟังมาหลายปี

อีกไม่นานก็ตาย อีกไม่นานก็ตาย
เอาอะไรกันมาก จะเอาอะไรกันมาก
อีกไม่นานก็ตาย ตายแค่เรื่องนิดเดียว

แม้เราจะกล่าวว่า “ความตาย” เป็น “เรื่องนิดเดียว” แต่คงไม่ได้หมายความว่า “การมีชีวิตอยู่” เป็น “เรื่องใหญ่โต” หรอก ทั้งสองอย่างต่างก็เป็น “เรื่องๆ หนึ่ง” เท่านั้นเอง

==========================================

หมายเหตุท้ายบันทึก

• “ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” นวนิยายแปลของ ฌอง เติลเล่ สนพ. Freeform
• “Departures” หนังญี่ปุ่นเจ้าของรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมปีล่าสุด ชื่อไทย “ความสุขนั้น นิรันดร” ดูหนังตัวอย่างที่นี่
• เพลง “เรื่องนิดเดียว” ของศิลปินส่งเสริมพุทธศาสนาชื่อกลุ่ม “เรียนเชิญผู้มีจิตศรัทธา” ในอัลบั้ม “เกาะบันไดวัด”

• ชื่อบันทึกวันนี้ ดัดแปลงโดยไม่ขออนุญาตจาก “ด้วยรัก ความตาย หัวใจสลาย” ชื่อไทยของนวนิยายแปลของนักเขียนญี่ปุ่น Haruki Murakami เรื่อง “Norwegian Wood” สำนวนแปลของคุณ นพดล เวชสวัสดิ์

==========================================

[4ทุ่มปลายๆ คืนวันพฤหัส 17 ธ.ค. : ถนนข้าวสาร]

ผมเดินเตร็ดเตร่ด้วยความบูดเบี้ยวของชีวิตวัย Post-Thirty เหตุจากหัวค่ำที่ใจพลุ่งพล่านขาดไร้ความสงบนิ่ง การนั่งสมาธิคงไม่เหมาะกับคนห่างไกลศาสนาเช่นผม สุดท้ายการมุ่งหน้าสู่แสงสีกลางเมืองที่ไกลจากบ้านเพื่อพบเจอผู้คนดูคล้ายจะเป็นคำตอบที่แม้ไม่ดีที่สุด แต่ก็นับว่าพอใช้ได้สำหรับโมงยามนั้น

…

ChampagneSupernova.mp3

How many special people change

How many lives are living strange

Where were you when we were getting high?

Slowly walking down the hall

Faster than a cannon ball

Where were you while we were getting high?

…

เสียงเพลง “Living on a prayer ของ Bon Jovi” ในเวอร์ชั่นกีตาร์โปร่งดังขึ้นมาจากดาดฟ้าห้องแถวหนึ่งที่เปิดเป็นผับเล็กๆ ในชื่อ “The Roof” คล้ายแม่เหล็กต่างขั้วที่ดึงดูดให้ผมฮัมเพลงพร้อมย่างเท้าขึ้นบันไดสู่ชั้นดาดฟ้าตึก หวังใจจะปลดปล่อยตัวเองไปกับเสียงเพลงและขวดเบียร์

…

Some day you will find me

Caught beneath the landslide

In a champagne supernova in the sky

Some day you will find me

Caught beneath the landslide

In a champagne supernova

A champagne supernova in the sky

…

ผมได้ที่นั่งตรงริมระเบียงมุมร้าน บรรยากาศในร้านครึกครื้นและเป็นกันเองด้วยสัดส่วนลูกค้าฝรั่ง:ไทย ที่ 90:10 ลูกครึ่งจีนอย่างผมจึงคล้ายมนุษย์ต่างดาวที่มาเยือนการชุมนุมของเหล่าผู้สนใจเรื่องสิ่งมีชีวิตนอกโลก ผมเหลือบเห็นดาราหนุ่มเจ้าของคลิปหลุดเรทเอ็กซ์ยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ ผมหวนระลึกถึงพฤติกรรมขัดแย้งในตัวเองของเขาคนนั้นจากโฆษณาสองชุดที่เคยได้ดู ชุดแรกผมเห็นเขาในบทผู้น้อมนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาปรับใช้กับชีวิตสมถะ ขณะที่โฆษณาอีกชุดเขากลับเชื้อเชิญให้คนดูร่วมก่อหนี้สินผ่านบัตรเครดิตของสถาบันการเงินชื่อดัง

…

Wake up the dawn and ask her why

A dreamer dreams she never dies

Wipe that tear away now from your eye

Slowly walking down the hall

Faster than a cannon ball

Where were you when we were getting high?

…

บริกรหิ้วเบียร์ไฮเนเก้นมาเสิร์ฟตรงหน้า ขณะที่ผมจิบเบียร์เยอรมัน ฝรั่งที่นั่งขนาบทุกทิศกลับจิบเบียร์ช้าง เหรียญทองของไทย วินาทีนั้นดวงหน้าของน้าแอ๊ดบาวลอยมาในจินตนาการ พร้อมก๊อปปี้ติดหูจากโฆษณาที่คล้ายจะประณามรสนิยมการดื่มของผม “คนไทยหรือปล้าวววววว?”

…

Some day you will find me

Caught beneath the landslide

In a champagne supernova in the sky

Some day you will find me

Caught beneath the landslide

In a champagne supernova

A champagne supernova in the sky

…

นักดนตรีสดทยอยกระหน่ำทั้งหกสายกีตาร์บรรเลงเพลงโดนใจไม่ขาดสาย

What a wonderful world

Sweet child o’ mine

This Love

Change the world

Better together

Don’t look back in anger

I’m yours

It’s my life

Imagine

แม้จะหลากหลายอารมณ์ ต่างแนวเพลง และต่างยุคสมัย แต่ดูเหมือนบรรดานักดื่มในร้านจะสามารถแหกปากร้องตามได้อย่างไม่ขัดเขิน ผมออกจะประหลาดใจในครั้งแรกที่นึกสงสัย แต่เมื่อนึกได้ว่าตัวผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่แหกปากร้องตามไปทุกเพลง ความสงสัยนั้นจึงคลี่คลายลง

ด้วยธรรมชาติของเผ่าพันธุ์ขี้เมาอาจมีเสียงเพลงอยู่ในสายเลือดที่หมุนเวียนรอบกายกระมัง

…

Cos people believe that they’re

Gonna get away for the summer

But you and I, we live and die

The world’s still spinning round

We don’t know why

Why, why, why, why

…

สองสาวออสซี่นัยน์ตาเจ้าชู้ฉวยโอกาสตอนหนุ่มที่ควงมาลุกไปเข้าห้องน้ำเอ่ยปากชวนผมคุยและชนขวด

“คุณมาจากที่ไหน” เธอถาม

“ผมคนกรุงเทพฯนี่แหละ แล้วคุณล่ะ” ผมถามกลับ

“เรามาจากเมลเบิร์น ออสเตรเลีย ยินดีที่ได้พบคุณนะ”

“ทำไมคุณดื่มไฮเนเก้นล่ะ คุณรู้ไหมว่าแม่งเป็นเบียร์ขยะสำหรับพวกเราเลยรู้ไหม ห่วยสิ้นดีรสชาติหยั่งกะแดกขี้” เธอพูดด้วยสีหน้าปูเลี่ยนๆ ขณะดูถูกรสนิยมเบียร์ของผม

ผมอึ้งปนขำขื่นเมื่อเห็นขวดเบียร์ช้างในมือเธอทั้งคู่ ก่อนจะตอบกลับเจ็บแสบ

“มันก็เหมือนกันกับที่พวกคุณชอบดวดเบียร์ช้างนั่นแหละ คุณรู้ไหมผมว่าเบียร์ช้างรสชาติหยั่งกะยาฆ่าแมลง นี่อาจเป็นความซับซ้อนทางวัฒนธรรมน่ะ”

“คุณเลือกมาเที่ยวเมืองไทย ขณะที่คนไทยหยั่งพวกผมทำงานเก็บเงินไปดูจิงโจ้ที่ประเทศคุณ นี่พอจะอธิบายเหตุผลในรสนิยมเบียร์ของพวกเราได้ไหม”

เธอทั้งคู่หัวเราะ และชวนผมกระแทกขวดเบียร์ต่างสายพันธุ์อีกครั้ง ก่อนเธอจะเล่าว่าเธอกำลังจะไปเที่ยวเสม็ดพรุ่งนี้ และถามผมว่าอ่าวทับทิมที่เธอจะไปพักโอเคไหม ผมตอบไปว่าก็สงบดีแม้ทรายจะไม่ละเอียดนัก ก่อนจะแนะนำให้เธอลองไป อ่าวช่อ(ลุงหวัง) สถานที่โปรดของผมให้เธอลองไปดู

…

How many special people change

How many lives are living strange

Where were you when we were getting high?

