18 มีนาคม 2002บางสิ่งที่ตามหา? ‘ตอนที่ 1 – หมาที่ไม่มีเจ้าของ’
…………………………….
กล้องแพนกว้างมุมสูงเห็นท้องถนนผู้คนเดินขวักไขว่
วอยซ์โอเวอร์ เสียงพูดบรรยาย
…………………………….
“ผมเดินเต็ดเตร่ไปตามท้องถนนแสนวุ่นวายนี้มานานเป็นปีๆ แล้ว ค่ำไหนผมก็นอนที่นั่น อาหารการกินผมก็อาศัยคุ้ยเขี่ยเอาตามกองขยะในตลาดบ้าง หรือบางคราวที่เจอร้านอาหารใจดีให้ผมกินฟรีบ้าง”
……………………………..
กล้องจับภาพมาที่คนจรจัดคุ้ยขยะ มีหมาตัวนึงกินเศษอาหารอยู่ ใกล้ๆ
วอยซ์โอเวอร์ เสียงพูดบรรยาย
……………………………..
“ผมเองไม่ได้ชอบชีวิตแบบนี้สักเท่าไหร่นักหรอก มันเหมือนคนจรจัดแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ถ้าจะให้ถูกต้องเรียกว่า ‘หมาจรจัด’ จะดีกว่า”
……………………………..
คนคุ้ยขยะเดินจากไป เด็กวัยรุ่นสองคนเดินเอากล่องไก่ทอดKFC มาทิ้ง(ไม่ลงถัง)
กล้องซูมไปที่หน้าหมาตัวเดิมกินเศษไก่ทอดKFC จากกล่องอย่างเอร็ดอร่อย
……………………………..
“ถึงจะใช้ชีวิตเหมือนหมาจรจัด แต่ผมเชื่ออยู่เสมอว่าผมน่ะไม่ใช่หมาข้างถนนนะครับ ผมน่ะเป็นหมาที่มีเจ้าของ…คุณเชื่อมั้ย?”
“หมาทุกตัวมีเจ้าของๆมัน ผมก็เช่นกัน ถ้าหมาไม่มีเจ้าของจะเป็นหมาไปทำไม…เสียชาติเกิด ทุกวันนี้ผมยังตามหาเจ้าของๆผมอยู่ หามาเป็นปีๆ แล้วก็ยังไม่เจอซะที”
……………………………..
กล้องจับภาพหมาน้อยกินKFCหมดแล้ว คาบกล่องปีนไปหย่อนทิ้งลงในถังขยะ ก่อนออกเดินต่อ
กล้องจับไปที่ตีนหมาเดิน เห็นขาคนเดินถนนเฉียดไปเฉียดมา
วอยซ์โอเวอร์ เสียงพูดบรรยาย
……………………………….
“ผมไม่มีความทรงจำถึงเจ้านายของผมเลย…ให้ตายเหอะ ผมพยายามนึกถึงเค้าหลายต่อหลายครั้ง แต่มันก็นึกไม่ออก เค้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เด็กหรือผู้ใหญ่ รูปร่างหน้าตาเป็นยังไงผมก็จำไม่ได้ เราพลัดหลงกันตั้งแต่ตอนไหน เพราะอะไร…อันนี้ผมก็เสือกจำไม่ได้อีก”
“ถ้าให้ผมเดาอาจเป็นอุบัติเหตุ สมองผมอาจกระเทือนจนความจำเสื่อม หรือผมอาจเป็นหมาอัลไซเมอร์ขี้หลงขี้ลืม หรือเพราะผมแก่จะลงโลงแล้วกันแน่…จะว่าไปผมอายุเท่าไหร่แล้วผมเองก็ยังจำไม่ได้เลย…เฮ้อ!”
……………………………….
กล้องแพนออกมุมกว้าง หมาน้อยเดินมาถึงสวนลุมฯ มันหยุดพักนอนหลบแดดใต้ม้านั่งยาว
แสงค่อยๆ น้อยลงจากช่วงบ่ายจนเย็น คนเดินผ่านไปผ่านมา บ้างก็วิ่งออกกำลัง เสียงเพลงแอโรบิกแว่วมาจากไกลๆ จนกระทั่งเริ่มค่ำ
วอยซ์โอเวอร์ เสียงพูดบรรยาย
………………………………
“คงฟังดูตลก ที่ผมไม่มีความทรงจำเรื่องเจ้าของหลงเหลืออยู่เลย และดูท่าจะต้องหาไม่เจอไปจนตายก็ได้ …ผมเองยังนึกสงสัยว่า ในเมื่อผมจำเค้าไม่ได้และไม่รู้ว่าเค้ารูปร่างหน้าตาเป็นยังงัย ถ้าสักวันนึงผมเกิดมีโอกาสได้เจอกับเค้าขึ้นมาจริงๆ ผมจะรู้ได้ยังไงว่าเค้าเป็นเจ้าของตัวจริง…นั่นสินะ”
“พูดไปแล้วอย่าหาว่าผมน้ำเน่านะ…ผมน่ะเชื่อว่าถ้าสักวันผมได้เจอกับเจ้าของ สัมผัสบางอย่างในตัวผม สัมผัสที่อยู่เหนือการรับรู้ทางกายทางรูปรสกลิ่นเสียง ผมหมายถึงสัมผัสแห่งจิตใจ ผมเชื่อว่ามันจะสามารถยืนยันให้ผมมั่นใจได้ว่า เค้าคนนั้นเป็นเจ้าของผมตัวจริงหรือไม่…คุณล่ะ เชื่อในสัมผัสแห่งจิตใจมั้ย?”
………………………………
หมาน้อยหลับไปใต้ม้านั่งนั้นเอง ไฟในสวนดับ
ภาพค่อยๆมืดลง….ตัดฉาก
……………………………….
+++++++++++++++++++
โปรดติดตามตอนต่อไป
………………………………….
อันที่จริงเรื่องนี้อยู่ในหัวกบาลจนจบแล้วแหละ แต่ยาวมาก ทะยอ
ยลงให้อ่านเป็นตอนๆดีกว่าอิอิอิ
แฟนพันธุ์แท้โปรดติดตามครับพ้ม
+++++++++++++++++++