16 เมษายน 2002บางสิ่งที่ตามหา? ‘ตอนที่ 11 – พบพานเพื่อลาจาก’
…………………………….
ภาพมัวๆ ค่อยๆ ชัดทีละน้อย
รุ่งเช้า ริมฟุตบาทใกล้ร้านวิดีโอ
ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้น
เสียงผู้หญิง(พนักงานร้านวิดีโอ)พูด
………………………..
“ตื่นแล้วเหรอคะ”
…………………………
กล้องมุมสายตาชายหนุ่มหันไปด้านข้าง
ภาพที่เห็นเป็นหญิงสาวสวมเครื่องแบบร้านเช่าวิดีโอ
แสงแฟลชสว่างวาบหนึ่งครั้ง
ถนนและตึกแถวตรงฟุตบาทหายไปหมด
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าชายหนุ่มตอนนี้กลับเป็นภาพทุ่งดอกไม้ไกลสุด ลูกหูลูกตาเหมือนภาพฝันเมื่อคืนวันก่อน
หญิงสาวคนเดิมยังนั่งอยู่ข้างๆ เค้าตรงนั้นเอง ที่ต่างจากฝันคือ ณ เวลานี้ตัวเขาเป็นคนไม่ได้เป็นหมา
เธอยิ้มและพูดกับเขา
…………………………
“นี่หมาของคุณหรือคะ”
………………………….
แสงแฟลชวาบอีกครั้ง
ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม
มุมกล้องเปลี่ยนเป็นมุมกว้าง เห็นภาพเขาและเธอนั่งอยู่ริมฟุต
บาท มีหมาน้อยนอนหลับปุ๋ยยังไม่ตื่นอยู่ข้างๆ
เสียงเธอพูดอีกครั้ง
…………………………..
“ขอโทษนะคะ นี่หมาของคุณหรือคะ?”
“ผมไม่ใช่เจ้าของมันหรอกครับ เราเป็นเพื่อนกัน” ชายหนุ่มตอบ
“มันเป็นหมาไม่มีเจ้าของน่ะครับ ผมกะมันก็ช่วยกันตามหาเจ้าของมาเป็นปีๆ แล้ว แต่ตอนนี้มันบอกผมว่ามันไม่ต้องการหาเจ้าของที่แท้จริงแล้ว…เมื่อวานมันขอให้ผมเป็นเจ้าของมันน่ะครับ”
“แต่ผมก็บอกมันไปว่าผมเป็นเจ้าของมันไม่ได้ เพราะผมเป็นเพื่อนมัน” ชายหนุ่มพูดต่อ
“อย่าบอกนะครับว่าคุณคือเจ้าของตัวจริง”
“แล้วถ้าชั้นเป็นเจ้าของตัวจริงล่ะคะ…”
“ถ้าเป็นหยั่งงั้น ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันจะจำคุณได้รึเปล่านะครับ …เพื่อนผมมันแปลก มันบอกว่ามันจำอะไรเกี่ยวกับเจ้าของมันไม่ได้เลย”
…………………………..
ทั้งคู่เงียบ
หญิงสาวเริ่มมีน้ำตาซึมๆ
ขณะเดียวกันหมาน้อยก็ตื่นขึ้น
…………………………..
มุมกล้องเปลี่ยนเป็นมุมสายตาของหมาน้อยค่อยๆ หันมองคนทั้งสอง
แสงแฟลชสว่างวาบ
ภาพที่ปรากฏต่อหน้าหมาน้อย เป็นภาพชายหนุ่มและหญิงสาวนั่งข้างๆ กันท่ามกลางทุ่งดอกไม้เหมือนในฝันวันก่อน แต่ตอนนี้มันเป็นหมาไม่ใช่เป็นคน
ทั้งคู่มองดูที่มัน
ชายหนุ่มพูดขึ้นว่า “ไอ้หนู…เจ้าของตัวจริงของแกมาตามแล้ว”
แสงแฟลชสว่างวาบอีกครั้ง
ภาพกลับมาเป็นริมฟุตบาทที่เดิม
เธอยิ้มให้มัน ยื่นมือมาลูบหัวและดึงตัวมันเข้าไปกอด
เธอตัวสั่น ร้องไห้แบบไม่อาย
…………………………..