We were getting high

We were getting high

We were getting high

We were getting high

…

บทสนทนาของเราจบลงเมื่อแฟนหนุ่มของเธอกลับมาที่โต๊ะ เสียงกีตาร์เพลงโปรดของ OASIS “Champagne Supernova” จากเวทียังคงล่องลอยไปทั่วบริเวณ

ผมกระดกเบียร์และร้องตาม ใจพลางสงสัยว่าขณะที่ผมเมามายอยู่ตรงมุมระเบียงแห่งนี้ เธอคนนั้นที่ผมคิดถึงจะล่องลอยสูงสุดท้องฟ้าไกลห่าง ราว Supernova ที่ผมได้แต่เงยมองอยู่หรือไม่?

…

==================================

เพลง “Champagne Supernova” ของ OASIS จากอัลบั้ม What’s the story, Morning Glory.

บันทึกวันนี้แด่ค่ำคืนบนดาดฟ้า “The Roof” ถนนข้าวสาร

==================================

หลังจากวันที่เขาพบว่าความสุขในการทำงานที่เคยทำของตัวเองลดน้อยลง ความสุขที่เคยมีให้กับคนในครอบครัวของเขาลดน้อยลง และความสุขที่ตัวเขาเองมีเริ่มน้อยลง เขาเลือกแก้วเหล้าเป็นดั่งจิตแพทย์ส่วนตัวเพื่อบำบัดรักษาอาการเสื่อมถอยของความสุขให้ตนเองทุกค่ำคืน

ในค่ำคืนหนึ่งที่เขาเมามายจากการจ่อมจมตัวเองอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ในร้านเหล้าเล็กๆ ที่ป้ายชื่อเก่าจนแทบอ่านไม่ออก สะกดด้วยภาษาอังกฤษวิบัติว่า “Happyness” ราวกับจะสะท้อนถึงความสุขฉาบฉวยและดูปลอมๆ ที่เขาได้รับผ่านการกรอกน้ำเมาหลากหลายขนานลงคอตั้งแต่ช่วงค่ำจนถึงเวลาที่ร้านปิด

สมัยยังเด็กเขาเคยขำกับคำโฆษณาของเบียร์ยี่ห้อหนึ่งที่อวดอ้างว่าเป็น “ความสุขที่คุณดื่มได้” มาถึงวันนี้เขากลับต้องขำตัวเองที่ตกเป็นทาสความสุขชั่วครั้งชั่วคราวที่เคยเหยียดหยันในวัยเยาว์

เขาจ่ายเงินแก่บริกรท่าทางง่วงนอนที่รอคอยเก็บสตางค์ลูกค้ารายสุดท้ายโดยไม่ลืมที่จะทิปตอบแทนการอยู่รอคอยลูกค้านั่งนานอย่างเขา เด็กสาวพยายามปิดบังอาการง่วงและยิ้มรับ เขาลุกจากที่นั่นและออกเดินกลับบ้านที่ห่างไปไม่ไกล

การเดินเท้ากลับบ้านในยามค่ำคืนเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาชอบแม้หลายคนอาจมองว่าเป็นอันตราย แต่ย่างก้าวบนเส้นทางเงียบสงบกลับสู่บ้านเป็นเหมือนการใคร่ครวญชีวิตในหนึ่งวันของเขาที่ผ่านมา เขาฮัมเพลง “ถนนนี้กลับบ้าน” เพลงไทยในยุคเก่าของวงแมคอินทอช อยู่ในใจคล้ายการฟังวอล์กแมน นานเท่าไหร่แล้วที่เขาเฉยชาต่อเรื่องราวของโลกที่ดำเนินอยู่ ต่อข่าวพาดหัวบนหน้าหนังสือพิมพ์รายวัน ต่อราคาน้ำมันทองคำและดัชนีตลาดหุ้น ต่อข่าวฉาวดารานักร้อง ต่อความวุ่นวายและแย่งชิงอำนาจทางการเมือง

ตรงสี่แยกแห่งนั้น เขาเห็นเธอสะพายกีตาร์โปร่งยืนพิงเสาไฟ เสียงเพลงคลาสสิค “A Lover’s Concerto” ของบาค พริ้วไหวล่องลอยมาตามทางเดินร้างผู้คนบนถนนกลับบ้านเส้นเก่าด้วยสำเนียงกีตาร์เสนาะหู แม้เขาไม่ได้รู้ในศาสตร์และศิลป์ของกีตาร์มากไปกว่าการใช้ชีวิตวัยรุ่นเพียงช่วงหนึ่งกับการหัดเล่นมันเพื่อหวังใช้จีบสาวร่วมรุ่นที่เขาตกหลุมรักเหมือนเช่นเด็กหนุ่มทั่วไป แต่เขาก็รู้ได้จากการฟังว่าฝีมือกีตาร์ของเธอจัดว่ายอดเยี่ยมมาก เยี่ยมในระดับที่เขาอาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตฝึกฝนจึงจะเทียบได้

หากโลกนี้พลิกกลับตาลปัตรให้ผู้หญิงหัดเล่นกีตาร์เพื่อจีบผู้ชายแล้วล่ะก็ เสียงเพลงของเธอจะได้รับความรักจากเขาเป็นแน่

เขาหยุดยืนตรงหน้าห่างเธอไม่กี่ก้าว ได้เห็นใบหน้าเจ้าของเสียงเพลงนั้นชัดเจนขึ้นใต้แสงไฟถนน ผมยาวของเธอถูกรวบแบบลวกๆ ดวงหน้าเธอทำให้เขาย้อนคำนึงถึงรักแรกในสมัยเด็ก นักเรียนหญิงร่วมชั้นที่เขาแอบปลื้มและเป็นแรงขับให้เขาหัดเล่นกีตาร์เพื่อหวังชนะใจเธอ

เขาหูแว่วเหมือนจะได้ยินเสียงกีต้าร์สี่คอร์ดเพลง “ได้อย่างเสียอย่าง” ของอัสนี-วสันต์ ที่เขาหัดเล่นเป็นเพลงแรกด้วยเหตุผลค่อนข้างงี่เง่าเพียงเพราะว่ามันเป็นเพลงที่ใช้คอร์ดง่ายๆ สำหรับมือใหม่ มีแค่ C Am Dm G7 สี่คอร์ดเท่านั้น สมัยนั้นเขาไม่เดียงสาต่อเนื้อหาเพลงว่าความหมายของเพลงมันช่างไม่ได้เหมาะในการใช้เล่นจีบสาวแม้แต่น้อย

“คุณเล่นกีตาร์เก่งจัง เพลงเพราะมากเลยครับ” เขาได้สติ ปรบมือและเอ่ยปากชมฝีมือกีตาร์ของสาวน้อยที่สี่แยกหลังจากจบการบรรเลงเพลง

“ขอบคุณค่ะ คุณอยากฟังเพลงอะไรหรือเปล่า ขอได้นะคะ” เธอยิ้มตอบและเอ่ยปากถาม

“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเพลงนักหรอก ยิ่งเพลงคลาสสิคแบบที่คุณเล่นเมื่อกี้ผมก็แค่บังเอิญรู้จักจากหนังฮ่องกงเรื่องนึงที่เคยดูเท่านั้นเอง ไม่รู้จะขอเพลงอะไร” เขาตอบแบบไม่วางฟอร์มว่ารู้เรื่องเพลงคลาสสิคที่เขาไม่สันทัดแม้เพียงนิด ไร้ประโยชน์จะแสร้งทำเป็นชายผู้ปราดเปรื่องกับเธอผู้นี้

“งั้นฉันเลือกเล่นเพลงนี้ให้คุณแล้วกัน” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แล้วเริ่มบรรจงพรมนิ้วลงบนสายทั้งหก คราวนี้เธอเล่น “ถนนนี้กลับบ้าน” ของวงแมคอินทอชที่เขาเพิ่งฮัมไปก่อนหน้านี้ เขาแปลกใจที่เธอสามารถร้องและเล่นเพลงนี้ได้ เพราะด้วยวัยที่ไม่ได้เกิดร่วมสมัยกับเพลงนี้ ขนาดเขาเองได้ฟังบ่อยๆ สมัยเด็กยังจำเนื้อร้องได้ผิดๆ ถูกๆ ด้วยซ้ำ เขาตกใจเล็กน้อยกับเพลงที่เธอเลือกเล่น เธอรู้ได้ยังไงว่าเขากำลังนึกถึงเพลงนี้อยู่ หรือเธอจะสามารถอ่านความคิดของคนอื่นได้กันแน่นะ

