9 เมษายน 2002บางสิ่งที่ตามหา? ‘ตอนที่ 9 – ตื่นจากฝันในรุ่งเช้า’
…………………………….
เช้าวันรุ่งขึ้น ภาพพนักงานสาวร้านวิดีโอ มัดผมแบบลวกๆ เหมือนรีบออกจากบ้าน วันนี้เธอไม่สวมเครื่องแบบ
กล้องจับภาพเธอเดินผ่านหน้าร้านและฟุตบาทเดิมเมื่อคืนนี้
ชายหนุ่มและหมาน้อยไม่อยู่ที่นั่นแล้ว
เธอนั่งลงตรงบันไดร้านวิดีโอที่ยังไม่เปิด สีหน้าเหม่อลอยซักพักมีหมาจรจัดผอมแกรนเดินมาหยุดตรงหน้าเธอแล้วนอนหมอบ ที่ขอบตาเธอมีน้ำตาซึมออกมา
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของเธอพูดกับตัวเอง
………………………..
“บางทีการตัดสินใจที่ผิดพลาดก็ทำให้ฉันต้องเสียใจ… ที่จริงเมื่อคืนนี้ฉันน่าจะปลุกเค้า”
“หมาบนโลกนี้มีกี่ล้านตัวชั้นไม่รู้หรอก แต่สิ่งที่ชั้นรู้ก็คือหมาแต่ละตัวไม่เหมือนกัน …หากคุณเคยเลี้ยงหมามาก่อน คุณอาจเห็นด้วย หรืออาจเถียงชั้นว่าหมาบางตัวก็เหมือนๆกันก็เป็นได้ …แต่ถ้าคุณรู้สึกกับหมาที่คุณเลี้ยงว่ามันเป็นหมาที่เกิดมาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณ เหมือนกับที่ชั้นรู้สึกกับหมาของชั้นแล้วล่ะก็ คุณต้องเห็นด้วยกับชั้นแน่นอน”
………………………
กล้องเปลี่ยนเป็นมุมข้าง เธอนั่งท้าวคาง มองดูหมาจรจัดตัวนั้นลุก
และก้าวเดินจากไป
………………………
ตัดภาพมาที่ม้านั่งตัวเก่าในสวนลุมฯ
กล้องมุมสายตาของหมาน้อยมองชายหนุ่มจากใต้ม้านั่ง
ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้าง มีสมุดเล่มเล็กวางบนหน้าตัก ปากเป่าเมาท์ออแกนเหมือนซ้อมเพลง สลับกับการคว้าปากกาที่เหน็บไว้ข้างหูลงมาจดอะไรยิกๆลงในสมุด
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย
ภาพกลายเป็นภาพเบลอๆคล้ายอยู่ในฝัน ทุกอย่างเป็นภาพขาวดำ ยกเว้นเพียงทุ่งดอกไม้ที่มีสีสดของไม้
ดอกนานาชนิด
“เมื่อคืนผมฝันประหลาดๆ ผมฝันว่าผมเป็นคน …ในฝันผมเป็นผู้ชายลักษณะท่าทางคล้ายกับเค้านี่หละ แต่ผมเป็นนักแต่งเพลงไม่ใช่ขอทาน ผมฝันว่าผมเล่นดนตรีอยู่กลางทุ่งดอกไม้ไกลสุดลูกหูลูกตา อ้อ…ผมเห็นเขาในฝันด้วย…ประหลาดไปกว่าผมอีก ในฝันเค้ากลายเป็นหมาตัวนึงที่เผ้าเดินตามผม …เราสองคนหยุดเดินเมื่อผมเล่นจบเพลง
“เค้าซึ่งอยู่ในร่างหมาบอกกับผมว่า …’หมาบางตัวอาจไม่มีเจ้าของก็ได้’ เมื่อพูดจบเค้าหันหลังค่อยๆเดินจากผมไปจนสุดเส้นขอบฟ้า …ขณะเดียวกันนั้นก็มีหญิงสาวคนนึงเดินตรงจากเส้นขอบฟ้าเรื่อยมาถึงตัวผม เธอเข้ามากอดผมและบอกรักผม…แล้วผมก็ตื่นขึ้น”
………………………………
ตัดภาพกลับมาที่ม้านั่งอีกครั้ง เสียงหมาน้อยเห่า
ชายหนุ่มเอาปากกาเหน็บหู หันมาแล้วพูดกับหมา
.……………………………..
