10 เมษายน 2002บางสิ่งที่ตามหา? ‘ตอนที่ 10 – เพื่อนหรือเจ้าของ’
…………………………….
ยังอยู่ที่ม้านั่งในสวนลุมเหมือนเดิม
ชายหนุ่มหยุดเป่าเพลงแบบชะงัก หันหน้ามองหมาน้อย
………………………..
“ชั้นเป็นเจ้านายของแกไม่ได้หรอก…”
ชายหนุ่มพูดแล้วเงียบไป หมาน้อยหันมองหน้าชายหนุ่ม
“แกกับชั้นก็เป็นเหมือนเพื่อนกันน่ะ ชั้นไม่ใช่เจ้านายแก แกก็ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของชั้น …แต่เราเป็นเพื่อนกัน ชั้นชอบแบบนี้มากกว่า”
“ชั้นเข้าใจว่าแกยังเชื่อในการตามหาเจ้านาย เหมือนที่ชั้นก็ยังตามหาอยู่ เราทั้งคู่อาจจะเหนื่อยกับการเดินทาง วันเวลาที่เนิ่นนานผ่านเดือนผ่านปีล่วงเลย โดยไม่มีวี่แววที่เราจะได้เจอสิ่งที่ว่าเลย มันอาจทำให้แกรู้สึกว่าต้องการจะหยุด”
“เมื่อกี๊แกว่าความรู้สึก…สัมผัสทางใจอะไรของแกนั่นบอกว่าชั้นเป็นเจ้านายแกงั้นเหรอ… เมื่อวันที่เราเจอกันครั้งแรกที่นี่ ตอนนั้นแกเป็นคนบอกชั้นเองไม่ใช่รึไงว่าชั้นน่ะไม่ใช่เจ้าของแกแน่นอน”
………………………..
หมาน้อยหันหน้าหนีชายหนุ่ม กล้องซูมเข้าที่หน้าของมัน
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย
…………………………
“เขาพูดถูก…บางทีเราอาจจะสนิทกันแบบเพื่อนมากกว่าความสัมพันธ์แบบสัตว์เลี้ยงและเจ้าของก็เป็นได้ …ดูเหมือนเขาจะล่วงรู้ความคิดของผมไปซะหมด”
“ถึงเวลานี้ ระบบความคิดความเชื่อของหมาแบบผมดูเหมือนจะพลิกตลบ ไอ้ความเชื่อว่าเกิดเป็นหมาต้องมีเจ้าของ ความคิดที่ว่าผมต้องออกเดินทางตามหาเจ้าของด้วยความรู้สึกและสัมผัสทางจิตใจของผมเอง ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทีละน้อยๆ นับตั้งแต่ผมกับเขาได้ร่วมทางกัน”
…………………………
หมาน้อยลุกยืนหันหน้าหาชายหนุ่มและเห่า
เสียงชายหนุ่มตอบ
………………………….
“แกอยากจะหยุดการตามหาเจ้าของเพียงแค่นี้งั้นเหรอ…”
ชายหนุ่มพูดแล้วถอนหายใจ
…………………………
กล้องจับที่สีหน้าเหม่อลอยของชายหนุ่ม
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของชายหนุ่ม
………………………….
“ในวันแรกที่ผมได้เจอกับเจ้าหมาตัวนี้ สิ่งที่ผมคิดก็คือมันเป็นหมาจรจัดที่น่ารักตัวนึง ผมออกจะขำด้วยซ้ำกับความคิดของมันที่ว่า หมาทุกตัวต้องมีเจ้าของ”
“แต่คุณเชื่อมั้ย…นับวันที่ผมกะมันได้ร่วมทางกันมาเป็นปี ผมเริ่มเชื่อในความคิดของมันแล้ว ผมรู้สึกถึงใจของหมาที่ตามหาเจ้าของ จนบางครั้งผมตั้งคำถามกับตัวเองด้วยซ้ำว่า ไอ้สิ่งที่ผมกำลังตามหามันอยู่เป็นปี …มันอาจจะเป็นหมาซักตัวที่ผมเป็นเจ้าของของมันก็ได้…”
“แต่ในวันที่ผมเกิดศรัทธาแรงกล้ากับการตามหาเจ้าของๆมัน…มันก็กลับบอกว่ามันต้องการหยุดการตามหา และขอให้ผมเป็นเจ้าของๆ มัน”
…………………………
ชายหนุ่มยื่นมือไปลูบหัวหมาน้อยเบาๆ
พูดขึ้นว่า
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน…ได้เวลาทำงานแล้ว ไปกันเหอะ”
………………………….