ถนน ถนนนี้กลับบ้าน หนทางที่ผ่านจะไปบ้านของเรา

แม่ไก่บ้านฉันมันออกไข่ทุกวัน ส่วนหมูบ้านฉันมันตัวอ้วนน่าดู

เจ้าแมวบ้านฉันมันชอบจับหนู นกเขาขันกู่ ทุกครึ่งชั่วโมง

ถนน ถนนนี้กลับบ้าน หนทางที่ผ่านจะไปบ้านของเรา

ถนน ถนนนี้กลับบ้าน หนทางที่ผ่าน จะไปบ้านของเรา

ถนน ถนนนี้กลับบ้าน หนทางที่ผ่านจะไปบ้านของเรา

เขาฟังเธอเล่นจนจบ ทึ่งในฝีมือการเล่นกีตาร์ของเธอยิ่งกว่าเพลงแรก แม้จะเป็นโฟล์คซองที่ดูคล้ายเพลงสำหรับมือใหม่หัดเล่น (แน่นอนว่าเพลงนี้ถูกบรรจุอยู่ในหนังสือเพลงสมัยเขาหัดเล่นกีตาร์เสียด้วย) แต่เธอสามารถใส่รายละเอียดและลูกเล่นเทคนิคแพรวพราวจนเพลงมีสีสันและชีวิตชีวาขึ้นมากมาย อย่างที่หากว่าวงแมคอินทอชเจ้าของเพลงได้มาฟังก็ยังต้องประหลาดใจ

“ทำไมคุณเลือกเล่นเพลงนี้ล่ะ” เขาเอ่ยถาม พยายามไม่แสดงสีหน้าแปลกใจให้เห็น

“ไม่รู้สิ ก็เราอยู่บนถนน แล้วคุณก็กำลังเดินกลับบ้านมั้ง” เธอตอบยิ้มๆ

“ก็ถูกนะ แต่ทำไมไม่เป็นเพลงอื่นล่ะ อย่าง Take me home, Country road นั่นก็ถนนกลับบ้านเหมือนกันนี่คุณ” เขาเริ่มถามยวน ในใจยังคงสงสัย

“ก็ตอนนี้เราอยู่ชนบทกันเสียที่ไหนล่ะ กลางเมืองออกอย่างนี้ไม่เห็นจะ Country road เลย” เธอให้เหตุผลที่ฟังดูเข้าที แต่ไอ้เพลงถนนที่กลับบ้านที่เธอเล่นมันก็ชนบทยิ่งกว่าอีกนี่หว่า มีหมูหมากาไก่ว่อนในเนื้อเพลงเต็มไปหมด เขานึกขำอยู่ในใจ แต่ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเธอแล้ว เธออาจมีเหตุผลที่ไม่อยากให้เขารู้ก็เป็นได้

“คุณเคยได้ยินเรื่องของซาตานที่สี่แยกไหม” เธอถาม

“คิดว่าไม่เคยนะ ซานต้า ซาตานอะไรจะมาอยู่ที่สี่แยกนี่ อย่าบอกนะว่าคุณเป็นซาตาน” เขาแปลกใจกับคำถามของเธอที่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“แล้วถ้าใช่ล่ะคะ” เธอยิ้มแล้วเริ่มขยับนิ้วเล่นกีตาร์เพลงต่อไป

=== โปรดติดตามตอนต่อไปหากคิดว่าน่าติดตาม ===

———————————————

หมายเหตุท้ายตอน

• เนื้อเพลง “ถนนนี้กลับบ้าน” ของวง “แมคอินทอช”  อัลบั้มวันนี้ยังมีเธอ (พ.ศ.2526) เครดิตที่นี่
  

• A Lover’s Concerto อยู่ในหนังฮ่องกงเรื่อง “Anna Magdalena” ขื่อไทย “หัวใจเธอ หัวใจเรา หัวใจเขา”

———————————————-

หลายวินาทีนั้นผมคิดถึงใครบางคนและมีความสุข

“ตำหนิลายกระต่ายตำข้าว” บนผิวจันทร์คืนนั้นชัดเจนเหมาะแก่การทัศนศึกษาสำหรับเด็กน้อย ขณะที่ผู้ใหญ่(ไม่รู้จักโต)อย่างผมกลับเห็นว่ามันคล้าย “แผนที่ประเทศลาว” มากกว่า

…

TurnBackTime.mp3

น้ำตาในคราหม่น ที่ยามนี้ยังเอ่อล้น
คืนนี้ช่างมืดหม่น ทุกอย่างนั้นเกินจะทน

…

[คืนวันพุธ 9 ธันวา] : อาร์ตตัวพ่อและติสต์ตัวแม่แวะมาเยี่ยมเยียนบ้านเมื่อนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า นอกจากข้าวมันไก่เจ้าอร่อยจากทองหล่อแล้วสาวติสต์ยังเอาหนังสือเล่มหนึ่งมาฝาก

“Suicide Shop: ร้านชำสำหรับคนอยากตาย” นวนิยายตลกร้ายของฝรั่งเศสที่สาวเจ้าอยากให้ลองอ่าน

“ขอบใจว่ะ..ตอนซื้อเค้าแถมเชือกให้ผูกคอตายให้ด้วยมั้ย” : ผมเอ่ยถามกวนตีนเมื่อเห็นรูปบ่วงเชือกแขวนคอบนหน้าปก

…

หนทางดูว่างเปล่า เมื่อมาถึงคราวสับสน
น้ำค้าง ร่วงหล่น ทุกอย่างนั้นเกินจะทน
…

ไม่มีทางที่ฉันอาจย้อนเวลา
ฉันรู้ว่า…

…

[บทสนทนาของสามกัลยาณเกลอในโมงยามที่ผมโหยหาเพื่อนที่พูดคุยกันได้มากกว่าขวดสุราที่เอาแต่นั่งใบ้ฟังผมฝ่ายเดียว]

“คือ.. ไอ้ที่แกทำไปมันไม่ใช่สาเหตุหรอก ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย หรือทำที่แย่กว่านี้ มันก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้มันกลายเป็นแบบนี้” : สหายสาว(ติสต์ตัวแม่)ให้ความเห็น

“เกลียดที่จะต้องพูดประโยคนี้ว่ะ คือมันก็แค่..” : ติสต์ตัวแม่พูดค้างไว้แล้วหยุดไปคล้ายอยากสูดกลืนเอาคำพูดเหล่านั้นกลับเข้าปาก
“ไม่ใช่” : สหายหนุ่ม(อาร์ตตัวพ่อ) ปิดท้ายประโยคที่คั่งค้างนั้นให้แทน

“เออ..ก็แค่ไม่ใช่ไง” : ติสต์ตัวแม่ย้ำด้วยน้ำเสียงมั่นใจเมื่อมีคนประเดิมพูดคำในใจให้ก่อน

…

[ตีหนึ่งกว่าๆ] : ผมมองออกไปนอกหน้าต่างเดิม พระจันทร์ในคืนนี้หดเล็กเหลือเพียงเสี้ยวบางๆ หงายขึ้นคล้ายพระจันทร์ยิ้มแบบไม่มีสองดวงดาวเป็นตา เรียวปากของจันทร์เป็นสีแดงระเรื่อ ตรงกับที่ผมเคยคิดว่าเธอน่าจะเป็นผู้หญิง

คืนนี้เธอดูอยู่ไกลตากว่าเมื่อวันที่เต็มดวง แต่ที่น่าแปลกคือเธอลอยต่ำมากจนสามารถมองเห็นในระดับสายตาโดยไม่ต้องเงยหน้าจากริมหน้าต่างชั้นหก เราสามคนแปลกใจกับพฤติกรรมของเธอเล็กน้อย

…

ไม่อาจย้อนเวลา ฉันรู้ว่า
ไม่มีทางที่อาจย้อนที่ผ่านไป ให้คืนมา

…

[ตีสองกว่า] : เสียงเพลง “I’ve Seen All Good People” ของวง “Yes” โปรเกรสสีฟยุค 70’s ล่องลอยเคว้งอยู่ในห้อง

ผมโค้งขอติสต์ตัวแม่ให้ลุกจากโซฟามาเต้นรำด้วยกัน แม้เจ้าตัวอยู่ในอารมณ์ง่วงนอนระดับเต็มขีดสเกล แต่ก็ยังลุกมาโชว์ลีลาศที่เรียนจากอาจารย์คนเดียวกันสมัยมัธยมปลายร่วมกับผม

…

ท่ามกลางความมึนแอลกอฮอล์ของผมและความเมาขี้ตาของเธอ เราแหกปาก เต้นรำสเต็ปมั่วซั่ว และปล่อยวางเรื่องราวนานาไว้เบื้องหลัง

แด่รักที่เพิ่งผ่านพ้นไป (ของคนไหน?)

