19 พฤษภาคม 2003ความทรงจำของคุณป้าแผ่นโฟม
…
ฉันว่ายน้ำเก่งตั้งแต่เด็กๆ
เพื่อนๆ ชอบล้อเลียนว่าฉันเป็นนางเงือกบ้างล่ะ…
หาว่าแขนเรียวยาวของฉันเหมือนครีบปลาบ้างล่ะ…
…พวกเขาไม่เคยรู้หรอกว่า
…ที่จริงแล้ว…
ฉันไม่ได้ว่ายน้ำเลย…มันไม่ใช่…
…ฉันลอยอยู่เหนือผิวน้ำต่างหาก…
…
ถึงฉันจะว่าย(ลอย)น้ำในสระได้เป็นวัน…
…แต่ฉันดำน้ำไม่ได้เลย
ฉันได้เหรียญทองในการแข่งขันว่ายน้ำ…
…แต่ฉันแพ้เพื่อนทุกทีที่แข่งดำลงไปเก็บเหรียญก้นสระ
ฉันตัวเบา…ฉันเป็นเหมือนแผ่นโฟม…
…
ครั้งหนึ่งสมัยสาวๆ ฉันมีช่วงเวลาดีๆ ที่ไม่เคยลืม
…เมื่อครั้งที่ฉันไปทะเล…
…ฉันลอยที่ผิวน้ำ
ปลาตัวหนึ่งมาว่ายเวียนอยู่รอบๆ ตัวฉันใกล้ผิวน้ำ
มันสวยงามจริงๆ ฉันประทับใจตั้งแต่แรกเห็น
ท่าทางการแหวกว่าย ครีบหางหลากสีที่พริ้วไหวคล้ายทุ่งดอกไม้
ต้องลม…
…ฉันชอบมันเข้าเสียแล้ว…
…
ฉันไปว่าย(ลอย)น้ำตรงที่พบมันทุกๆ วัน
…และแน่นอน
มันก็มาว่ายวนอยู่กับฉันทุกครั้ง
…เราเริ่มผูกพันกันมากขึ้นเรื่อยๆ…
มันเป็นความสุขที่แต่ละวันฉันเฝ้ารอ
…อยากให้เวลานั้นมาถึงไวๆ
และตอนที่อยู่ด้วยกัน ฉันก็ไม่อยากให้เวลาผ่านไปเลย…
…
แต่แล้ว…ก็ถึงวันที่อะไรๆ ต้องเปลี่ยนไป
เจ้าปลาหนุ่มชวนฉันให้ดำลงไปใต้น้ำกับมัน
“…โลกใต้ทะเลวิเศษมากนะ
…รับรองได้เลยว่าต้องชอบแน่ๆ”
…
ที่จริงมันไม่ได้กดดัน หรือฝืนใจฉันเลย
ทุกอย่างล้วนเป็นความปรารถนาดีทั้งสิ้น
…แต่…
ฉันดำน้ำไม่ได้…นั่นคือธรรมชาติของฉัน…
…
ฉันปฏิเสธที่จะดำลงไปดูโลกใต้น้ำกับมัน
โดยอธิบายถึงสิ่งที่ฉันเป็น และความรู้สึกที่มีให้มันฟัง
…ฉันเสียใจ…
มันบอกกับฉันว่า
…
“ไม่ต้องเสียใจไปหรอก เธอไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉันเลย
…เราต่างมีธรรมชาติและขอบเขตของตัวเราเอง
การอดทนเป็นสิ่งที่ดี แต่ต้องไม่ใช่การฝืนทน
แผ่นโฟมแบบเธอไม่ต้องฝืนใช้ชีวิตใต้น้ำแบบฉันหรอก
…ครั้งหนึ่งก็เคยมีผีเสื้อตัวหนึ่งมาบินวนเหนือผิวน้ำ
และพูดคุยกับฉันทุกวันเหมือนกัน
…มันชวนฉันขึ้นฝั่งไปดูสวนดอกไม้ด้วยกัน
ฉันรู้ธรรมชาติของฉันดี…
…ฉันอดทนพอที่จะโจนตัวขึ้นเหนือผิวน้ำได้
…และอดทนพอที่จะแถกตัวลงน้ำเมื่อบังเอิญโดนคลื่นซัดเกยหาด
ได้
แต่ฉันรู้ดีว่าหากต้องขึ้นฝั่งไปไกลถึงสวนดอกไม้แล้วล่ะก็
มันเป็นการฝืนทน ไม่ใช่ความอดทนหรอก”
…
ฉันนอนหงายลอยตัวเหนือผิวน้ำนิ่งๆ
ตาจับจ้องมองฟ้า ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับลาก้อนเมฆแล้ว
ใจฉันคิดถึงสิ่งที่ได้ยินจากเจ้าปลาหนุ่ม
…
ปลาหนุ่มพูดต่อไปทั้งรอยยิ้มอีกว่า
“ทีแรกฉันเห็นว่าเธอว่ายน้ำได้เก่งมาก
เลยคิดไปว่าเธอก็น่าจะดำน้ำลึกๆ ได้เก่งเหมือนๆ กัน
ฉันทบทวนอยู่นานนะ กว่าจะกล้าเอ่ยปากชวนน่ะ
…แต่เพิ่งจะรู้ว่าที่จริงเธอเพียงแค่ลอยน้ำได้เท่านั้น”
มันหัวเราะกับตัวเอง…
“ดังนั้นเธอไม่ต้องเสียใจ หรือรู้สึกผิดที่ปฏิเสธคำชวนของฉันหรอก
…เพราะฉันเองก็ไม่ได้เสียใจหรือผิดหวังที่โดนปฏิเสธเช่นกัน…”
…
ปลาหนุ่มว่ายเข้าหาฉันที่ใต้น้ำ
มันบรรจงจุมพิตที่แผ่นหลังของฉันเบาๆ
“มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีกว่าไม่ใช่เหรอ…
ที่วันนี้เราต่างได้เข้าใจธรรมชาติของกันและกันมากยิ่ง
ขึ้น…”
…
…
…
นั่นเป็นอดีตที่ฉันไม่เคยลืมเลย
ถึงตอนนี้ฉันมีครอบครัวที่อบอุ่น
มีสามีที่ดี เขาอดทน ฉันอดทน แต่เราไม่เคยต้องฝืนทนเลยสักครั้ง
ฉันมีลูกสาวเรียนชั้นมัธยมแล้ว
เมื่อวานนี้เธอเข้ามาบอกกับเราว่า
“หนูอยากไปดำน้ำค่ะแม่…”
…
ตอนนี้ฉันอยู่บนรถที่สามีขับ
ส่วนลูกสาวนั่งอยู่เบาะหลัง
เรากำลังจะไปทะเล ไปหัดดำน้ำด้วยกันสามคน
…