18 ตุลาคม 2007คืนวันที่ชีวิตเดินเอื่อยเฉื่อย – Life in Slow Motion.
…
…
Slow Motion.mp3
…
ความก้าวหน้าทางศาสตร์ด้านอวกาศ เปลี่ยนความคิดของมนุษย์เราในสมัยก่อน
ที่เคยเชื่อกันว่าโลกที่เราเหยียบยืนอยู่นั้นแบนแต๊ดแต๋
มาเป็นโลกใหญ่ใบกลม อย่างที่ลูกหลานเราได้เห็นในแบบเรียน Edition ล่าสุดของกระทรวงศึกษาฯ
… อันที่จริงมันก็ไม่ได้กลมดิกเป็นลูกปิงปอง…
…
แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ…
…
…
While I was watching you did a slow dissolve
While I was watching you did a slow dissolve
While I was watching you did a slow dissolve
…
อีกความเชื่อที่เปลี่ยนผันไปจากอดีตกาล
คือความคิดที่ว่าโลกเราเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
ขณะที่สารพัดดวงดาวใหญ่น้อย พากันหมุนติ้วด้วยสปีดต่างๆ กันรอบโลก
วิทยาศาสตร์ทำให้เราได้เจียมเนื้อเจียมตัว ว่าเราไม่ได้ยืนยืดอยู่บนดาวพี่เบิ้มอย่างที่คิด
ดวงดาวสวยระยิบไกลตา หาใช่ข้าทาสบริวารภายใต้อาณัติปกครองของเรา
ดังเช่นที่เราเคยโก้กร่างในครั้งอดีต
… อันที่จริงโลกก็เป็นหมือนดาวอื่นๆ ที่หมุนรอบตัวเองเป็นงานประจำ
และมีพื้นที่แค่จุดเล็กๆ ในห้วงจักรวาลกว้างใหญ่ให้ได้อาศัย
…
แต่ก็อีกนั่นล่ะ …มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ…
…
Did I imagine or do the walls have eyes
Did I imagine they held us hypnotized
Did I imagine or do the walls have eyes
…
ผมใช้ชีวิตเอื่อยเฉื่อยแบบไร้เหตุผลมาร่วมหนึ่งสัปดาห์เต็ม
ชาวพุทธหลายคนอาจอยากเขกกบาลผม
เพื่อสั่งสอนว่าอันที่จริงไอ้ “ความเอื่อยเฉี่อย” ที่ว่ามาน่ะ
…
มัน “มีเหตุผล” โว้ย… เพียงแค่(มึง)ยังไม่รู้ต่างหากเล่า
…
… อาจจะจริงและถูกต้องบนไม้บรรทัดสเกลของเขา
ที่เชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดจาก “เหตุ”
และทุกเหตุล้วนนำไปสู่ “ผล” ที่จะตามมาเสมอ
…
การถกเถียงถึงการดำรงอยู่ซึ่งเหตุและผล
ก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญในห้วงยามนี้เช่นกัน
…
Life in slow motion somehow it don’t feel real
Life in slow motion somehow it don’t feel real
Life in slow motion somehow it don’t feel real
…
แต่ละวันโลกหมุนรอบตัวเอง ด้วยความเร็วเท่ากับ
สองรอบของเข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาจริงหรือ
นาฬิกานับล้านเรือนทั่วโลก คงยากยิ่งที่จะบอกเวลาตรงกันเป๊ะในระดับวินาที
แล้ววันที่แบตเตอรี่ของนาฬิกาเรือนใดเรือนหนึ่งอ่อนลง
จนเข็มนาฬิกาทั้งสามอ่อนล้าเกินกว่าจะก้าวย่างตามการหมุนไปของโลก
…
…โลกจะมีแก่ใจหยุดรอมันบ้างหรือไม่?…
คำถามที่ชวนขบคิด แต่คำตอบนั้นกลับไม่ใช่สิ่งสำคัญสักเท่าไร…
…
Snowflakes are falling I’ll catch them in my hands
Snowflakes are falling I’ll catch them in my hands
Snowflakes are falling now you’re my long lost friend
…
กับห้วงยามที่แบตเตอรี่นาฬิกาทุกเรือนของผมไม่ได้โรยแรง
เฉกเช่นเดียวกับโลกที่ยังคงหมุนไปในจังหวะเดิมๆ
สอดรับกันดีกับก้าวย่างของเจ้าเข็มนาฬิกา
…กลับเป็นแบตเตอรี่ชีวิตของผมกระมังที่เริ่มเสื่อมถอย…
และพาลให้จังหวะไม่ค่อยกลมกล่อมกับเวลาที่คล้อยเคลื่อนไป
…
ผมไม่อาจแม้เพียงคิด ที่จะร้องขอความเห็นใจให้โลกและเข็มนาฬิกาหยุดรอ
และแม้จะหน้าด้านขอ
ก็เชื่อว่ามันเป็นข้อเรียกร้องที่เห็นแก่ตัว เกินกว่าจะได้รับการตอบสนองอยู่ดี
กระนั้นเองแบตเตอรี่ชีวิตก็ไม่ได้มีโหมด Quick Charge
ที่จะเติมให้เต็มได้เพียงชั่วอึดใจ
…
จึงได้แต่หวังใจว่า ณ เวลาที่ฟื้นคืนพลังไฟจนเต็มขีด
ผมจะสามารถเร่งฝีเท้าให้ทันเข็มนาฬิกา และโลกที่เดินทางล่วงหน้าไปก่อนได้ทัน
และสนุกไปกับการใช้ชีวิตในจังหวะที่สอดคล้องกับมันทั้งสองได้เช่นเดิม
…ซึ่งนั่นต่างหาก คือสิ่งที่ผมคิดว่าสำคัญ…
…
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เพลง “Slow Motion” ของ “David Gray” ศิลปินเสียงหม่นจากเมืองผู้ดี
ร้องไว้ในอัลบั้ม “Life in Slow Motion”
…
บันทึกวันนี้แด่ “ความเอื่อยเฉี่อย” แขกไม่ได้รับเชิญของชีวิตผมในช่วงนี้
…
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Tags: David Gray, Life on Soundtrax., ความเอื่อยเฉื่อย