…

เสียงเพลงจบลง เรามองออกนอกหน้าต่าง พระจันทร์ลอยสูงขึ้นจากจุดเดิมรวดเร็วอย่างประหลาด ผมเงยหน้ามองเธอและคิดในใจว่าอีกไม่นานเธอคงขึ้นไปบนฟ้า ในองศาที่ผมไม่อาจแหงนมองได้จากหน้าต่างห้องเป็นแน่

…

ไม่มีทางที่ฉันอาจย้อนเวลา
ฉันรู้ว่า…
ไม่มีทางที่ฉันอาจย้อนที่ผ่านไป ให้คืนมา

…

[เช้าวันศุกร์ 11 ธันวา] : ผมนั่งเขียน(พิมพ์)บันทึกนี้ในอีกอารมณ์หนึ่งที่ต่างไป ช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์นี้คล้ายโลกคู่ขนานระหว่างความฝันกับความจริง

ในความฝันนั้นผมกับใครคนหนึ่งอาจนั่งอยู่ข้างๆกัน พูดคุยเรื่องมีสาระและไร้สาระด้วยกันบนรอยด่างรูปแผนที่ประเทศลาวของดวงจันทร์ เรามีความสุขและพัฒนาความสัมพันธ์กันในวิถีทางที่โลกและชีวิตนำพาไป

ขณะที่ในความเป็นจริงเราต่างผ่านช่วงเวลาที่ขุ่นข้องอึดอัดกันเพียงลำพัง ร้างไร้บทสนทนาเพื่อปรับแต่งเยียวยาความเข้าใจระหว่างกันให้กลับดีขึ้นมา คล้ายดวงจันทร์เสี้ยวที่แย้มยิ้มรอดาวที่ไม่มาตามนัดหมายและจำต้องลอยห่างไปเดียวดาย

…

“ในความเป็นจริงเรื่องรักไม่ได้มีอยู่มหาศาล มีเพียงแค่น้อยนิดแถมยังไม่สนุกสนาน” : ติสต์ตัวแม่บอกกับผมผ่านตัวอักษรในเช้าวันนี้

…

==========================================

เพลง “ย้อนเวลา” ของศิลปิน “Moderndog” จากอัลบัม “ทิงนองนอย”

บันทึกวันนี้แด่สองกัลยาณติสต์ ผู้อยู่เคียงข้างในคืนหม่นนั้น

==========================================

11 ตุลาคม จากหน้าข่าวหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์

: ทีมสัตวแพทย์โรงพยาบาลช้างศูนย์อนุรักษ์ช้างไทย อ.ห้างฉัตร จ.ลำปาง นำโดย นายสัตวแพทย์สิทธิเดช มหาสาวังกุล หัวหน้าฝ่ายโรงพยาบาลช้างศูนย์อนุรักษ์ช้างไทย ต้องดูแลลูกช้างเพศผู้ ซึ่งคลอดเมื่อกลางดึกที่ผ่านมา ด้วยน้ำหนัก 80 กิโลกรัม สูง 83 ซม.อย่างใกล้ชิด เพราะมีแผลช้ำที่หลัง และขา เนื่องจากถูกแม่ คือ พังแหวน อายุ 20 ปี ที่เจ้าของนำมาฝากคลอดที่ศูนย์อนุรักษ์ช้างไทยเมื่อปลายเดือนกันยายน 2552 ใช้ขากดลูกและเตะซ้ำ จนลูกกระเด็นออกมา แต่ควาญและสัตว์แพทย์สามารถช่วยดึงลูกออกมาได้อย่างปลอดภัย ส่วนแม่ช้างสัตว์แพทย์ได้ฉีดยาซึมเพื่อให้อยู่ในอาการสงบ

เมื่อเดือนก่อนผมมีโอกาสได้ดูอ่านเจอข่าวแม่ช้างคลอดลูกแล้วทำร้ายลูกช้างแรกเกิดของมันเอง รวมทั้งได้ดูภาพเหตุการณ์ที่ว่าในรายการข่าวทางทีวี ความรู้สึกของผมตอนนั้นมันหดหู่ ทั้งสะเทือนใจและคับข้องใจในเวลาเดียวกัน นึกตั้งคำถามในใจว่าเหตุใดหนอ แม่ช้าง(ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเช่นเดียวกับคน) จึงทำกับลูกที่มันเฝ้าอุ้มท้องเนิ่นนานจนถึงวันให้กำเนิดได้ถึงเพียงนี้

นาทีที่แม่ช้างพยายามฆ๋าลูกน้อยของตัวเอง มันคิดอะไรในใจกันนะ

…

วันเสาร์ที่ผ่านมา ภาพบนจอโรงหนังกลางเมือง

: เกิดคดีฆาตกรรมโหดต่อเนื่อง คนร้ายสวมเสื้อกันฝนสีแดงสด บรรจงจ้วงแทงเชือดเหยื่อด้วยมีดคมกริบอย่างไร้ปรานีก่อนจะเฉือนเอาพวงสวรรค์ของเหยื่อทิ้งไป ทิ้งร่องรอยปริศนาแปลกประหลาดไว้ให้ตำรวจต้องปวดหัว

ภาพความโหดร้ายที่มนุษย์ทำกับมนุษย์ด้วยกันเองถูกนำเสนอบนจออย่างไม่ตัดทอนความรุนแรง แม้จะเป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้น แต่ผมไม่อาจแยกความแตกต่างระหว่างภาพบนจอกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในบ้านเมืองเรา หากผู้เขียนบทเพียงแต่ไม่ให้ฆาตกรสวมเสื้อฝนแดงบาดตาเกินกว่าฆาตกรที่เห็นทางหน้าหนังสือพิมพ์หัวสีรายวันเท่านั้น

…

22 เดือนก่อนหน้านี้ ภาพที่ยังไม่เป็นข่าวและผมไม่เคยเห็น

(ภาพจากข่าวสด)

: วิธีการดังกล่าว ชาวบ้านจะขึงล่ามโซ่ช้างตัวเมียที่ข้อเท้าให้ถ่างขาหลังและใช้เหล็กแหลมทิ่มบริเวณแก้มของช้างทั้งสอง ใต้คางและที่บริเวณใต้ท้องของช้าง โดยล็อคเท้าทั้งสี่ ของแหลมจ่อจุดสำคัญของช้างไว้ไม่ให้ดิ้น จากนั้นก็จะให้ช้างตัวผู้ทำการผสมพันธุ์ เรียกกันว่าเป็นการ “ทับช้าง” ซึ่งช้างเพศเมียจะถูกข่มขืนทั้งที่ไม่เป็นสัดหรือเป็นสัด เจ้าของช้างหวังจะได้ลูกช้าง โดยการให้ช้างตัวผู้ทำการผสมพันธุ์ในลักษณะเพศเมียถูกขึงไว้แบบนี้นับสิบครั้ง

พัง ‘แหวน’ ที่พยายามฆ่าลูกของตัวเองก็ประสบกับกรรมวิธีห่าเหวเช่นนี้ก่อนอุ้มท้อง

กับข่าวที่สื่อต่างประเทศนำเสนอถึงปัญหาการทารุณกรรมสัตว์ในประเทศไทย(ซึ่งนิยมใช้คำพ่วงท้ายเปี่ยมจริยธรรมว่า ‘เมืองพุทธ’) อย่างต่อเนื่อง ล่าสุดก็ได้หยิบยกปัญหาการ ‘ทับ(ข่มขืน)ช้าง’ มาตีแสกหน้าบ้านเราให้ได้สำนึกถึงสิ่งที่เรากำลังปฏิบัติต่อสัตว์คู่บ้านคู่เมือง(ที่เรายกเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติเช่นเดียวกับแพนด้าเป็นสัญลักษณ์ของจีน) และภาพข่าวเช้าวันนี้ที่ได้เห็นทางโทรทัศน์ ความรู้สึกปวดแปลบเฉือนใจผมในระดับเดียวกับการดูภาพยนตร์ไทยเรื่อง “เฉือน” เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

นางแสงเดือน ชัยเลิศ ผู้ก่อตั้งศูนย์บริบาลช้างแม่แตง จ.เชียงใหม่ กล่าวว่า “การทำแบบนี้ช้างตัวเมียจะไม่เต็มใจและไม่ยอมรับ แต่ทางเจ้าของช้างก็หวังแต่จะได้ลูกช้าง และเมื่อติดลูก ช้างเพศเมียเมื่อครบกำหนดคลอดช้างเพศเมียจะฆ่าลูกทันที โดยไม่ยอมรับลูกที่ถูกกระทำแบบนี้ โดยที่จังหวัดเชียงใหม่ นั้นมีช้างเพศเมียถูกกระทำแบบนี้และคลอดลูกออกมาก็ฆ่าลูกทันที จำนวน 5 เชือกแล้วที่คลอดลูกมาแล้วฆ่าลูก จากจำนวน 7 เชือก ส่วนที่เหลือ 2 เชือกที่คลอดออกมารอด เพราะว่าทางเจ้าของช้างเห็นก่อนและช่วยเหลือลูกช้างที่คลอดออกมาได้ทัน”

