9 เมษายน 2009โลกร้อน : ท่ออวกาศสีเทาอมเขียว
ถึงสมทัศน์ และสมไซ กัลยาณเกลอ…
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ใช่ไหม?
เพราะการเมืองเปลี่ยนแปลงบ่อย หรือไร?
…
อะไรๆ ในเมืองไทยตอนนี้มันเลยดูลมเพลมพัดชอบกล ไม่เฉพาะเพียงอากาศที่เดี๋ยวแดดแผดเปรี้ยง เดี๋ยวฝนกระหน่ำโถม การเมืองห้วงยามนี้ก็ปรวนแปรไม่แพ้กัน โดยเฉพาะในวันนี้ที่ ชาวเสื้อแดง นัดรวมพลเพื่อสร้าง “รัฐไทยใหม่” ที่ว่ากันว่าปลอดจากอำมาตย์และอภิสิทธิ์ชน (หมายรวมถึงนายกฯ รูปหล่อที่ชื่ออภิสิทธิ์ด้วย) สำหรับรายละเอียดของงานคงไม่ต้องพูดถึงให้กระเทือนซางกัน
…
ด้วย เชื่อว่าทัศนคติของเราทั้งสามต่อการชุมนุมเรียกร้องครั้งนี้ ดูแล้วจะเทเอียงไปในทิศทางเดียวกันอยู่เป็นทุนเดิม ดังนั้นการเสวนาต่อยอดความคิดนั้นอาจไม่ต่างจากการสำทับ และเออออห่อหมกกันไปมาราว คณะสามเกลอหัวขวด ซึ่งไร้ซึ่งสำมะหาอันใด ผมจึงขออนุญาตจบข่าวการเมืองไว้เพียงแค่นี้
…
มาคุยกันเรื่อง “โลกร้อน” กันดีกว่า เพราะน่าจะเข้ากับเดือนเมษา ที่มักได้รับเหรียญทองด้านอุณหภูมิสูงสุดประจำปีอยู่เสมอๆ กับอากาศร้อนตับแตกแบบนี้ หลายๆ คนถวิลหาสีโทนเย็นอย่างสีฟ้าครามสดใส หรือสีเขียวเย็นตา พูดถึงสีเขียวก็พลันนึกถึงต้นไม้ ร่มเงา และพื้นที่สีเขียวในมหานครที่เราอยู่
…
…
เร็วๆ นี้ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางกรุง ระบุชื่อไปเลยแล้วกันว่า “มาบุญครอง” ก็เกิดลูกฮึดอะไรไม่ทราบ ลุกขึ้นมาโหนกระแสโลกร้อนกับเขาด้วยคน (ซึ่งหาใช่เรื่องแปลกในระบบทุนสมัยใหม่ ที่ให้ค่ากับกระแสธารสังคมที่เปลี่ยนเป็นผลประโยชน์แก่ธุรกิจได้) แต่รูปแบบวิธีการของห้างนี้ดูจะขัดลูกตาตี่ๆ ของผมไม่หยอก
…
คุณ สองคนจำสะพานลอยข้ามจากสยามเข้าห้างมาบุญครองนั่นได้ไหม ไอ้ที่คล้ายท่ออวกาศสีซิลเวอร์นั่นปะไร ไอ้สะพานที่ครั้งหนึ่งเมื่อเปิดให้ผู้คนได้ใช้ใหม่ๆ เคยมีกระจกใสแจ๋วให้มองลอดออกไปดูรถติดเครื่อง เป็นพรมหลากสีปูบนถนนพญาไททั้งสองฟากฝั่ง และแน่นอนสองสามปีหลังที่ผมได้ใช้บริการท่ออวกาศนี้ กระจกดังกล่าวขุ่นมัวตามกาลเวลาจนแทบมองออกไปภายนอกไม่เห็นอีกแล้ว บรรยากาศ ยามเดินข้ามจึงทึมๆ เทาๆ รับรู้ในสัมผัสของโลหะไร้หัวใจ ประกอบเข้ากับความเย็นจากแอร์ที่เปิดเสียหนาวฉ่ำ คล้ายกำลังเดินในท่อแอร์ขนาดใหญ่ไปสู่อวกาศ
…
เดือนที่ ผ่านมาเกิดความเปลี่ยนแปลงกับท่ออวกาศสีเทานั้นเสียแล้ว ด้วยแนวทางอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม นโยบายของผู้บริหารอาคารที่ใส่ใจต่อสภาวะโลกร้อน หรือเจตนาดีในการเพิ่มพื้นที่สีเขียวให้กรุงเทพฯ ก็ไม่ทราบได้ ทางห้างได้ปรับปรุงท่ออวกาศสีเทาให้เป็นสวนที่แสนจะร่มรื่น?
