29 ตุลาคม 2003การเดินทางของกุญแจแห่งจักรวาล

เขารอนแรมข้ามหมู่ดาวมากมายบนทางช้างเผือก
ขณะที่เธอเฝ้ารอรับผู้ผ่านทางด้วยไมตรีจิตอันดี
…
เขาเป็นชายผู้ถือกุญแจดอกเดียวที่สามารถไขความลับแห่ง
จักรวาลกว้างใหญ่
เธอเล่าเป็นหญิงเดียวที่ล่วงรู้ว่าแม่กุญแจจักรวาลอยู่ ณ ถิ่นที่ใด
…
…
…
โจษขานกันมาเนิ่นนาน…
จักรวาลไพศาลกว้างใหญ่…
หากเพียงลูกกุญแจไข…
ความงามอำไพจักกระจ่างตา…
…

universe
…
…
เขาทอดกายพักจากเส้นทางแสนไกลตรงหมู่ดาวแห่งเธอ…
เธอฤๅ ก็รับรองอาคันตุกะอย่างเสมอภาคหาได้แยกแยะไม่…
…
…
…
เพียงคำหนึ่ง เขายังมิเอ่ยถามเธอ
“แม่กุญแจจักรวาลอยู่หนใด?”
…
เฉกเช่นกัน… เธอเก็บความสงสัย
“สิ่งใดกันที่เขาคล้องไว้ที่สร้อยคอ?”
…
ดวงดาวโคจรตามเส้นทางของมันทุกวันวี่…
เพียงเขาและเธอมิอาจประสบพบกันโดยง่ายเลย
…
เขาชันกายลุกยืน เก็บสัมภาระพร้อมออกเดินทาง
เธอเล่าฝากเพียงคำอำลาแห่งความทรงจำแด่เขา ณ เวลานั้น
…
จักรวาลยังคงกว้างใหญ่ ดังเคยมา
เหล่าดวงดาวยังคงเคลื่อนคล้อยไปตามกาละ
เขาและลูกกุญแจที่คล้องคอ ออกเดินทางต่อไป
เธอเล่าเฝ้ารอนักเดินทางสักคนเอ่ยถามหนทางสู่แม่กุญแจ
จักรวาลเพียงคำหนึ่ง
….
ทุกก้าวย่างของเขา ห่างไกลเธอไปทุกทีๆ
หมู่ดาวรอบกาย พรายแสงระยับดั่งแสงไฟนำทาง
วินาทีแลชั่วโมงผันผ่าน…
เธอมิอาจจดจำนักเดินทางคนเดิมได้อีกต


« ต้นไม้ใหญ่และสายลมหนาว
เขากดปุ่มสีเขียว เธอกดปุ่มสีแดง »