…

วันเสาร์ที่ผ่านมา เมื่อปริศนาฆาตกรรมในหนังคลี่คลายตอนท้ายเรื่อง

: ผมไม่ขอเล่าตอนจบของหนังเพื่อเคารพสิทธิของคนที่ยังไม่ได้ดู แต่หนังเรื่องนี้ทื้งอะไรหลายอย่างให้ผมเก็บออกมาหวนคำนึงถึงมากเหลือเกิน ไม่ใช่ฉากเลิฟซีนถึงใจที่เอามาโปรโมททั้งที่เป็นภาพกระพริบบนจอวินาทีเดียว และไม่ใช่ตูดเหี่ยวๆของพระเอกขวัญใจสาวๆแน่นอนที่ติดตาผม แต่เป็นประเด็นที่หนังพยายามนำเสนอต่างหาก ความมีตัวตนของคนๆ หนึ่งบนโลกใบนี้วัดจากอะไร ซอกหลืบเร้นลับจากแสงไฟของสังคมเมืองและชนบทที่มีอยู่มากมายบนโลกใบนี้มีเหตุการณ์แบบเดียวกับที่เกิดในหนังตลอดเวลา เราเพียงมองมันด้วยสายตาที่พร่าเลือนและไม่ยินดียินร้ายไม่ใช่หรอกหรือ

เมื่อคนยังหมางเมินความมีตัวตนของคนด้วยกัน จึงไม่แปลกที่ช้างต้องก้มหน้าสู้ชะตาทุกข์เข็ญ

…

เช้าวันนี้ : บทสัมภาษณ์นางแสงเดือน ชัยเลิศ ผู้ก่อตั้งศูนย์บริบาลช้างแม่แตง

: นี่ถือเป็นสาเหตุหนึ่งที่ช้างเพศเมีย ไม่รักลูกและไม่ยอมรับลูกที่คลอดออกมา บางตัวถูกกระทำในลักษณะแบบนี้ถึง 40 ครั้ง จนช้างเพศเมียเครียดและเป็นบ้าก็มี พวกนี้จะนำช้างไปกระทำในป่าล๊อคช้างเพศเมียขึงไว้ และให้ช้างตัวผู้กระทำการข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ช้างเพศเมียบางตัวถึงกับเป็นช้างโรคประสาท กลัว ช้างเพศเมียบางตัวถูกกระทำ จนกลัว แค่ช้างตัวผู้เดินผ่านขาสั่นก็มี ตนอยากจะรณรงค์ให้ชาวบ้านหรือเจ้าของช้างเลิกกระทำแบบนี้ ทำให้ช้างเพศเมียเมื่อคลอดลูกจะฆ่าลูก ไม่ยอมรับลูกตนเอง

ปกติแล้วช้างจะเป็นสัตว์ที่รักลูกมาก หากถูกผสมพันธุ์ตามธรรมชาติ หรือผสมพันธุ์ที่ไม่ได้บังคับจิตใจ หากช้างเพศเมียคลอดลูกแล้วลูกตาย ช้างเพศเมียจะเสียใจนับปี บางตัวน้ำตาจะไหลตลอดเวลา ช้างนั้นจะตั้งท้องนานถึง 22 เดือน แต่หากเป็นลูกที่มาจากการข่มขืน ช้างจะเกลียดลูกตนเองและฆ่าลูกทิ้งหรือไม่ยอมรับ แต่คนเลี้ยงช้างเจ้าของช้างหรือผู้ประกอบการต้องการลูกช้างก็จะใช้วิธีการ ข่มขืนช้างนำช้างมาขึงพืด มีตัวอย่างแม่ช้างไม่ยอมรับลูกตนเองให้เห็นบ่อย ๆ เพราะลูกที่เกิดมานั้นเป็นการกระทำการผสมพันธุ์แบบผิดวิธี บังคับขืนใจ เป็นการทารุณช้างเพศเมีย และผลกระทบจะเป็นลูกโซ่ถึงลูกช้างที่เกิดมา

…

ผมหวังใจให้ใครที่อ่านมาถึงตรงที่นี้ หรือไม่ได้อ่านแต่ได้ชมภาพยนตร์เรื่อง “เฉือน” หรือได้รับฟังข่าวสารเรื่องการทารุณกรรมช้างในรูปแบบนี้ได้ฉุกคิด และลองไถ่ถามถึงความสัมพันธ์ของท่านและสิ่งรอบข้างบนโลกใบนี้เพียงสักขณะจิตหนึ่ง

ขออิสรภาพและความดีงามจงเกิดแก่โลกของเรา (ในที่นี้รวมถึงช้าง หมีแพนด้า และสิ่งมีชีวิตร่วมโลกอื่นๆด้วย)

…

ที่มาของข่าวและบทสัมภาษณ์

ศูนย์ช้างลำปางได้ลูกช้างใหม่อีก 1 เชือก – ผู้จัดการ

สะเทือนใจ! วิธี”ข่มขืน”ต้นเหตุแม่ช้างฆ่าลูก – ข่าวสด

ฝรั่งเเฉ! “ช้างไทย” โดนข่มขืน – รายการเก็บตกจากเนชั่น

…

เธอหนาวยะเยือก รู้สึกเหมือนเป็นอัมพาตสูญเสียสัมผัสทางกาย เลือดในกายที่เคยไหลเวียนก็คล้ายถูกสาปสั่งให้หยุดนิ่ง เสียงเต้นของหัวใจที่เธอเคยได้ยินเป็นจังหวะสม่ำเสมอยามหยุดนิ่งและทำสมาธิรับฟังก็กลับแผ่วเบาลงจนเธอแทบไม่ได้ยิน อาจบางทีหูเธอคงอื้อจนลดระดับโสตประสาทหรือไม่เช่นนั้นชีพจรเธอคงเต้นในจังหวะวอลท์ซเนิบช้า จะอะไรก็ตามในห้วงยามนี้แม้จะไม่ใช้ปรอทวัดแต่เธอพอจะรู้ได้ว่าอุณหภูมิร่างกายเธอลดต่ำลงเท่าที่ขีดจำกัดของผู้หญิงคนหนึ่งจะทานทนไหว

…

Eskimo.mp3

…

Tiredness fuels empty thoughts
I find myself disposed
Brightness fills empty space
In search of inspiration
Harder now with higher speed
Washing in on top of me

…

ห้าปีมาแล้วที่เธอและเขาเริ่มต้นออกเดินทางด้วยกันสองคนโดยมีจุดหมายเป็นสถานที่ร้างไร้ไกลห่าง ดินแดนที่เป็นที่ฝันใฝ่ของผู้คนมากมายแต่ก็เป็นดินแดนที่ไม่พึงปรารถนาของใครหลายคนเช่นกัน ดินแดนสีขาวกว้างใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยชั้นหิมะหนา ดินแดนขั้วโลกเหนือ

…

So I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
When I’m down, down, down.

…

จากถิ่นที่อยู่ของเธอและเขา ทวีปห่างไกลเกือบสุดขอบทะเลตะวันออกที่มีเพียงสามฤดูคือ ฤดูร้อน ฤดูร้อนมาก และฤดูร้อนที่มีฝนตก ส่วนฤดูหนาวเป็นเพียงประวัติศาสตร์ที่เคยบันทึกไว้ในหนังสือแบบเรียนที่ใช้ในสถานศึกษา (ซึ่งทบทวนเนื้อหาใหม่ทุกๆ ยี่สิบปี) เธอและเขาไม่ได้สัมผัสอากาศหนาวในตัวเมืองมาแสนนานก่อนจะมารู้จักกัน จนกระทั่งตัดสินใจคบหากันในวันที่อากาศหนาววันหนึ่งบนยอดดอยทางภาคเหนือของประเทศบ้านเกิด สถานที่หลบร้อนยอดนิยมของคนกรุง

…

เขาสัญญาว่าจะพาเธอไปยังสุดขอบโลก เมื่อรู้ว่าเธอปรารถนาจะได้สัมผัสหิมะขั้วโลกสักครั้งในชีวิต

…

Rain it wets muddy roads
I find myself exposed
Tapping doors, but irritate
In search of destination
Harder now with higher speed
Washing in on top of me

…

หิมะสีขาวค่อยๆ โปรยลงปกคลุมร่างของเธอทีละนิดจนเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ ณ ห้วงยามนี้เธอเริ่มคิดถึงการมีอยู่ของเธอในสถานที่นี้ ไม่มีใครนอกจากเขาที่รู้ แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือการที่ต้องทนรับรู้ว่าเขานั่นเองที่ปล่อยทิ้งให้เธอเดียวดาย และต้องมานอนนิ่งราวกับนับเวลาถอยหลังสู่ชีวิตหลังความตายเช่นนี้ หิมะเริ่มทับถมจนเธอรู้สึกคล้ายร่างกายกำลังจมดิ่งสู่ก้นถังไอศกรีมกะทิสดขนาดใหญ่ที่มีความลึกไม่สิ้นสุด

ยิ่งกว่าร่างกายที่แบกรับชั้นหิมะหนาหนักนั้นกลับเป็นจิตใจของเธอที่กำลังแบกรับทั้งความสับสนระคนความเจ็บปวดและเสียใจคละเคล้ากัน บางขณะจิตเธออยากให้การเดินทางข้ามทวีปทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน หวังใจให้ตื่นขึ้นมาพบว่าเธออยู่ท่ามกลางมหานครร้อนระอุในแผ่นดินเกิดและใช้ชีวิตลำพังที่เธอเคยไม่พอใจกับมันเท่าไหร่นักก่อนหน้าจะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเขา

…

So I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
When I’m down, down, down.

