4 พฤษภาคม 2003หญิงสาวผู้ฟังเสียงดอกไม้
…
เธอ ไปยังสวนดอกไม้ทุกวี่วัน
เวลาบ่ายคล้อย
ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมหวล…
…แต่ไม่ได้สำคัญกับเธอนัก…
ด้วยเธอมานั่งฟังเสียงของมันต่างหาก
…
บางวันมันร้องเพลง…
บางวันมันสะอื้นไห้…
…บางวันมันนั่งเงียบ
…และเป็นฝ่ายรับฟังเสียงของเธอบ้าง…
…
เป็นเวลานานที่ดอกไม้ดอกแล้วดอกเล่า
ผลิกลีบ …เบ่งบาน …โรยร่วง
ดอกไม้ดอกใหม่ มีเสียงไพเราะมอบแด่เธออยู่เสมอ
…บางเวลา
เธอนึกถึงเสียงเพลงของดอกไม้แห่งวันวาน…
…กังวานแว่วในหู…
ใสเย็น และรื่นรมย์
แต่นั่นมิอาจดึงเธอจากเสียงเพลงจากดอกไม้แห่งปัจจุบันได้หรอก
…
เธอเชื่อว่า…
เวลาที่เธอได้ฟังเสียงแห่งมวลดอกไม้…
ณ เวลาแห่งความสุขเสนาะนั้นเอง
เธอควรรับความสุขเกษมจากมันจนเต็มปรี่
…แต่อย่าได้คิด…
จะเก็บเสียงเหล่านั้นไว้
เพียงเพื่อหวนระลึกในวันพรุ่ง
…ด้วยเธอมิอาจเลียนเสียงแห่งดอกไม้ได้หรอก…
…
เธอ… หลงรักเสียงแห่งดอกไม้…
แต่เธอมิได้จดจำท่วงทำนองของมัน
…เพราะดอกไม้…
ผลิกลีบ …เบ่งบาน …โรยร่วง
…
เธอเพียงแต่ชอบฟัง
และมาที่สวนดอกไม้ทุกบ่าย…
…เท่านั้นเอง…
…