ตัดภาพไปที่ลานหน้าซีพีทาวเวอร์ ถ่ายจากมุมไกล(อาจมองจากบนสถานีรถไฟฟ้า หรือจากระเบียงตึกฝั่งตรงข้ามถนน
ภาพชายหนุ่มและหมาน้อยกำลังสร้างความบันเทิงให้ลูกค้าที่มาให้เงิน
เสียงเพลงประกอบช่วงนี้เป็นเพลง
“นานเหลือเกิน” ของอัยย์ ในแบบอะคูสติก
………………………….
“ฝันไป…ทุกอย่างที่ผ่านพ้นมา…นั่นคือฝันไป
หัวใจเมื่อไหร่จะหยุดเสียใจ…ในเรื่องเก่า
หนทาง ไม่ห่างแต่อาจแสนไกล…จะไขว่คว้ามา
น้ำตาไม่หมดไปจากหัวใจ…แม้วันเลยผ่าน”
………………………….
“บางสิ่งที่ตามหา…จะไขว่คว้า ยังแสนไกล
บางทีก็อ่อนไหว…จะทนไหม…ไกลเหลือเกิน”
………………………….
“หัวใจต้องการที่จะก้าวไป…แม้ต้องเสียใจ
ถามใจ…สิ้นสุดตรงที่ใด นานเท่าไหร่?”
………………………….
“บางสิ่งที่ตามหา…จะไขว่คว้า ยังแสนไกล
บางทีก็อ่อนไหว…จะทนไหม…ไกลเหลือเกิน”
………………………….
เวลาผ่านแบบรวดเร็ว จากบ่ายกลายเป็นช่วงค่ำ ไฟถนนเปิด
คนที่พลุกพล่านค่อยๆลดลงๆๆ จนในที่สุดก็ไม่เหลือกใครที่นั่นเลย
(ช่วงเวลาเดียวกับที่เพลงจบ)
………………………….
ตัดภาพไปที่ฟุตบาทหน้าตึกแถวใกล้ๆร้านเช่าวิดีโอร้านเดิม ชายหนุ่มกับหมาน้อยนั่งอยู่ด้วยกัน กำลังกินลูกชิ้นและไส้กรอกทอดกันอย่างเอร็ดอร่อย
ชายหนุ่มยื่นไม้ลูกชิ้นป้อนเจ้าหมาน้อย พูดกับมันว่า
……………………………..
“ชั้นตัดสินใจเรื่องที่เราคุยกันตอนกลางวันแล้วล่ะ”
“ชั้นเองก็ดีใจนะที่เวลานี้แกเห็นชั้นเป็นเจ้านายที่แกเฝ้าตามหามานาน แต่ชั้นก็ขอยืนยันแบบเดิมว่ะ…ชั้นชอบแกที่เป็นเพื่อนของชั้นมากกว่าแกที่เป็นสัตว์เลี้ยง… เพื่อนกันไม่ควรมีความเป็นเจ้าของมาเกี่ยวข้อง ชั้นลำบากใจน่ะ …อีกอย่างชั้นก็ไม่มีคุณสมบัติของเจ้านายที่ดีเลยสักนิดเดียว”
“แต่ชั้นก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของแกนะ และก็ดีใจมากด้วยที่ต่อไปนี้แกจะเป็นเพื่อนร่วมทางไปกับชั้นทุกหนทุกแห่ง โดยที่แกจะไม่ตามหาเจ้าของแกอีกต่อไป สำหรับแก ชั้นจะเป็นอะไรก็ช่างแกเถอะ แต่สำหรับชั้นแล้ว…แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้นเสมอ…แกรู้มั้ย?”
………………………………
หมาน้อยเอาคางพาดตักชายหนุ่ม ชายหนุ่มเอามือลูบหัวมันเบาๆ
หมาน้อยเห่า
………………………………..
“แกอยากฟังเพลงที่ชั้นแต่งเมื่อเช้างั้นเรอะ…มันยังไปไม่ถึงไหนเลย ชั้นก็พยายามแล้วแต่ดูเหมือนมันจะยากกว่าที่คิดไว้…ถ้าชั้นแต่งเสร็จเมื่อไหร่ แกได้ฟังเป็นคนแรกแน่นอน ชั้นสัญญา”
………………………………..
+++++++++++++++++++
จบตอน 10 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++