…

เธอร้องไห้เนิ่นนาน แม้อากาศเย็นจะพรากเอาความเปียกรื้นไปจากสองแก้ม แต่วินาทีที่หยดน้ำกลั่นออกจากเบ้าตาเธอสัมผัสได้ถึงความอุ่นของมันแม้จะไม่ได้ช่วยให้เธอคลายจากความเหน็บหนาว อย่างน้อยมันก็ยังบรรเทาความทุกข์เศร้าของเธอออกไปได้หยดหนึ่งจากมหาสมุทรแห่งความโศกที่เธอนั้นจมอยู่ สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มขาดวิ่นคล้ายเสื้อไหมพรมที่ถูกลูกแมวซุกซนขโมยไปฝนเล็บเล่น ความตายคงใกล้เธอเข้ามาในอีกไม่กี่ห้วงลมหายใจ เธอพยายามคิดถึงช่วงเวลาที่ดีในชีวิตที่ผ่านมา

…

เขารักษาคำสัญญาที่พาฉันมาถึงที่นี่ แต่เขากลับทอดทิ้งและไม่อยู่เคียงข้างฉัน ฉันควรดีใจหรือเสียใจดีนะในวินาทีสุดท้ายของชีวิต

…

Kosketa minua – Touch me
Älä käsilläsi – Not with your hands
Vaan niin että tunnen sinut – But so that I feel you
Halaa minua – Hug me
Älä käsilläsi – Not with your hands
Mutta sielussasi – But within your soul

…

เธอหลับฝันชนิดที่ไม่รู้ตัวว่าเป็นความฝันหรือเป็นเรื่องราวหลังความตายกันแน่ เธอเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับการข้ามแม่น้ำแห่งความตายที่ดวงวิญญาณของมนุษย์จะถูกชำระล้างความทรงจำให้ลบเลือน เธอเคยคิดว่าหากเวลานั้นของเธอมาถึงจริงๆ คนที่เธอรัก ครอบครัว ญาติพี่น้อง และเพื่อนสนิทในวัยเยาว์ที่ล่วงลับไปก่อนหน้าจะมายืนรอเธอด้วยรอยยิ้มที่อีกฟากฝั่งแม่น้ำราวกับว่าผู้คนเหล่านั้นโชคดีที่ไม่ถูกลบความทรงจำ และเอาใจช่วยให้เธอจดจำพวกเขาได้เช่นกันเมื่อข้ามพ้นฝั่งแม่น้ำ

…

Minä kaipaan eskimo-ystävääni – I miss my eskimo friend
When I’m down, down, down.
When I’m down, down, down.
When I’m down, down, down.

…

แต่ภาพความฝันที่ปรากฎตรงหน้าเธอตอนนี้กลับต่างไปจากเรื่องเล่าที่เธอคุ้นเคยโดยสิ้นเชิง ในความฝันเธอนอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนาภายในบ้านน้ำแข็งอิกลู เห็นชายหญิงคู่หนึ่งแต่งตัวในชุดเอสกิโม กำลังสุมฟืนเพื่อก่อกองไฟเล็กๆ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของร่างกายในตอนนี้ พายุหิมะด้านนอกสงบลงแล้ว เธอชันกายลุกขึ้นนั่ง ชายหญิงเอสกิโมหันมาพูดกับเธอด้วยภาษาที่ไม่เข้าใจขณะที่ทั้งสองกำลังต้มน้ำร้อนในกา ไม่ช้าทั้งคู่ก็เทน้ำร้อนใส่ถ้วยเดินเข้ามาให้เธอในบ้าน ทั้งคู่ยิ้มอย่างเป็นมิตรและมีแววตาที่ห่วงใยอย่างสัมผัสได้ เธอค้อมหัวขอบคุณและรับถ้วยน้ำมาประคองไว้ในมือ หญิงเอสกิโมส่งภาษาใบ้ให้เธอดื่มน้ำในถ้วยนั้น

แม้โลกของวิญญาณหลังความตายจะไม่มีแม่น้ำอย่างที่เธอเคยเชื่อ แต่วินาทีที่เธอจะยกแก้วน้ำนั้นขึ้นดื่ม ใจเธอพลันคิดว่าเอสกิโมสองคนนี้คงจะเป็นยมฑูตที่มารับเอาดวงวิญญาณของเธอไปสู่โลกหน้า ส่วนน้ำในถ้วยใบนี้คงจะมีฤทธิ์เป็นยาลบล้างเอาความทรงจำที่ผ่านมาทั้งชีวิตของเธอไปหลังจากที่ดื่ม

เธอนึกถึงอดีตชายคนรัก ยิ้มให้เพื่อนเอสกิโมทั้งสองและยกดื่มรวดเดียวจนหมด

…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แด่บทเพลง Eskimo ของ Damien Rice จากอัลบั้ม “O”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ปีนี้ได้แก่ บางรัก โอบามาร์ค (เพียะ!!) บารัค โอบามา มิสเตอร์เพรสิเด้นเทอะแห่งสหรัฐมะริกัน (คนนี้นี่เองงง!!)

เย้ยยย!! ลงรูปผิดนั่นมัน “โอบามาลูกทุ่ง” บ้านเรา… (เพียะ!!)

คนนี้ต่างหาก

(ขออภัยที่เลือกรูปท่านไม่หล่อ credit จากที่นี่)

สื่อบางสำนักค่อนแคะว่ารางวัลนี้เป็น “รางวัลปลอบใจ” ให้เขาที่เพิ่งเสียหน้าอย่างแรงงส์ จากการชวดเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกของนครชิคาโก ที่เขารับหน้าเสื่อเป็นหัวหอกออกหน้าในโค้งสุดท้ายเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว (แหม…คิดไปได้)

โอบามานั้นได้รับการเสนอชื่อหลังจากเข้าพิธีสาบานตนรับตำแหน่งประธานาธิบดี เมื่อวันที่ 20 มกราคม เพิ่งจะทำงานในตำแหน่งได้เพียง10 วันเท่านั้น เนื่องจากเส้นตายของการเสนอชื่อแก่คณะกรรมการผู้พิจารณาคือวันที่ 1 กุมภาพันธ์

หากมองในแง่นี้อาจดูว่า เอ๊ะ..หมอนี่ได้รางวัลง่ายไปหรือเปล่า ผลงานในตำแหน่งหน้าที่ก็ยังไม่ได้มีปรากฎชัดเจนแจ่มแจ๋ว ถ้าเป็นมวยโอลิมปิกก็เหมือนกรรมการขยันกดคะแนน ทั้งที่ต่อยไม่เข้าเป้าเท่าไหร่ (อาศัยว่าของเค้าแรง..)

แต่หากพิจารณาประวัติการทำงานการเมืองและสังคมของโอบามาที่ผ่านมา ก็พอจะกล้อมแกล้มได้ว่า เขาก็เป็นคนหนึ่งที่ยืนหยัดในอุดมการณ์นำสันติภาพคืนสู่โลกด้วยสันติวิธีและแนวทางการฑูตและการตั้งโต๊ะเจรจาต้าอ่วยมาตลอด (ย้อนหลังไปถึงสมัยยังไม่ได้เป็นปธน.ด้วยนะ)

บวกลบคูณหารแล้วการที่เฮียโอบาม่าคว้าชัยครั้งนี้คงมิใช่ทฤษฎีสมรู้ร่วมคิดอย่างที่ใครป้องปากเม้าท์ แม้จะค้านสายตาหักปากกาสื่อมวลชนและนักวิเคราะห์ทั่วโลกก็ตาม แต่รางวัลก็คือรางวัล มันไม่ได้ส่งผลใดๆ ต่อสันติภาพของโลกนี้อย่างมีนัยสำคัญนักหรอก ในสายตาผู้นำอิหร่าน เกาหลีเหนือ อย่างลูกพี่เนจ๊าดและลุงจองอิล คงไม่ได้ให้ราคาหรือน้ำหนักของรางวัลนี้ เท่ากับคนที่ยืนคนละฟากของนิยามต่อคำว่า “สันติภาพ”

ผลงานช่วงกว่าครึ่งปีของโอบามาในตำแหน่ง และก้าวย่างแรกๆ สู่ความเปลี่ยนแปลง “CHANGE” ที่เขาใฝ่ฝันจะทำให้สำเร็จ อาจเปรียบเสมือน “หนังตัวอย่าง” ที่ปล่อยออกมาเรียกน้ำย่อย แต่ก็เข้าตากรรมการจนได้รางวัลออสการ์ไปซะงั้น ทั้งที่ยังถ่ายทำไม่เสร็จสมบูรณ์ ตะวันออกกลางยังคงเต็มไปด้วยกำลังทหารและยุทโธปกรณ์ คาบสมุทรเกาหลียังคงมีการทดลองอาวุธร้ายอยู่เนืองๆ รวมถึงภัยก่อการร้ายที่ผุดเป็นดอกเห็ดในเมืองสำคัญๆ หลายประเทศ

