4 มีนาคม 2003ระยะห่างสองก้าวยังคงอยู่
…
เขาก้าวเดินอย่างช้าๆ มั่นคง สายตาจับจ้องไปที่ข้อเท้าของเธอที่
เดินอยู่เบื้องหน้า
…เป็นเช่นนี้เสมอมา…
วัน…
เดือน…
ปี…
…ระยะห่างสองก้าวยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
…
เธอรู้ว่าคนที่เดินตามหลังอยู่นั้นเป็นใคร แม้ไม่เคยหันกลับไปมอง
หน้าให้ชัดๆ เลยสักครั้ง
…เธอรู้สึกปลอดภัย อบอุ่นและสบายใจ…
วัน…
เดือน…
ปี…
…ระยะห่างสองก้าวยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
…
…
“ถ้าเธอหยุดเดิน…ฉันจะหยุดด้วย ฉันไม่กล้าเข้าใกล้เธอ
มากไปกว่านี้หรอก”
เขาคิด
…
”ถ้าฉันหยุดเดิน…เขาจะหยุดไหมนะ? เขาอาจเดินมาหาฉัน
หรืออาจเดินแซงหน้าฉันไปก็ได้…”
เธอคิด
…
วัน…
เดือน…
ปี…
…ระยะห่างสองก้าวยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
…
เขาบอกตัวเองว่าเขามีความสุข
เธอบอกตัวเองว่าเธอสบายใจ
เขาคิดว่าเธอน่าจะสบายใจ
เธอคิดว่านี่คงเป็นความสุขของเขา
…
เส้นทางทอดยาวไม่รู้จักจบสิ้น
นาน…
ไกล…
เงียบงัน…
…
เขาไม่อยากให้เธอหยุดเดิน
เธอไม่อยากให้เขาหยุดตาม
…
วัน…
เดือน…
ปี…
…ระยะห่างสองก้าวยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
…