11 มิถุนายน 2003คุณพ่อมาราธอนสอนลูกสาว
…
สมัยหนุ่มๆ คุณพ่อฉันเป็นนักวิ่ง
…ท่านชอบวิ่งร้อยเมตร…
ตามประสาคนหนุ่มที่รักความเร็ว
…
ที่จริงท่านเคยบอกว่าอยากเป็นนักแข่งรถฟอร์มูล่าวันมากกว่า
แต่ก็นั่นล่ะ…จากความฝันของเด็กหนุ่มในวันนั้น
ค่อยๆเลือนรางพร้อมๆกับความจริงที่ค่อยๆแจ่มชัดขึ้นสวนทางกัน
สุดท้ายท่านเลือกที่จะเป็นนักวิ่งร้อยเมตร
…
ท่านเล่าประสบการณ์ครั้งยังหนุ่มให้ฉันฟังเสมอ
…ความตื่นเต้นตรงเส้นสตาร์ทก่อนออกตัว
…ลมเย็นที่กรรโชกผ่านร่างทุกก้าวที่เหยียดวิ่งสุดแรง
…วินาทีที่หน้าอกสัมผัสเส้นชัยเป็นคนแรก
…ความเร็ว ความท้าทาย ความร้อนแรงของวัยหนุ่ม
ท่านจดจำได้ทุกฉากทุกตอน
…
สมัยนั้นพ่อคว้ารางวัลจากการแข่งขันมากมาย
ทั้งเหรียญทั้งถ้วยเต็มจนแทบจะล้นตู้โชว์
พ่อเล่าว่าช่วงนั้นท่านไปถึงจุดที่อิ่มตัว
ความสำเร็จ รางวัลตอบแทน และวิถีชีวิตที่เลือกเอง
…แต่ช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ท่านรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วท่านยังขาด
บางสิ่งบางอย่างไป…
จุดพลิกผันของชีวิตพ่อเกิดขึ้นเมื่อท่านได้พบกับคุณแม่ของฉัน
…
ความรัก ภรรยาและชีวิตคู่ …ไม่ใช่สิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของพ่อ
หรอก
เพราะแม่ฉันไม่ได้เป็นได้เพียงเท่านั้น…
…
แม่ฉันเป็นนักเดินทน
…
และนักเดินทนสาวคนนี้เองที่มอบสิ่งที่ขาดหายไปให้กับพ่อ
พ่อไม่ได้เปลี่ยนตัวเองจากนักวิ่งมาเดินทนกับแม่หรอกนะ
แต่ตั้งแต่นั้นมาพ่อก็เริ่มฝึกวิ่งมาราธอน
พร้อมๆกับเริ่มจีบแม่ฉันนั่นแหละ
…
ตอนพ่อขอแม่แต่งงาน
แม่บอกว่าจะยอมแต่งก็ได้
แต่มีข้อแม้ว่าพ่อต้องได้สองเหรียญทองในการแข่งวิ่งนานาชาติ
ประจำปีนั้นให้ได้
เหรียญแรกจากการแข่งวิ่งร้อยเมตร
เหรียญที่สองจากการแข่งวิ่งมาราธอน
เอากะแม่เขาสิ!!!…
…
ผลการแข่งวิ่งในปีนั้นคงไม่ต้องบอกก็รู้นี่นะ…เห็นฉันเป็นตัวเป็น
ตนอยู่อย่างนี้แล้วนี่นา…
คงไม่ต้องตามไปดูสองเหรียญรางวัลของพ่อในตู้โชว์ที่บ้านหรอก
นะ
…
พ่อเคยใจร้อน เอาแต่ใจตัวเอง และไม่ค่อยถนอมน้ำใจคนรอบข้าง
จนเมื่อได้พบกับแม่ จึงได้เรียนรู้ความสุขุมเยือกเย็น
และความสม่ำเสมอมั่นคงในแต่ละก้าวเวลาแม่แข่งเดินทน
…เวลาที่วิ่งร้อยเมตรนั้นแม้ลมเย็นจะพัดแรงปะทะร่างกาย
แต่ก็ไม่ได้เพียงครึ่งหนึ่งของความสงบเย็นภายในเวลาที่วิ่ง
มาราธอนเลย
…ความรวดเร็วนั้นสำคัญ …แต่ความมั่นคงนั้นมิอาจละเลยได้…
ความเร็วนั้นร้อนแรงเป็นเพลิงและพลัง
…ขณะที่เราก็ยังต้องการน้ำและความเยือกเย็นเพื่อดำรงอยู่เช่น
กัน
และสิ่งนี้เองที่ความสม่ำเสมอมั่นคงมอบให้แก่เราได้
…คุณพ่อสอนฉันเช่นนี้แหละ…
…
…
…
หมายเหตุ
เรียงความข้างต้นนี้เขียนส่งอาจารย์ตั้งแต่ตอนที่เรียน
มหาวิทยาลัย
ฉันเจอมันโดยบังเอิญในตู้หนังสือที่บ้านขณะกำลังขนย้ายข้าว
ของจากบ้านพ่อแม่
ไปยังเรือนหอของฉันกับแฟน…เราเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นานมานี้
เอง…
หยิบมาอ่านอีกครั้งแล้วรู้สึกดีจัง…
…