…
ด้วยการนำเอาสติกเกอร์อิงค์เจ็ท รูปต้นไม้เขียวร่มรื่นมาแปะทับกระจก (ที่ครั้งหนึ่งเคยใสแจ๋วและขุ่นมัวดังที่กล่าวมา) โดยรอบ
…
ด้วยการนำเอาต้นไม้พลาสติกปลอมๆ มาปลูก? บนพื้นโลหะของสะพานลอย
…
ผมก้มมองที่โคนต้นไม้ปลอมๆ สูงราวสองเมตรกว่าเหล่านั้น แน่นอนว่ามันไม่ได้ผิดไปจากที่คิดไว้ รากของมันไม่ได้หยั่งลึกลงไปในพื้นโลหะ อาจเพราะต้นไม้ปลอมก็ฉลาดพอจะรู้ว่าภายใต้พื้นแข็งๆ สีเทานั้นไม่ได้มีน้ำหรือสารอาหาร N-P-K 14-14-14 ที่ระบุไว้ในแบบเรียน ส.ป.ช. ที่เราเรียนกันสมัยประถม
…
ร่มเงาจากสติกเกอร์รูปต้นไม้ ช่วยบังแสงแดดร้อนจากภายนอกได้เป็นอย่างดี ท่ออวกาศสีเทากลายเป็นท่อสีเขียวที่ร่ม (แต่ไม่รื่นในความคิดผม) อุณหภูมิของแอร์ยังคงปรับต่ำจนเย็นเฉียบไม่ต่างจากเดิม และแน่นอนว่าพนักงานทำความสะอาดไม่ยี่หระกับนโยบายสีเขียวของผู้บริหารแต่ อย่างใด ด้วยต้นไม้นับร้อยบนผนังสองมิตินั้นไม่ได้มีใบไม้ร่วงหล่น ให้ต้องเหนื่อยเก็บกวาดเหมือนในสวนสาธารณะ
…
โลกเราร้อนเพราะเหตุนี้มิใช่หรือไร?
…
เพราะเราบางคนนิยามคำว่าโลกไว้แค่นั้น แค่ท่ออวกาศสีเทาความยาวสองฟากถนน
…
โลกร้อนหรือ ก็เร่งแอร์สิ
แดดแรงนัก ก็ติดสติกเกอร์สีเขียวรูปต้นไม้สิ
ท่ออวกาศเย็นยะเยือก
โลกหายร้อนแล้ว ไชโยแด่มนุษยชาติ!!
…
ทางออกของสังคมไทยยุคที่คนค่อนแคะในความเป็นประชาธิปไตย ก็อาจแก้ได้ด้วยตรรกะการคิดแบบนี้กระมัง
โลกของสีแดงต้องไม่มีสีเขียวและสีเหลืองอยู่ เช่นนั้นหรือ?
ประเทศไทยของเราแต่ละคนคืออะไรหนอ?
…
ผมยิ้มแสยะ เมื่อเดินทะลุท่ออวกาศสีเทา(อมเขียว) ไปพร้อมกับผู้คนอื่นๆ
พวกคุณล่ะ ช่วงนี้มีเรื่องสนุกๆ อะไรมาคลายร้อนกันบ้างไหม?
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
หมายเหตุ กัลยาณเกลอทั้งสองร่อนจดหมายตอบผมมาดังนี้
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Tags: จดหมาย, สมทัศน์, สมไซ, โลกร้อน