Results

กระเป๋าตังค์ผมมันเล็กเกินกว่าจะเก็บร่องรอยการเดินทางทั้งหมดได้…
ผมจัดกระเป๋าตังค์ใหม่ ด้วยความรู้สึกเหมือนแพ็คของลงกระเป๋าก่อนไปเที่ยว

…คิดดูเล่นๆ หากชีวิตคนเราเป็นอาหาร เหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทำให้เกิดความรู้สึกต่างๆกันไปคล้ายรสชาติอาหาร เหมือนคำว่า “รสชาติของชีวิต” ที่ได้ฟังกันบ่อยๆ

“เพลงที่ผมแต่งในฝันนี้ผมไม่เคยเล่นให้ใครฟัง ตั้งใจไว้ว่าจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าหมาน้อย อยากให้มันได้ฟังคนแรก”

วินาทีนี้เอง หญิงสาวที่สวมกอดผมอยู่ หญิงสาวที่ผมไม่มีภาพความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับเธอเลย
…แต่เธอทำให้ใจผมสั่น เต้นไม่เป็นจังหวะ”

“แกกับชั้นก็เป็นเหมือนเพื่อนกันน่ะ ชั้นไม่ใช่เจ้านายแก
แกก็ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของชั้น…แต่เราเป็นเพื่อนกัน ชั้นชอบแบบนี้มากกว่า”

เค้าซึ่งอยู่ในร่างหมาบอกกับผมว่า …’หมาบางตัวอาจไม่มีเจ้าของก็ได้’
เมื่อพูดจบเค้าหันหลังค่อยๆเดินจากผมไปจนสุดเส้นขอบฟ้า