“ทำอะไรอยู่เรอะ…ก็แต่งเพลงอยู่งัย แกเคยบอกชั้นบ่อยๆ ไม่ใช่รึไง ว่าชั้นน่าจะลองแต่งเพลง ทีนี้พอชั้นนึกจะแต่งเพลงดันเสือกมาถามอีกว่าทำอะไร”
“ชั้นกำลังแต่งเพลงรักว่ะ…อยู่ดีๆก็นึกอยากเขียนเพลง แต่ชั้นไม่ได้ตกหลุมรักสาวที่ไหนหรอกนะเฟ้ย อย่าเข้าใจผิด”
………………………………
ชายหนุ่มหยิบปากกาจากหูมาเขียนอะไรลงในสมุดอีก เสียงวอยซ์โอเวอร์ชายหนุ่มบรรยาย
………………………………
“คุณอาจแปลกใจที่วันนี้ผมตื่นมานั่งเขียนเพลง …ผมไม่ได้มีความรักกับสาวที่ไหนหรอก แต่ความฝันเมื่อคืนทำให้ผมรู้สึกอยากเขียนเพลงรักซักเพลง”
………………………………
ภาพตัดมาที่ห้องดนตรี เบลอๆเป็นภาพฝัน ทุกอย่างขาวดำ ยกเว้นดอกไม้ในแจกันหลายๆใบที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบๆห้อง
.……………………………..
“เมื่อคืนผมนอนฝันประหลาดมากๆ ผมฝันเห็นคุณลุงคุณป้าที่ตายจากไป แต่ในฝันผมเป็นหมาตัวหนึ่ง ลักษณะท่าทางเหมือนเจ้าหมาน้อยนี่แหละ ผมนอนหมอบบนพรม ฟังคุณลุงเล่นเปียโนอยู่ในห้องดนตรีที่บ้านท่าน เสียงเพลงของคุณลุงเพราะมากๆ เป็นเพลงที่ท่านแต่งเอง แต่งให้ภรรยาอันเป็นที่รัก ในฝันคุณป้านั่งยิ้มอย่างมีความสุขอยู่บนโซฟา”
“คุณลุงเล่นเพลงจนจบ ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง คุณป้าเดินไปเปิด …คนแปลกหน้าที่มาเยือนเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอน่ารักมาก … ผมประทับใจเธอตั้งแต่แรกเห็น เธอเดินตรงมาและนั่งลงที่ผม…ลูบหัวผมและคว้าตัวผมไปกอด”
“เธอบอกกับคุณลุงคุณป้าผมว่า ผมเป็นหมาของเธอ เธอรักผมมากและตามหาผมมานาน เธอขอผมกลับไปเลี้ยง… คุณลุงคุณป้าโบกมือบ๊ายบายให้ผม เป็นสัญญาณให้ผมไปกับเธอเสีย …ผมเดินตามเธอออกจากประตูห้อง …แต่แล้วนอกประตูห้องนั้นกลับเป็นทุ่งดอกไม้ไกลสุดลูกหูลูกตา เธอจูงผมเดินตามไป ขณะที่เสียงเพลงจากห้องคุณลุงค่อยๆเบาลงทุกๆก้าวที่เดิน”
“แล้วผมก็ตื่นขึ้น”
………………………………
ภาพย้อนมาที่ม้านั่งตัวเดิม
เสียงวอยซ์โอเวอร์ของหมาน้อย
.………………………………
“ในฝันเค้าบอกกับผมว่า ‘หมาบางตัวอาจไม่มีเจ้าของก็ได้’ …บางที การที่ผมคิดเอาเองมาตลอดว่าผมเป็นหมาที่มีเจ้าของ แล้วก็เฝ้าออกตามหาเจ้าของแบบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเค้าคนนั้นเลย นานเป็นปีๆ แบบนี้ มันอาจเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมดของผมเองก็ได้”
“คุณยังจำเรื่องสัมผัสทางจิตใจที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้มั้ย… ทุกวันนี้เสียงในใจของผมมันบอกผมว่า ผู้ชายที่นั่งเล่นดนตรีอยู่ตรงนี้นี่หละ เป็นเจ้าของๆ ผมตัวจริง”
“……บางทีผมน่าจะหยุดตามหา…แล้วบอกเรื่องนี้กับเขาซะที”
………………………………..
+++++++++++++++++++
จบตอน 9 โปรดติดตามตอนต่อไป
+++++++++++++++++++