ตัดภาพเป็นภาพขาวดำ(ความคิดในหัวหมาน้อย)
เป็นภาพอดีตที่ตั้งแต่มันเจอกับชายขอทานเป็นครั้งแรก จนร่วมใช้ชีวิตขอทานด้วยกัน ตัดมาให้เห็นทีละฉากๆ
เสียงวอยซ์โอเวอร์หมาน้อยบรรยาย ประกอบ
……………………………
“ผมพยายามทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของผมนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ในช่วงเวลาที่ผ่านมาซึ่งผมพยายามตามหาเขา แต่ผมนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก …แต่ที่เคยบอกว่าระบบความทรงจำผมไม่ดีนั้น มันคงไม่ถูกซะทีเดียว”
“เพราะวันนี้ ผมสามารถจำทุกๆเหตุการณ์และช่วงเวลาที่ผมอยู่กับชายขอทานที่วันนี้ผมอยากให้เค้าเป็นเจ้าของผมจริงๆ ผมจำได้ทุกอย่างเลย มันชัดเจนมากๆ”
“นอกจากนี้ผมยังรู้สึกว่าจมูกเสื่อมๆของผม จะสามารถจำกลิ่นของผู้ชายคนนี้ได้อีกด้วย และผมจะไม่มีวันลืมมันอีก”
……………………………
ตัดภาพกลับมาเห็นด้านหลังคอของหญิงสาวที่กอดหมาน้อยอยู่
หน้าของหมาน้อยพาดไหล่ของเธอและมองตรงมาที่กล้อง
วอยซ์โอเวอร์หมาน้อยพูดต่อ
…………………………….
“แต่อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมลำบากใจก็คือ วินาทีนี้เอง หญิงสาวที่สวมกอดผมอยู่ หญิงสาวที่ผมไม่มีภาพความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับเธอเลย …แต่เธอทำให้ใจผมสั่น เต้นไม่เป็นจังหวะ”
“มันคือสัมผัสทางจิตใจสินะ …สัมผัสที่ผมเชื่อมาเสมอว่ามีอยู่จริงแต่ในชีวิตนี้ผมไม่เคยรับรู้มันจริงๆเลยซักครั้ง …ที่ใกล้เคียงที่สุดเห็นจะเป็นวันก่อนที่ผมรู้สึกกับชายหนุ่มคนนั้น แต่ความรู้สึกในวันนี้มันช่างยิ่งใหญ่ ราวกับว่าความรักทั้งหมดทั้งปวงในโลกนี้กำลังส่งผ่านมาระหว่างหัวใจของผม และผู้หญิงที่กอดผมอยู่ตอนนี้”
“…ผมพบเจ้าของๆ ผมแล้ว…”
……………………………..
กล้องเปลี่ยนเป็นมุมกว้างขึ้น เห็นด้านหลังของทั้งคู่
ชายหนุ่มหันมองไปที่หมาน้อยซึ่งอยู่ในอ้อมแขนหญิงสาว
เขาไม่พูดอะไร
หมาน้อยมองกลับมา มันพยักหน้าหงึกๆ
ชายหนุ่มหันหน้ากลับมองตรงไปถนน
เขาอมยิ้ม น้ำตาซึม เขาปาดน้ำตาและหันไปพูดกับหญิงสาว
……………………………..
“มันว่าคุณเป็นเจ้าของตัวจริง โลกนี้ก็แปลกนะครับ เป็นเดือนเป็นปีที่มันเฝ้าตามหาเจ้าของกลับไร้วี่แววที่จะได้เจอ”
“…แต่พอวันที่มันตัดสินใจว่าจะไม่ตามหาอีกต่อไป ก็กลับได้เจอเอาง่ายๆ…”
“ดูแลมันให้ดีนะครับ …ที่จริงผมไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้ เพราะผมเชื่อว่าคุณต้องดูแลมันได้ดีกว่าผมอยู่แล้วล่ะ จริงมั้ย…”
………………………………
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน สะพายย่าม สวมหมวก โบกมือบ๊ายบายหญิงสาวและหมาน้อย
……………………………….
“งั้นผมไปก่อนนะครับ ขอให้โชคดี” ชายหนุ่มบอกลาสั้นๆ
“คุณจะไปไหนเหรอคะ แล้วคุณพักที่ไหนชั้นจะตอบแทนอะไรคุณได้บ้าง” เธอถาม
“ผมเป็นขอทานน่ะครับ…นี่ก็ได้เวลาทำงานแล้ว…ผมไม่มีที่พักเป็นหลักแหล่งหรอกครับ…ส่วนเรื่องตอบแทนน่ะไม่จำเป็นหรอก…ที่จริงคุณก็ตอบแทนผมแล้วล่ะ ไปก่อนนะครับ”
……………………………….
กล้องจับภาพชายหนุ่มค่อยๆเดินจากมา เห็นหญิงสาวและหมาน้อยเป็นฉากหลัง
หมาน้อยเห่าเสียงดังหลายครั้ง
เขาดึงปีกหมวกลงมาต่ำ เดินต่อไปไม่หันกลับไปมอง
+++++++++++++++++++
จบตอน 11 โปรดติดตามตอนต่อไป
ตอนหน้าเป็นตอนอวสานแล้วนะค้าบ
+++++++++++++++++++