ก็หวังว่าผู้ชมบนประเทศห่างไกลอย่างเราๆ (แต่ไม่ได้ไกลจากความคำนึงถึงสันติภาพเลย) คงจะได้ชื่นชมกับผลสัมฤทธิ์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ฉบับเต็ม ในวันใดก็วันหนึ่ง…

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เก็บตกมาแล้วจ้า

ในโลกคู่ขนานของรางวัลโนเบลที่มอบแด่ผู้มีผลงานทรงคุณค่าแก่โลก ก็ยังมีการมอบรางวัล “อิ๊กโนเบล” แก่คนเล็กๆที่มีผลงานทรงคุณค่า (น้อยหน่อย) แก่โลก เป็นเหมือนการจิกกัดล้อเลียนกลายๆ และสำหรับผู้ชนะสาขาสันติภาพประจำปีนี้ คือ นักพยาธิวิทยาชื่อ สเตฟาน โบลลิแยร์ กับเพื่อนร่วมงานที่มหาวิทยาลัยเบิร์นในสวิตเซอร์แลนด์ กับผลงานวิจัยอันทรงคุณค่าแก่สันติภาพของโลกเบี้ยวๆ ใบนี้

จากการศึกษาของพวกเขาพบว่า หากเกิดการทะเลาะวิวาทในผับ ให้เอาหัวรับกระป๋องเบียร์ที่ยังเต็มอยู่ดีกว่ากระป๋องเบียร์เปล่า เพราะกระป๋องเบียร์เปล่าจะสร้างความเสียหายให้แก่กะโหลกมนุษย์มากกว่ากระป๋องเบียร์ที่เต็มอยู่ เพราะกระป๋องที่มีเบียร์อยู่เต็มจะระเบิดเร็วกว่าจากแรงดันจากเบียร์และการอัดลม

โอววว์…แม่จ้าว!! โอ้ววบ้าามากก

เก็บตกจบแล้วคร้าบบบ!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

REFERENCES

ประวัติและผลงานปธน.โอบามาโดยสังเขป จาก Wikipedia

ข่าวเกี่ยวกับการประกาศรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ

ข่าวเกี่ยวกับรางวัล “อิ๊กโนเบล” (ฮามากมาย)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เธอไม่เคยชอบการนั่งดูหนังคนเดียว ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยดูหนังคนเดียวหรือไม่เคยเข้าโรงหนังเดียวดาย เพียงแต่เธอไม่ชอบเท่านั้นเอง

..ด้วยเพราะเธออยากให้มีคนสะกิดปลุกเมื่อเธอเผลอหลับยามหนังนั้นน่าเบื่อ
อยากให้มีคนบรรจงกุมมือเธอไว้ในยามที่ใจเธอหลุดลอยไปกับความงามบนจอหนัง
อยากให้มีคนฟังเสียงสบถดังๆ ในใจของเธอ เมื่อได้ยินเสียงคนคุยโทรศัพท์ในโรง
อยากบ่นให้ใครสักคนฟังถึงภาพโฆษณายาวนานก่อนหนังเริ่มฉาย

..อยากมีใครสักคนอยู่ข้างๆ

…

นานหลายปีที่เธอไม่ต้องทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบ เธอมี “เขา” ที่เป็นคนอยู่เคียงข้างเธอเสมอในความหมายของคนรักที่มิใช่เพียงเพื่อนร่วมดูหนัง การไปดูหนังด้วยกันหาใช่พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่มีขั้นตอนใดมากมาย

หน้าที่เธอคือ เลือกเรื่องที่จะดู
หน้าที่เขาคือ ซื้อตั๋วเรื่องนั้นให้ได้

ไม่ต้องมีข้าวโพดคั่ว ไม่ต้องมีน้ำอัดลมแก้วโต เพียงตั๋วที่นั่งติดกันก็พอ
…

หลายครั้งที่เธอนึกสงสัยนักว่าเวลาคู่รักไปดูหนังด้วยกัน ผู้ชายกับผู้หญิงจะเลือกนั่งเก้าอี้เบาะซ้ายหรือขวาของกันและกันนะ มันอาจดูเป็นคำถามที่ค่อนข้างไร้สาระ และธรรมดาแล้วเธอไม่ใคร่เป็นคนที่ชอบสอดส่องเรื่องของคนอื่น แต่บ่อยครั้งที่เธออดสังเกตไม่ได้ว่าคู่รักอื่นๆ นั่งกันอย่างไร ใครอยู่ซ้ายหรือขวากันบ้าง

“เรื่องแบบนี้มันก็แล้วแต่เค้ามั้ง..ไม่มีกฎตายตัวหรอกน่าอย่าไปสนใจเลย” เขาบอกเธอ ให้ความเห็นกับนิสัยแปลกที่เธอเล่าให้เขารู้

“เอาน่าคุณ..โฆษณาตั้งครึ่งชั่วโมงน่าเบื่อจะตาย ระหว่างนี้ขอฉันดูอะไรเพลินๆ ของชั้นเหอะ” เธอแย้ง

ไม่รู้ว่าเขาเคยสังเกตบ้างหรือไม่ ว่าทุกคราวที่ดูหนังโรงด้วยกันนับแต่ครั้งแรก เธอจะเลือกนั่งด้านซ้ายมือของเขาเสมอ เธอชอบแต่งกลอน ชอบคำคล้องจอง เธอชอบวลีที่ว่า “หญิงซ้ายชายขวา” เธอชอบหนังสือภาพ “ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา” ของ Jimmy Liao นักเขียนไต้หวันผู้โด่งดัง

เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้เขารู้มาก่อน โดยเฉพาะความคิดที่ว่าเมื่อเธอเลือกนั่งด้านซ้าย มือขวาของเธอจะมีมือซ้ายของเขากุมอยู่ และนั่นทำให้เธอรับรู้ถึงชีพจรและจังหวะเต้นของหัวใจของเขาได้มากกว่า นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ดูโรแมนติกระคนไร้สาระ แต่สำหรับเธอความรักอาจไม่ได้ต้องการสาระหรือเหตุผลมากมายนัก
…

ย่ำค่ำของวันที่ฟ้าไร้เงาฝน เธอตีตั๋วที่นั่งคู่ดูหนังเดียวดาย วันนี้เธอไม่มีเขาแล้ว

เธอเลือกนั่ง “เก้าอี้ตัวขวา” อาจบางทีกฎเกณฑ์เล็กน้อยที่เคยเข้มงวดสมควรแก่เวลาจะถูกท้าทาย

เธอเศร้า.. เธอร้องไห้กับหนังตลกที่กำลังฉายเป็นตัวอย่าง เธอรู้สึกถึงเสียงเต้นไม่เป็นจังหวะของหัวใจที่อกด้านซ้าย มือซ้ายเธอว่างเปล่า ใจเธอพลันคิดจินตนาการว่าหากมีเขานั่งข้างซ้ายตรงที่เธอเคยนั่ง เวลานี้เขาจะสัมผัสถึงความโศกในหัวใจเธอบ้างหรือไม่

ภาพบนจอหนังขอความร่วมมือให้ปิดโทรศัพท์มือถือ หากเป็นทุกคราวที่ผ่านมาเธอจะปิดตั้งแต่ยังไม่ก้าวเท้าเข้าโรง แต่วันนี้เธอเลือกเปิดเสียงเรียกเข้าให้ดังที่สุด ใจหวังให้เขาโทรมาหา เธอจะกดรับและคุยกับเขาทันที อย่างที่บอกไปว่ากฎเกณฑ์เข้มงวดของชีวิตเธอ อาจบางทีสมควรถูกเย้ยหยันเสียบ้าง

หนังเริ่มฉายแล้วแต่เธอยังไม่มีกะจิตกะใจจะดู กลับนั่งเหม่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของเธอกับเขา ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นภาพยนตร์ชีวิตจริงที่เธออยากหวนรำลึกให้จดจำ และอยากลืมเลือนมันไปในคราวเดียวกัน

เธอหวนระลึกถึงหนังเรื่อง “ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา” ที่เอาหนังสือโปรดของเธอมาทำเป็นหนัง และเคยได้นั่งดูด้วยกันที่นี่กับเขาเมื่อหลายปีก่อน ในหนังพระเอกกับนางเอกอยู่บ้านตึกติดกันชั้นเดียวกัน ห้องเพียงถูกกั้นด้วยผนังปูน ชีวิตเพียงถูกกั้นด้วยโชคชะตาที่เล่นตลก ทั้งคู่พบรักกันครั้งแรก แต่กลับไม่มีโอกาสได้สานต่อสัมพันธ์รักเพียงเพราะว่าทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ต่างคนก็ต่างมีอันต้องเลี้ยวไปคนละทาง “ผู้หญิงซ้ายผู้ชายขวา”

