30 มีนาคม 2002บางสิ่งที่ตามหา? ‘ตอนที่ 7 – ความสุขและเวลาที่ล่วงเลย’
…………………………….
ภาพมืด เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม
…………………………….
“ผมเคยได้ยินมาว่า…เวลาที่คนเรามีความสุข ช่วงเวลามันจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว”
…………………………….
ภาพขาวดำ ชายหนุ่มสมัยเด็ก นั่งข้างๆคุณลุงที่ดีดเปียโนอยู่ เด็กยิ้ม
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม
.……………………………
“ผมเชื่อเช่นนั้นจริงๆ…เวลาแห่งความสุขสมัยที่ผมอยู่กับคุณลุง ฟังเพลงของท่าน มันก็ผ่านไปเร็วซะจนผมรู้สึกเสียดายเหลือเกิน”
…………………………
ภาพขาวดำ ตัดมาที่ชายหนุ่มนั่งเป่าเมาท์ออแกนที่ม้านั่งในสวนคนเดียว
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม
.…………………………
“ช่วงชีวิตที่ผมเป็นขอทาน เวลามันผ่านไปอย่างปกติธรรมดา เหมือนความรู้สึกของผมเอง…ที่มันไม่รู้สึกเป็นสุขหรือเป็นทุกข์…ทุกอย่างมันราบเรียบ”
“บางทีไอ้สิ่งที่ผมค้นหาอาจเป็นสิ่งที่นำเอาความรู้สึกอื่นๆ มาสู่ผมก็ได้ อาจจะทำให้ผมเป็นสุข หรืออาจจะทุกข์ …ไม่ใช่อยู่กลางๆแบบนี้”
………………………….
ภาพขาวดำ ตัดภาพการเดินทาง ขอทานตามที่ต่างๆของชายหนุ่มกับหมาน้อย หลายต่อหลายที่
ผมของชายหนุ่มยาวขึ้นทีละน้อย เมื่อตัดภาพเปลี่ยนสถานที่ เช่นเดียวกับเจ้าหมาน้อยที่ตอนแรกได้แต่ยืนแกว่งหางข้างชายหนุ่ม
มันเริ่มชินกับชีวิตขอทาน เริ่มยืนสองขา ผงกหัว พนมมือ กระโดดม้วนหน้าม้วนหลัง ตีลังกา
ตอนนี้มันกลายเป็นหมาขอทานไปเต็มตัว
ภาพคนเดินถนนหยุดดูและให้เงินแก่ทั้งคู่มากมาย โดยเฉพาะเจ้าหมาน้อยที่คนจะเอ็นดูมันเป็นพิเศษ
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มพูดประกอบช่วงนี้
……………………………
“เมื่อเจ้าหมาน้อยมันเข้ามาในชีวิตผม หลายอย่างก็เปลี่ยนไป จากตัวผมคนเดียวก็กลายเป็นเรา…เดินทางเป็นคู่… ผมกะมันไม่ได้อยู่ในฐานะเจ้าของกับสัตว์เลี้ยงเลยแม้แต่น้อย จริงอยู่ที่ผมเป็นคนซื้ออาหารเลี้ยงมันทุกที แต่เงินที่ได้มาส่วนนึงก็ได้จากน้ำพักน้ำแรงของมันเอง …เราเหมือนคู่หูกันมากกว่า ช่วยกันทำมาหากิน มันไม่เก่งเรื่องเงินๆทองๆ ผมก็ดูแลจัดการให้”
“มันเป็นขอทานที่เก่งมากทีเดียว เดี๋ยวนี้มันขยันหาลูกเล่นมาโชว์พวกคนเดินถนน บางครั้งคนสนใจมันมากกว่าเสียงเพลงของผมด้วยซ้ำ”
“เสียดายที่มันไม่เก่งเรื่องเงินๆทองๆ ไม่อย่างงั้นผมเชื่อว่ามันสามารถออกขอทานเองได้โดยไม่มีผม”
………………………………
ภาพมืด เสียงเพลงชวนดิ้นของเอลวิสดังขึ้นอย่างกระชากอารมณ์(ตรงนี้เป็นซาวด์แทร็ก)
ภาพสว่างแล้ว เห็นเป็นขาหมากำลังขยับดิ้นตามจังหวะราวกับแดนเซอร์อาชีพ
กล้องค่อยๆซูมออก จนเห็นว่าสถานที่เป็นลานหน้าซีพีทาวเวอร์สีลมเช่นเคย
ชายหนุ่มยืนเป่าเมาท์ออแกน ตอนนี้ผมของเขายาวถึงกลางหลังแล้ว
หมาน้อยดิ้นสุดชีวิตตามเพลง
หนุ่มสาวชาวออฟฟิศรายล้อมดูหมาน้อยเต้น บางคนแอบขยับแข้งขยับขาตามไปด้วย
เสียงเพลงค่อยๆเบาลง (หมายังเต้นอยู่)
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มทับขึ้นมา
.………………………………
“สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปเมื่อเจ้าหมาน้อยมาเป็นคู่หูผมก็คือเสน่ห์ของสีลมที่ผมเคยบอก… เดี๋ยวนี้เสน่ห์ของสีลมหายไป… ทุกวันนี้เราไม่ใช่คนแปลกหน้าของที่นี่อีกต่อไปแล้ว”
“อีกสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป สำคัญกว่าเรื่องของสีลม นั่นก็คือความรู้สึกของผมเอง”
………………………………
มุมกล้องเปลี่ยนมา เป็นมุมสายตาชายหนุ่ม มองดูหมาน้อยเต้นเอลวิส เห็นขาของหนุ่มสาวออฟฟิศที่ยืนดูอยู่ด้วย
เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่ม
.……………………………….
“ตอนนี้ผมรู้สึกว่าเวลามันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว …ผมมีความสุข…ผมรู้สึกหยั่งนี้จริงๆ”
“แต่น่าเสียดาย เจ้าหมาน้อยและความรู้สึกที่ว่ากลับไม่ใช่สิ่งที่ผมค้นหา ก็เหมือนกับที่ผมไม่ใช่เจ้าของที่เจ้าหมาน้อยมันตามหาเช่นเดียวกัน”
…………………………….
“เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน และผมเองก็เป็นสุขมากไม่แพ้กัน…. แต่การตามหาของเราทั้งคู่ก็ยังต้องดำเนินต่อไป”
……………………………….
+++++++++++++++++++
จบตอน 7 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++