“อาจบางทีเขาและเธอในหนังเรื่องนั้นเพียงเลือกเช่าบ้านสลับที่กัน ไม่เช่นนั้นทั้งสองอาจได้พบเจอกันทุกครั้งที่ออกจากบ้านและเดินเลี้ยวไปตามเส้นทางของทั้งคู่” เธอคิดถึงความเป็นไปได้นั้นในใจ แล้วก็พลันหวนคิดถึงการเลือกตำแหน่งที่นั่งในโรงหนังของเขาและเธอ

“ฉันคงผิดเองที่เลือกที่นั่งฝั่งนี้อยู่เสมอ”
…

“ปี๊บๆ ปี๊บๆ”

เสียงโทรศัพท์มือถือเธอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทุกสายตาประณามของผู้ชมในโรงหันมามองต้นเสียงตรงที่นั่งคู่ของเธอ มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าแต่เป็นเสียงข้อความใหม่ที่มีคนส่งถึงเธอ เธอหยิบโทรศัพท์มากดดู

“ที่จริงแล้ว..ผมอยากเป็นคนเลือกหนังที่เราจะดูบ้าง”

เธอไล่สายตาอ่านประโยคสั้นๆ ที่เขาส่งมาซ้ำวนไปมาหลายรอบ แก้มเธอเปียกรื้น ใจเธอแหลกสลาย เธออยากกดลบข้อความทิ้งแต่ตัดสินใจเก็บมันไว้อย่างนั้น เปล่าประโยชน์ที่เธอจะลบมันจากหน่วยความจำโทรศัพท์ ขณะที่หน่วยความทรงจำของเธอไม่สามารถกดลบได้ง่ายดายแบบเดียวกัน

เธอลุกจากที่นั่งคู่นั้น ทิ้งมันไว้ให้ว่างเปล่า และก้าวเท้าเดินตามขั้นบันไดลาดสู่ประตูทางออก ไม่เว้นขณะจิตให้ได้คิดเลยว่าเมื่อก้าวข้ามความมืดออกสู่ภายนอกแล้ว เธอจะเลือกเลี้ยวซ้าย หรือเลี้ยวขวาดี

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เรื่องสั้นนี้แด่เพื่อนๆ ที่ผมรัก ผ่านพ้นมันไปให้ได้นะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

• มันจะมั่วกันไปถึงไหนกันจ๊ะ (จดหมายจากสมไซ)
• มีแต่รูปแบบแต่ขาดเนื้อหา (จดหมายจากสมทัศน์)

…

ก่อนอื่นต้องขออภัยพวกคุณ(มึง) ด้วยที่ผมตอบจดหมายฉบับนี้เนิ่นช้า จากที่คุณเปิดประเด็นสนทนากันมาร่วมสี่เดือนเต็ม และในช่วงเวลาสี่เดือนที่ร้างห่างตู้จดหมายไปนั้น ดูเหมือนสังคมไทยที่ดูนิ่งๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงที่เป็นแรงกระเพื่อมใหญ่ แต่หากนับเอาความเปลี่ยนแปลงระดับใบไม้ไหวที่วงนอกสุดของแกนกลางสังคมแล้ว มีอะไรเกิดขึ้นมากมายเสียเหลือเกิน

นาธาน โอมาน โดนสื่อทุกสารทิศเปิดโปงเบื้องหลังสร้างข่าวเล่นหนังฮอลลีวูดฟอร์มยักษ์

หลินปิง แพนด้าอ่องอ๋าได้ชื่อจากการโหวตผ่านไปรษณียบัตรในที่สุด

ทักษิณปลุกกระแส Twitter จนยอดผู้ใช้งานในไทยพุ่งปรี๊ดอย่างรวดเร็ว

น้องหม่องเด็กไร้สัญชาติชาวไทย(เอ๊ะยังไง) ร่อนเครื่องบินกระดาษจนฮือฮาถึงแดนปลาดิบ

วอลเล่ย์บอลสาวไทยชนะทีมจีนคว้าแชมป์เอเชีย

น้องเคอิโงะ(แฝดคนละฝากับน้องหม่อง) ได้เจอพ่อที่บินมาหาจากแดนปลาดิบ(คาดว่าน้องหม่องไปเรียกมา)

เพชรา เชาวราษฎ์ กลับมาปรากฏโฉมต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบกว่าสามสิบปีในโฆษณาเครื่องสำอาง

โฆษณาประกันชีวิตสุดซึ้งที่ออกมาเรียกน้ำตา Target Group ตรงเวลาทุกปี ไม่ต่างจากบั้งไฟพญานาคที่มาตามนัดช่วงออกพรรษา

และล่าสุด รถไฟตกรางที่หัวหิน (ขอแสดงความเสียใจต่อผู้สูญเสียด้วยครับ)

โน่น นี่ นั่น สับเปลี่ยนหมุนเวียนมาให้เสพสมฯ (สร้างความบันเทิงทางอารมณ์รายวัน : ตามนิยามของสมทัศน์) ไม่ขาดสาย

ถึงเวลานี้ชื่อของน้องอุ้ม พรพัชญา (นางร้ายรางวัลตุ๊กตายางจากเมืองคานส์ :รับมอบจากมือของสมไซ) ดูจะร้างเลือนไปไม่ต่างจากตัวร้ายรุ่นเก่า ที่ห่างหายไปจากหน้าจอหรือสปอตไลท์ของสังคม (พุทโธ่!!! สุริยะCTX ตอนนี้ตีกอล์ฟจนบ้านหมุนอยู่ที่ไหนนะ) เพียงเพื่อหลีกทางให้ของสดใหม่ที่น่าเสพสมฯ กว่าเข้ามาแทนที่

สำหรับเรื่อง “มีแต่ Hard skill แต่ Soft skill ตีบตัน” ที่คุณสมทัศน์อ้างนิยามศัพท์จากชาวบ้าน (สงสัยจังวุ้ย ว่าไอ้ชาวบ้านนี่มันใครวะ..วานบอก) มาอธิบายความว่า “มีความสามารถในการกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้เกิดขึ้น แต่กลับขาดไร้ความสามารถในการรู้ เข้าใจ ตระหนักถึงเป้าหมายในการทำสิ่งนั้นๆ”

ในความเห็นผมกลับมองว่าไอ้ความขาดๆเกินๆ แบบนี้มันก็ใช่ว่าจะเป็นข้อตำหนิหรือพาลหงุดเงี้ยวหัวใจเท่าไหร่นัก ด้วยว่าพอเสพสารที่คุณสื่ออย่างละเอียดอ่อนและเป็นธรรมแล้ว ตัวผมเองก็จัดอยู่ในข่าย พวกขาดๆเกินๆ ทาง Skills ทั้งอ่อนทั้งแข็งแบบที่คุณว่า กับเขาเหมือนกันในหลายๆ เวลา

หลายครั้งคนเราอาจต้องการ ความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง บางครั้งอาจเป็นเพื่อนร่วมงาน เจ้านาย ลูกน้อง ลูกศิษย์ อาจารย์ พี่ น้อง พ่อแม่ หรือแม้แต่คู่ชีวิต เพื่อสร้างสมดุลของ Skills อ่อนๆ แข็งๆ ที่ขาดๆเกินๆ เหล่านั้นให้สามารถขับเคลื่อนให้ข้ามผ่านโจทย์ชีวิตต่างๆ ที่เวียนหน้ามาท้าทาย

ด้วยบางทีคนเรามิอาจโดดเดี่ยว.. หรือโลกสร้างความขาดๆเกินๆเพื่อให้เราเกิดความสัมพันธ์กัน

ไอ้การที่ผมเสพสมฯ จดหมายสองฉบับของคุณแล้วทำหน้ามึน ไม่สรรสร้างข้อความใดๆ ต่อยอดความคิดกว่าสี่เดือนแบบนี้ ก็เข้าข่ายพวก “เสพสมบ่มิสร้าง” และไอ้จดหมายที่ร่ายยาวมาหลายย่อหน้าแล้วแต่เนื้อหาก็ยังบางเบา เปล่ากลวง (บางคนอาจอ่านไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ) อยู่อย่างนี้ ก็เข้าข่าย “มีแต่รูปแบบแต่ขาดเนื้อหา” อย่างที่คุณหงุดเงี้ยวใจเหมือนกัน..จริงไหม?

ผมไม่ค่อยแน่ใจนักว่าตัวเองมี Hard/Soft skill ตามคำนิยามของชาวบ้าน(บ้านคุณ) ในด้านใดบ้าง แต่ผมว่าความสัมพันธ์ของเราสามคนก็คงพอกล้อมแกล้มให้การนั่งคุยกันแบบนี้ไม่ได้ขาดไร้แก่นสารสาระไปเสียทั้งหมดหรอกน่า

จึงเรียนมาเพื่อโปรด เสพสมฯ โดยทั่วกัน (จบดีกว่า..แม่งเริ่มออกแนวเกย์ทอล์กไปทุกทีแล้วว่ะ ขนลุก)

…